Davalı işveren A.K. ise “ustayı dönerin yağ oranına dair tekraren uyarmalarına karşın sonuç alamadıklarını, davacının daima işe geç geldiğini” öne sürdü. Davalı A.K., “döner hazırlama ünitesinde, dönerin kadrosu sırasında et ve yağ istikrarını dikkate almayan döner ustasının denetimini yapmaması sebebi ile hakkında bir çok sefer tutanak tutulduğunu” lisana getirdi. Tutanaklara istinaden “uyarma, kınama ve aylıktan kesme cezaları verildiğini, öğle molasına kesinlikle saat 12.00-12.30 saatleri ortasında çıkılmasına yönelik talimata uymadığının tespit edilmesi üzerine, amiri tarafından uyarıldığını” kaydetti.

RET İSTEĞİ KABUL GÖRMEDİ

A.K., ihtar üzerine davacının amirine hitaben, “7 yıldır neredesiniz lan” biçiminde aleni bir halde hakarette bulunduğunu, davacıdan savunma istendiğini davacının, “arkadaşlara haydi lan çıkalım dedim” halinde büsbütün gerçeğe alışılmamış, mesnetsiz savunma yaptığını, davacının 4857 Sayılı İş Yasasının 25/II-d unsuru gereği haklı nedenle feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etti. Mahkeme; davalı tutanak şahidi C.Y.’in feshe husus aksiyonu görmediği, işvereninden duyduğu kadarıyla tutanağı tuttukları istikametindeki beyanına dikkat çekerek davanın kabulüne hükmetti.

MAHKEMEDEN EMSAL KARAR

Kararı davalı A.K., istinafa götürünce devreye giren Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi emsal nitelikte bir karara imza attı. Tutanakta imzası bulunan şahidin arbede olayını doğrulamadığına dikkat çekilen kararda şöyle denildi:

“Olaya şahit olan davacı şahitlerinin davacının bu türlü bir söz kullanmadığı tarafındaki beyanları karşısında olayın tarafı olan davalı şahidinin beyanına prestij edilmediği, feshin haklı nedene dayandığı ispatlanamadığı ortadadır. Feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine hükmedilmiştir.”

Döner ustasının hukuk zaferi: İşverenin tutanak oyunu mahkemeden döndü yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Davalı işveren A.K. ise “ustayı dönerin yağ oranına dair tekraren uyarmalarına karşın sonuç alamadıklarını, davacının daima işe geç geldiğini” öne sürdü. Davalı A.K., “döner hazırlama ünitesinde, dönerin kadrosu sırasında et ve yağ istikrarını dikkate almayan döner ustasının denetimini yapmaması sebebi ile hakkında bir çok kere tutanak tutulduğunu” lisana getirdi. Tutanaklara istinaden “uyarma, kınama ve aylıktan kesme cezaları verildiğini, öğle molasına kesinlikle saat 12.00-12.30 saatleri ortasında çıkılmasına yönelik talimata uymadığının tespit edilmesi üzerine, amiri tarafından uyarıldığını” kaydetti.

RET İSTEĞİ KABUL GÖRMEDİ

A.K., ihtar üzerine davacının amirine hitaben, “7 yıldır neredesiniz lan” biçiminde aleni bir biçimde hakarette bulunduğunu, davacıdan savunma istendiğini davacının, “arkadaşlara haydi lan çıkalım dedim” biçiminde büsbütün gerçeğe ters, mesnetsiz savunma yaptığını, davacının 4857 Sayılı İş Yasasının 25/II-d hususu gereği haklı nedenle feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etti. Mahkeme; davalı tutanak şahidi C.Y.’in feshe mevzu hareketi görmediği, işvereninden duyduğu kadarıyla tutanağı tuttukları istikametindeki beyanına dikkat çekerek davanın kabulüne hükmetti.

MAHKEMEDEN EMSAL KARAR

Kararı davalı A.K., istinafa götürünce devreye giren Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi emsal nitelikte bir karara imza attı. Tutanakta imzası bulunan şahidin hengame olayını doğrulamadığına dikkat çekilen kararda şöyle denildi:

“Olaya şahit olan davacı şahitlerinin davacının bu türlü bir söz kullanmadığı istikametindeki beyanları karşısında olayın tarafı olan davalı şahidinin beyanına prestij edilmediği, feshin haklı nedene dayandığı ispatlanamadığı ortadadır. Feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine hükmedilmiştir.”

Döner ustasının hukuk zaferi: İşverenin tutanak oyunu mahkemeden döndü yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Aşı olması için en az üç ay geçmesi gerektiğini, bütün bunlar olmasa dahi patronun aşı olmayı zarurî tutarak aksi durumdan ötürü işten çıkarma yapmasının rastgele bir tüzel desteğinin olmadığını öne sürdü. Karantinası biter bitmez işinin başına döndüğünü lakin iş kontratının feshedildiğini belirterek işe iadesi talep etti. Davalı şirket avukatı ise patronun pandemi nedeni ile İnsan Kaynakları Müdürlüğü aracılığı ile tüm çalışanlarından ve davacıdan aşı yaptırmalarını talep ettiğini, davacının aşıya karşı olduğunu davalı şirketin İnsan Kaynakları Müdürüne telefon ile bildirdiğini öne sürerek davanın reddini istedi. Mahkeme, davanın kabulüne karar verdi. Davalı şirket kararı istinafa götürdü. Bölge Adliye Mahkemesi emsal nitelikte bir karara imza attı.

Kararda şöyle denildi:

“Covid-19 geçirmiş risk kümelerine 21/07/2021 tarihli genelge ile üç ay sonra aşı uygulandığı, başka bir deyişle karantina bitiminden sonra 3 ay içerisinde aşı yapılmasının mümkün bulunmadığı belirtilmiştir. Davacının iş bu süreç içerisinde aşı olmadığı münasebeti ile işten çıkarıldığı dolayısı ile fesih sürecinin hukuka uygun yapılmadığı, bununla birlikte aşı olmadığı tez edilen davacıya alternatif çalışma formüllerinin sağlanmadığı ortadadır. Yıllık fiyatlı müsaade kullanması teklifinde bulunulmadığı, ihtar ve ihtarname dışında alternatif tahlil yollarına gidilmeksizin iş mukavelesinin salt bu nedenle feshedildiği arnlaşılmaktadır. Her ne kadar davalı bu konuda kelamlı olarak davacıya farklı çalışma sistemlerinin önerildiğini söylemiş ise de kelamlı olarak alternatifler arandığını takviyeler evrakta kanıt de olmadığı, tüm bu nedenlerle feshin geçersiz olduğu ve işe iade kararında metot ve yasaya terslik bulunmadığı değerlendirilmiştir. Birinci derece mahkemesi kararının, maddi vakıa, yordam ve yasaya uygun olduğu, istinaf sebep ve münasebetinin yerinde olmadığı anlaşılmakla davalı tarafın istinaf müracaatının temelden reddine karar verilmesi gerektiği kanaatine varılmıştır.”

Öte yandan davalı şirket avukatı kararı Yargıtay’a taşıdı. Yargıtay’ın belgeyi onaması durumunda karar emsal teşkil edecek.

Mahkeme Covid-19 aşısı olmadığı için işten kovulan personelin işe iadesine hükmetti yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Aşı olması için en az üç ay geçmesi gerektiğini, bütün bunlar olmasa dahi patronun aşı olmayı mecburî tutarak aksi durumdan ötürü işten çıkarma yapmasının rastgele bir tüzel desteğinin olmadığını öne sürdü. Karantinası biter bitmez işinin başına döndüğünü lakin iş kontratının feshedildiğini belirterek işe iadesi talep etti. Davalı şirket avukatı ise patronun pandemi nedeni ile İnsan Kaynakları Müdürlüğü aracılığı ile tüm çalışanlarından ve davacıdan aşı yaptırmalarını talep ettiğini, davacının aşıya karşı olduğunu davalı şirketin İnsan Kaynakları Müdürüne telefon ile bildirdiğini öne sürerek davanın reddini istedi. Mahkeme, davanın kabulüne karar verdi. Davalı şirket kararı istinafa götürdü. Bölge Adliye Mahkemesi emsal nitelikte bir karara imza attı.

Kararda şöyle denildi:

“Covid-19 geçirmiş risk kümelerine 21/07/2021 tarihli genelge ile üç ay sonra aşı uygulandığı, başka bir deyişle karantina bitiminden sonra 3 ay içerisinde aşı yapılmasının mümkün bulunmadığı belirtilmiştir. Davacının iş bu süreç içerisinde aşı olmadığı münasebeti ile işten çıkarıldığı dolayısı ile fesih sürecinin hukuka uygun yapılmadığı, bununla birlikte aşı olmadığı argüman edilen davacıya alternatif çalışma formüllerinin sağlanmadığı ortadadır. Yıllık fiyatlı müsaade kullanması teklifinde bulunulmadığı, ihtar ve ihtarname dışında alternatif tahlil yollarına gidilmeksizin iş mukavelesinin salt bu nedenle feshedildiği arnlaşılmaktadır. Her ne kadar davalı bu konuda kelamlı olarak davacıya farklı çalışma sistemlerinin önerildiğini söylemiş ise de kelamlı olarak alternatifler arandığını dayanaklar evrakta kanıt de olmadığı, tüm bu nedenlerle feshin geçersiz olduğu ve işe iade kararında yordam ve yasaya karşıtlık bulunmadığı değerlendirilmiştir. Birinci derece mahkemesi kararının, maddi vakıa, yol ve yasaya uygun olduğu, istinaf sebep ve münasebetinin yerinde olmadığı anlaşılmakla davalı tarafın istinaf müracaatının temelden reddine karar verilmesi gerektiği kanaatine varılmıştır.”

Öte yandan davalı şirket avukatı kararı Yargıtay’a taşıdı. Yargıtay’ın belgeyi onaması durumunda karar emsal teşkil edecek.

Mahkeme Covid-19 aşısı olmadığı için işten kovulan emekçinin işe iadesine hükmetti yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

İçtihat Bülteni’nden edinilen bilgiye nazaran, davacı vekili; davalı üniversitede öğrenci olan müvekkilinin 2008 yılı birinci ve ikinci öğretim devri fiyatını ödemiş olmasına karşın kendisinden yaz okul fiyatı ismi altında 3.900,00 TL daha tahsil edildiğini, birebir halde 2009 yılında da başarısız olduğu dersler için 1.224,00 TL yaz okulu fiyatı ödediğini, Yüksek Öğretim Konseyi Başkanlığı (YÖK) Genel Şurasının 15.09.2008 tarihinde verdiği kararla 2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanunu’nun Ek 10 unsuruna nazaran vakıf üniversitelerinde okuyan öğrencilerden daha evvel alıp da başaramadığı ve yine alması gereken ve fiyatları ödenmiş alt sınıf dersleri için yine bir fiyat alınmasının uygun olmadığına karar verildiğini ileri sürerek sebepsiz zenginleşme nedeniyle toplam 5.124,00 TL bedelin davalından faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep etti.

Davalı vekili; müvekkilinin Yaz Okulu Yönetmeliği ile düzenlenen bu uygulama çerçevesinde tüm yaz periyodu boyunca ekstra mesai, akademik işçi ve bina temini üzere külfetlere katlandığını, yaz okulunda alınan ders fiyatının ise yıl içerisindeki fiyattan farklı olmadığını, bu nedenlerle yaz okulu için ödenen fiyatın iadesi talebinin haksız olduğunu belirterek davanın reddini savundu.

İLK DERECE MAHKEMESİ DAVANIN KABULÜNE KARAR VERDİ

İzmir 5. Tüketici Mahkemesi 26.01.2016 tarihli kararı ile; davacı öğrencinin bütün derslerden istenen başarıyı sağlayamaması üzerine 2008 ve 2009 yıllarında yaz okulu nedeniyle fiyat alınmasının haksız kural teşkil ettiği, çünkü bu dersleri sonraki periyotta fiyatsız alabileceği ve bu durumun eş kıymet tüzel bir durum oluşturduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verdi.

Karara karşı müddeti içinde davalı vekili temyiz isteminde bulundu.

YARGITAY 13. HUKUK DAİRESİ KARARI BOZDU

Temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay 13. Hukuk Dairesi, “Taraflar ortasındaki uyuşmazlık, davacı öğrencinin davalı Üniversitede tahsil gördüğü 2007-2014 yılları ortasında başarısız olduğu derslerin 2008 ve 2009 yaz devrinde açılan eğitim programlarında tekrar alması nedeniyle yaz okulu fiyatı ismi altında davalı tarafından tahsil edilen bedelin haklı olup olmadığına ilişkindir. Yüksek Öğretim Heyeti Başkanlığı’nın 19.06.2012 tarihli kararı ile yıllık ve yarıyıllık imtihan takvimi uygulayan tüm yüksek öğretim kurumlarında 2011-2012 akademik yılından itibaren geçerli olmak üzere tüm öğrencilere bütünleme imtihan hakkı tanınmasına karar verilmiştir. Davacının davaya husus ettiği periyotla ilgili davalı tarafından başarısız olunan derslere ait bütünleme imtihanı hakkı tanınacağına ait yasal bir mecburilik yoktur. Davacının başarısız olduğu ve bu dersleri ilgili periyoda karşılık gelen bir sonraki akademik periyotta devir fiyatı dışında öteki fiyat ödemeden alma imkanı varken kendi isteği ile isteğe bağlı ve fiyatlı olarak açılan yaz okulunda almayı tercih etmesi nedeniyle ödediği bedelin iadesini isteyemez. Davalı tarafından alınan fiyat metoduna uygundur. O halde mahkemece, açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı münasebet ile davanın kabulüne karar verilmiş olması metot ve yasaya ters olup, bozmayı gerektirir…” münasebeti ile kararı bozdu.

İLK DERECE MAHKEMESİ KARARINDA DİRENDİ

İzmir 5. Tüketici Mahkemesi evvelki münasebet tekrar edilmek suretiyle direnme kararı verdi.

Direnme kararı müddeti içinde davalı vekili tarafından temyiz edildi ve belge Yargıtay Hukuk Genel Konseyi gündemine taşındı.

YARGITAY: HAKSIZ KOŞUL TEŞKİL ETMEZ

Yargıtay Hukuk Genel Şurası, emsal niteliği taşıyan kararında “Yaz okulu ile bedel tahsil edilmesi haksız kural teşkil etmez” dedi.

Kararda şu tabirler yer aldı:

“Davacının yaz okuluna katıldığı periyotta yükseköğretim sırasında periyot içerisinde sorumlu olduğu dersleri rastgele bir sebeple veremeyen öğrencilere isteklilik aslına nazaran ve fiyatı karşılığında yaz okulu eğitimi ile bu dersleri tekrar alıp muvaffakiyetle geçerek yeni periyoda başlama imkânı sağlanmıştır. Davacı da 2008 ve 2009 öğretim yıllarında başarılı olamadığı dersler için yaz okuluna başvurmuş, bedelini ödemek suretiyle eğitim hizmetini almış ve 20.06.2014 tarihinde mezun olmuştur. Ne var ki davacı mezun olduktan kısa bir mühlet sonra 11.12.2014 tarihinde açtığı bu dava ile; YÖK’ün 15.09.2008 tarihli Genel Heyet kararıyla vakıf üniversitelerinde okuyan öğrencilerden bir evvelki eğitim öğretim yılı içerisinde aldığı, bedelini de ödediği ve lakin başarılı olamadığı alt sınıf dersleri için fiyat alınmasının uygun olmadığına karar verdiğini ve bu karara nazaran kendisinden alınan yaz okulu fiyatlarının haksız olduğunu ileri sürmüştür. Gerçekten YÖK de kelam konusu kararın uygulamada tereddütlere sebep olması üzerine 02.04.2014 tarihinde yeni bir karar almış ve öğrenci başarısız olduğu dersi 15.09.2008 tarihli karar çerçevesinde bir sonraki devir fiyatsız olarak alabilecekken kendi talebiyle yaz okuluna gitmesi durumunda yaz okulu fiyatı ödemesi gerektiği hususu açıklığa kavuşturulmuştur. Yargılama sırasında davacı vekili asıl sorunun dava konusu periyotta öğrencilere bütünleme imtihanı imkânının tanınmamış olmasından kaynaklandığını belirtmiş ise de, davalı Üniversite tarafından yapılan uygulama dava konusu periyotta geçerli olan yasal kararlara dayanmakta olup yönetim hukuku manasında bu uygulamanın Anayasal düzenlemelere nazaran yerindeliğiyle ilgili bir tartışmanın eldeki yargılamanın konusu olamayacağı da açıktır. Tüm bu konular bir ortada değerlendirildiğinde; davalı üniversitenin mevzuat kararları çerçevesinde yaz okulu eğitimi sunduğu ve davacının kendi iradesiyle aldığı hizmeti bedelini ödemesi gerektiği aşikardır. Kelam konusu uygulama periyodun yasal düzenlemelerine uygun olup taraflar ortasındaki uyuşmazlıkta uygulama yeri bulmayan haksız koşula ait tüketici hukuku düzenlemeleri çerçevesinde ve yanılgılı değerlendirmeyle davanın kabulüne karar verilmesinde isabet bulunmamaktadır.”

Yargıtay’dan yaz okuluyla ilgili üniversiteleri ve öğrencileri ilgilendiren emsal karar yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

“Davalı-davacı bayan vekili yanıt ve karşı dava dilekçesinde özetle; savların temelsiz olduğu, adeta meskeni terke zorlayan davacı erkek olduğu, bağımsız konut temin etmediği üzere meskene dön ihtarını da bağımsız olmayan bu konuta yaptığı, evlilik birliği içinde edindikleri gayrimenkulleri habersiz satarak oğluna daire aldığı ve bu alım için ayrıyeten kredi çekerek borçlandığını, münasebetiyle kızının konutundan öbür gidecek yer bulamayan bayan yokluğa düşmüş olması göz önünde bulundurularak, isimli yardım talebinin kabulü ile asıl davanın reddine, 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı unsuru yeterince tarafların boşanmalarına, bayan faydasına 50.000,00 TL maddî ve 50.000,00 manevî tazminat ile 1.000,00 TL önlem ve sonrasında yoksulluk nafakasına hükmedilmesine, yargılama masrafları ile vekâlet fiyatının karşı tarafa yüklenilmesini” dava ve talep etti.

İLK DERECE MAHKEMESİ BAYANIN BOŞANMA DAVASINI REDDETTİ

İlk Derece Mahkemesi “davacı erkek tarafından Kumru Noterliği aracılığı ile davalı bayana terk ihtarı gönderildiği, terk ihtarının davalı bayana bildirim edildiği, eldeki davanın terk ihtarından 2 ay sonra açılmış olduğu, belge çerçevesinde dinlenen şahit beyanlarından davacı erkek ve davalı bayanın, davacı erkeğin birinci eşinden olan oğlu, gelini ve çocuklarıyla uzun yıllardır birlikte yaşadıkları, davalı bayanın davacı kocadan başka bir konut talebinde bulunmadığı, davalı bayanın meskeni terk etmesinden evvel değil terkten sonra davacı erkek tarafından bir tarla satışının yapılmış olduğunun anlaşıldığı, davalı bayanın konutu terk etmesinin haklı bir sebebe dayanmadığı münasebeti ile davacı erkeğin 4721 sayılı Kanun’un 164 üncü unsurunda düzenlenen terk hukukî sebebine dayalı boşanma davasının kabulüne, tarafların boşanmalarına, karşı davanın reddine” karar verdi.

İlk Derece Mahkemesi’nin kararına karşı müddeti içinde davalı- davacı bayan vekili istinaf müracaatında bulundu.

Bölge Adliye Mahkemesi erkeğin boşanma davasını reddetti, bayanın boşanma davasını kabul etti lakin bayan lehine manevi tazminat vermedi.

Bölge Adliye Mahkemesi “somut olayda erkeğin ihtarı samimi olmadığı bu nedenle davacı erkeğin terke dayalı boşanma davasının reddinin gerektiği belirtilerek kararın kaldırılmasına davacı-karşı davalı erkeğin davasının reddine karar verilmiş bayanın davası açısından ise erkeğin kendi ismine kayıtlı taşınmazı eşinin görüşünü almadan sattığı anlaşıldığından bu vakıanın davacı erkeğe kusur olarak yüklenmesinin gerektiğini, bu durumda boşanmaya sebep olan olaylarda davacı-davalı erkeğin tam kusurlu olduğu belirtilerek münasebetin düzeltilmesine, 6100 sayılı Kanun’un (6100 sayılı Kanun) 353 üncü unsurunun birinci fıkrasının (b) bendinin (3) üncü alt bendi yeterince bayanın istinaf müracaatının kısmen kabulüne infazda tereddüte mahal vermemesi için kararın bu kısmının kaldırılmasına, yine temel hakkında karar kurulmak suretiyle bayanın davasının kabulü ile 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı hususunun birinci fıkrası yeterince tarafların boşanmalarına, davalı-davacı bayan faydasına 25.000,00 TL maddî tazminata, kuralları oluşmayan manevî tazminat talebinin reddine, davalı-davacı bayan faydasına aylık 500,00 TL önlem ve 750,00 TL yoksulluk nafakasına” karar verdi.

Bölge Adliye Mahkemesinin kararına karşı müddeti içinde taraf vekillerince temyiz isteminde bulunuldu. Böylece belge, Yargıtay 2. Hukuk Dairesi gündemine taşındı.

YARGITAY ‘KADIN LEHİNE MANEVİ TAZMİNAT VERİLMELİDİR’ DEDİ

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, bozma ilânında şu sözlere yer verdi:

“Bölge Adliye Mahkemesi tarafından üstte da belirtildiği üzere; erkeğe kendi ismine kayıtlı taşınmazı eşinin görüşünü almadan sattığı olayının kusur olarak yüklenildiği, bayandan habersiz yapılan bu aksiyonun ekonomik manada itimat sarsıcı davranış niteliğinde olduğu, belirlenen ve gerçekleşen bu kusurun bayanın kişilik haklarına hücum teşkil ettiği anlaşılmaktadır. 4721 sayılı Kanun’un 174 üncü unsurunun ikinci fıkrası kaideleri bayan faydasına oluşmuştur. Hal bu türlü iken Bölge Adliye Mahkemesince bayanın faydasına uygun ölçüde manevî tazminat hükmedilmesi gerekirken yazılı münasebet ile manevî tazminatın reddine karar verilmesi hakikat olmayıp bozmayı gerektirmiştir.”

Kararı kıymetlendiren İstanbul Barosu üyesi Avukat Fatih Karamercan şunları söyledi:

“Boşanma davalarının birçoklarında, boşanma ve mal rejiminin tasfiyesinden kaynaklı alacakların tahsil kabiliyetini azaltmak yahut yok etmek için boşanma davası açılmadan eşlerden biri yahut her ikisi kendi ismine kayıtlı malları satmaktadır. Yargıtay 2. Hukuk Dairesi’ne nazaran, eşin kendi ismine kayıtlı malı, eşinin görüşünü almadan satması, boşanma davası açısından kusur oluşturmaktadır. Yargıtay 2. Hukuk Dairesi’nin bu kararı dışında 14 Aralık 2020 ve 09 Kasım 2016 tarihli kararları ile de ‘eşin kendi ismine kayıtlı malı, eşinin görüşünü almadan satması’ vakıası başka eş açısından manevî tazminat sebebi olmuştur. Bu vakıa ile ilişkili olarak Yargıtay 2. Hukuk Dairesi’nin 25 Nisan 2018 tarihli kararına nazaran, ‘eşinden habersiz kredi çekme’ vakıası inanç sarsıcı davranış olarak kabul edilmesine karşın manevî tazminat sebebi olarak görülmemiştir.”

Kendine ilişkin taşınmazı eşine sormadan satanlara Yargıtay’dan makus haber! yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Vardiyalı olarak çalıştığını, iş mukavelesinin davalılar tarafından haklı bir sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile fiyat, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil fiyatı alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etti.

Davalı şirket, ihale makamı pozisyonunda bulunduklarını savunarak davanın hasımlık ve temel tarafından reddini istedi.

Diğer davalı şirket avukatı ise fesih bildirim tebligatında davacının iş kontratının tazminatlı olarak feshedileceğinin bildirildiğini, davacının da bunu imzalayarak kıdem ve ihbar tazminatının ödendiğini kabul ettiğini savunarak davanın reddini istedi.

EMSAL KARAR GELDİ

Mahkeme; şirketin ihale makamı olduğu kabul edilerek son üç aylık devir içerisinde ödenmeyen fiyat alacağının tüm davalılardan, öteki alacakların ise başka şirketten ortaklaşa ve müteselsilen tahsiline karar verdi.

Kararı ikinci şirket avukatı, tebligattaki usulsüzlük sebebiyle temyiz etti. Dava belgesini inceleyen Yargıtay 9. Hukuk dairesi, emsal nitelikte bir karara imza attı.

Kararda şöyle denildi:

“Adreste tebligatın, gerçek yahut hukuksal kişinin bilinen en son adresinde yapılması gerekir. 7201 sayılı Kanun’un 6099 sayılı Kanun‘la değişik 35’inci hususuna nazaran, kendisine yahut adresine kanunun gösterdiği yollara nazaran bildiri yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini derhâl bildirimi yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki bildirimler bildirilen yeni adrese yapılır. Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, bildiri olunacak evrakın bir nüshasının eski adrese ilişkin binanın kapısına asılması kâfi olacaktır.

Bu durumda evrakın asılma tarihi bildirim tarihi sayılır. Daha evvel tebligat yapılmamış olsa dahi, hukuksal şahıslar bakımından resmî kayıtlardaki adresleri temel alınarak bu husus kararları uygulanır. Şu halde Mahkemenin kabul haline nazaran dahi yargılama etabında davalı ’…’ şirketine yapılan bildirilerin bila ikmal iade gelmesi nedeniyle davalının ticaret sicilinde kayıtlı adresinin araştırılarak bu adrese tebligat yapılması gerekirken bu prosedür izlenmeden direkt iade gelen adrese 7201 sayılı Kanun’un 35’inci unsuruna nazaran bildiri yapılmaya devam edilmesi savunma hakkını kısıtlar mahiyettedir. Kararın bu sebeple bozulmasına oy birliği ile hükmedilmiştir.”

Yargıtay’dan emsal karar! ‘Taşındım, bana ulaşamazlar’ diyene makûs haber… yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

YEREL MAHKEME REDDETTİ

İlk Derece Mahkemesi, evlenme teklifinin davacıdan geldiğini, bunu sağlayabilmek için davacının bir grup vaadlerde bulunduğunu ve sonuçta davaya husus konutun devredildiği, aldatma ögesinin gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verdi. Birinci Derece Mahkemesi’nin kararına karşı mühleti içinde davacı vekili İstinaf müracaatında bulundu ve belge istinaf incelemesine gönderildi.

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ’DE DAVACIYI HAKLI BULMADI

Bölge Adliye Mahkemesi, Türk Borçlar Kanunu’nun 81. hususu kararına nazaran hukuka ve ahlaka alışılmamış bir sonucun gerçekleşmesi emeliyle verilen şeyin geri istenemeyeceği, resmi olarak evli olan davacının evliliğini sona erdirmeden davalı ile evlenmek istemesinin hukuka muhalif olduğu, kararın bu münasebetle sonucu itibariyle gerçek olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf müracaatının kamu tertibine terslik tarafından kabulü ile; Birinci Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, münasebet değiştirilerek davanın reddine yönelik tekrar karar kurulmasına karar verdi. Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı müddeti içinde davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunuldu ve belge temyiz incelemesine gönderildi.

YARGITAY 1. HUKUK DAİRESİ DAVACIYI HAKLI BULDU

Yargıtay’dan evlilik vaadiyle dolandırılanları ilgilendiren karar yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Şirket yetkilisi, kurul bedellerinin hesaptan bilgisi ve isteği dışında hukuka karşıt olarak tahsil edildiğini öne sürdü. Şirket yetkilisi, banka tarafından haksız olarak tahsil edilen bedelin desteğinin ne olduğunu ve bu durumun yazılı evrak ile kendisine bildirilmesini istemesine karşın bir türlü karşılık alamadığını lisana getirdi.

2. İcra Müdürlüğü’nde başlattığı icra takibine bankanın itiraz ederek takibi durdunduğunu öne süren davacı şirket sahibi, davalı banka şubesinin kurullara açıklık getiremediğini öne sürdü. Şirket, kelam konusu icra takibinin davalının haksız olarak borca itirazı ile durdurulduğunu, takibe yapılan itirazın haksız olduğunu ileri sürerek itirazın iptaline ve takibin devamına, davalının icra takibine haksız itirazı sebebiyle icra inkar tazminatına mahkum edilmesine, yargılama sarfiyatları ve vekalet fiyatının davalıdan alınması istikametinde karar verilmesini talep etti.

Davalı banka avukatı ise komitenin mevzuat ve mukavelelere uygun olduğunu, sav ve beyanlarını kabul etmediklerini beyan ederek davanın reddine, yargılama masraflarının ve vekalet fiyatının davacı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etti. Tarafları dinleyen mahkeme, emsal nitelikte bir karara imza attı.

Kararda; davalı bankanın davacıdan masraf ve kurul alabilmesi için taraflar ortasında imzalanan mukavelede masraf ve kurul alınacağının kararlaştırılmış olması gerektiği hatırlatıldı. Yasa gereği bankalarca, reeskont kaynaklı krediler dışındaki kredilere uygulanacak âzami faiz oranları ile faiz dışındaki başka menfaatlerin ve tahsil olunacak masrafların nitelikleri ve azami sonlarının serbestçe belirleneceği lisana getirildi.

Kararda şu sözlere yer verildi:

“Düzenleme kapsamında davalı banka tarafından kredi süreçlerinde sağlanacak faiz dışındaki öteki menfaatleri ve tahsil olunacak masrafları, TCMB’na bildirmekle yükümlüdür fakat davalı banka tarafından bu yükümlülüğün yerine getirildiğine ait rastgele bir evrak sunulmamıştır. Davacı tarafça 2 adet periyodik hizmet kurulu alındığına ait rastgele bir evrak sunulmamış olmakla birlikte davalı bankanın da alınmadığı istikametinde bir itirazı bulunmadığından alındığı kabul edilmiştir. Öteki bankaların periyodik hizmet komitesi uygulamasının bulunmadığı tespit edildiğinden değerlendirmeye alınamamıştır.

Yasa ve Yargıtay içtihatları doğrultusunda davalı bankanın davacı müşterisinden alınacak periyodik hizmet kurulunu TCMB’na bildirimde bulunmadığından 4 bin 200 TL’nin davacıya iadesi gerektiği, münasebetiyle davacının talebinin yerinde olduğu, tarafların tacir olması nedeniyle davacının takipten sonra avans faiz talebinin de yerinde olduğu anlaşılmıştır. Davalı tarafından 2. İcra Müdürlüğü’nün icra belgesine yöneltilen itirazın iptaline ve takibin devamına karar verilmiştir. Borçlunun yedi günlük müddet içerisinde ödeme buyruğuna itiraz etmiş olması, bir yıl içinde açılmış bir itirazın iptali davası bulunması, davacı alacaklının tazminat istemini dava dilekçesinde açıkça talep etmiş olması ve takip konusu alacağın ölçüsünün aşikâr (likit) olması dikkate alınarak borçlunun itirazının haksız olması nedeniyle asıl alacağın yüzde 20’si oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar vermek gerekmiştir.

Davanın kabulü ile davalı tarafından 2. İcra Müdürlüğünün icra belgesine yöneltilen itirazın iptaline ve takibin devamına, asıl alacağın yüzde 20′ si oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine hükmedilmiştir.”

Mahkeme karar verdi: Bankalar, mukavelede olmayan komitesi alamayacak yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.