Sadece bir asır sonra bu sayı 600 milyon daha arttı.

Günümüzde ise gezegende yaklaşık 8 milyar insan var.

İNSANLAR OLARAK EKOLOJİK DENGEYİ BOZDUK

Yeni bir çalışmaya nazaran ekosfer için sürdürülemez olan bu tip bir büyüme, yüzyıl bitmeden evvel bir ‘nüfus ayarının’ gerçekleşme riskini de beraberinde getiriyor.

Populer Science Türkçe’nin aktardığı bu iddia, British Columbia Üniversitesinde çalışan William Rees’in yeni araştırmasında ortaya çıktı. Dünya’nın kaynaklarını sürdürülemez bir süratte tükettiğimizi aktaran Rees, beşerler olarak taşıdığımız doğal eğilimlerin bu “ileri ekolojik aşırılık” problemini çözmeyi zorlaştırdığını söylüyor.

Sonuç ise dünya nüfusunu ‘ayarlayan’ bir çeşit medeniyet çöküşü olabilir Rees’e nazaran. En berbat senaryoda bu durum, yüzyıl bitmeden evvel gerçekleşebilir.

Böyle bir olayda Rees, en varlıklı toplumların bile büsbütün savunmasız kalacağını düşünüyor.

Rees yayımlanan makalesinde şöyle yazıyor: “Homosapiens katlanarak çoğalmak, coğrafik olarak yayılmak ve mevcut tüm kaynakları tüketmek için evrimleşmiş.”

“İnsanlığın evrimsel geçmişinin büyük bir kısmında, bu türlü genişlemeci eğilimler olumsuz geri beslemeyle dengelenmiş. Lakin bilimsel ihtilal ve fosil yakıtların kullanımı, pek çok olumsuz geri besleme biçimini azalttı ve üssel büyüme potansiyelimizi sonuna kadar gerçekleştirmemizi sağladı.”

Rees gezegen üzerinde kurduğumuz hakimiyetin, hala doğal seçilimle yönetildiğimizi unutmamıza sebep olduğunu söylüyor. Dahası evrimsel geçmişimizde bize ziyadesiyle fayda sağlayan kısa vadeli düşünmeye yönelik doğal yatkınlığımız, bizi mümkün olduğu vakit alabildiğimiz kadar fazlasını almaya zorluyor.

Rees’e nazaran bu durum, mevcut dünya nüfusunun bir kısmının sorumlu olduğu, finansal güvenlik ve nüfus boyutları yükseldikçe artmaya ayarlanmış çok tüketimi ve etraf kirliliğini körüklüyor.

Değişen iklimin, gezegenin halihazırda üzerinde bulunan baskının ispatı olduğunu söyleyen Rees, bu durumun istikrar noktasını geçme sorununun yalnızca küçük bir kısmını oluşturduğunu söz ediyor.

Rees’in belirttiğine nazaran bol ölçüde fosil yakıt kullanmaya devam ettikçe, istikrar noktasını aşmanın başka belirtilerini de görmezden geliyoruz. Biyokütle tüketimimizden gezegensel besin döngülerinin bozulmasına kadar birbirine bağlı olan bu sorunların tümü, Dünya’nın altıncı büyük yok oluş olayına itici güç sağlıyor ve gezegenimizin gerekli ömür dayanak sistemlerinin kaotik biçimde yıkılması tehlikesini getiriyor.

Dahası; yenilenebilir güçlere geçmek üzere ileri sürdüğümüz tahliller, aslında katlanan nüfus büyümesi sorununu ele almıyor ve gerçekte kendisiyle el ele giden çok tüketime daha da çok katkı yapıyor.

ASIL TAHLİL TÜKETİM ALIŞKANLIKLARIMIZI DEĞİŞTİRMEK

Sorulması gereken soru (iklim değişimiyle çabadan besin üretiminin artırılmasına kadar her şeydeki) teknolojik gelişmelerin, tüketim alışkanlıklarımızın gezegene yüklediği ve giderek artan taleplerle başa çıkıp çıkamayacağı.

Çalışmada teknolojik gelişmeler tahlil sağlayamazsa besin kıtlığının, doğal ömür alanlarında dengelerin bozulmasının, savaşın ve hastalıkların nüfus sayısını etkilemeye başlayabileceği kestirim ediliyor.

“Dengeyi aşma konusundaki hiçbir büyük belirti başkalarından izole formda ele alınamazken, direkt dengeyi aşmayı hedeflemek tüm kıymetli belirtileri birebir anda hafifletecektir” diyor Rees.

Rees’in öne sürdüğü bir başka nokta (ki kendisi bunu yapan birinci kişi değil), içinde bulunduğumuz tehlikenin çok daha farkında olmamız ve gezegen ile olan alışveriş bağlantımızla daha düzgün bir istikrar kurmanın yollarını bulmaya çalışmamız gerektiği.

“Olası tüm uygun senaryolarda, bu bütün değişim süreci aslında milyonlarca (belki de milyarlarca?) insanın gereksiz yere acı çekmesini önleyecek biçimlerde yönetilebilir. Ama bu türlü bir şey, kendi badiresine kör olan bir dünyada gerçekleşemez” diye yazıyor Rees.

Araştırma World bülteninde yayımlandı.

Bilim İnsanları, büyük ‘nüfus ayarının’ geldiğini söylüyor yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Sadece bir asır sonra bu sayı 600 milyon daha arttı.

Günümüzde ise gezegende yaklaşık 8 milyar insan var.

İNSANLAR OLARAK EKOLOJİK DENGEYİ BOZDUK

Yeni bir çalışmaya nazaran ekosfer için sürdürülemez olan bu tip bir büyüme, yüzyıl bitmeden evvel bir ‘nüfus ayarının’ gerçekleşme riskini de beraberinde getiriyor.

Populer Science Türkçe’nin aktardığı bu kestirim, British Columbia Üniversitesinde çalışan William Rees’in yeni araştırmasında ortaya çıktı. Dünya’nın kaynaklarını sürdürülemez bir süratte tükettiğimizi aktaran Rees, beşerler olarak taşıdığımız doğal eğilimlerin bu “ileri ekolojik aşırılık” sıkıntısını çözmeyi zorlaştırdığını söylüyor.

Sonuç ise dünya nüfusunu ‘ayarlayan’ bir çeşit medeniyet çöküşü olabilir Rees’e nazaran. En berbat senaryoda bu durum, yüzyıl bitmeden evvel gerçekleşebilir.

Böyle bir olayda Rees, en güçlü toplumların bile büsbütün savunmasız kalacağını düşünüyor.

Rees yayımlanan makalesinde şöyle yazıyor: “Homosapiens katlanarak çoğalmak, coğrafik olarak yayılmak ve mevcut tüm kaynakları tüketmek için evrimleşmiş.”

“İnsanlığın evrimsel geçmişinin büyük bir kısmında, bu türlü genişlemeci eğilimler olumsuz geri beslemeyle dengelenmiş. Lakin bilimsel ihtilal ve fosil yakıtların kullanımı, pek çok olumsuz geri besleme biçimini azalttı ve üssel büyüme potansiyelimizi sonuna kadar gerçekleştirmemizi sağladı.”

Rees gezegen üzerinde kurduğumuz hakimiyetin, hala doğal seçilimle yönetildiğimizi unutmamıza sebep olduğunu söylüyor. Dahası evrimsel geçmişimizde bize ziyadesiyle fayda sağlayan kısa vadeli düşünmeye yönelik doğal yatkınlığımız, bizi mümkün olduğu vakit alabildiğimiz kadar fazlasını almaya zorluyor.

Rees’e nazaran bu durum, mevcut dünya nüfusunun bir kısmının sorumlu olduğu, finansal güvenlik ve nüfus boyutları yükseldikçe artmaya ayarlanmış çok tüketimi ve etraf kirliliğini körüklüyor.

Değişen iklimin, gezegenin halihazırda üzerinde bulunan baskının ispatı olduğunu söyleyen Rees, bu durumun istikrar noktasını geçme sorununun yalnızca küçük bir kısmını oluşturduğunu tabir ediyor.

Rees’in belirttiğine nazaran bol ölçüde fosil yakıt kullanmaya devam ettikçe, istikrar noktasını aşmanın öteki belirtilerini de görmezden geliyoruz. Biyokütle tüketimimizden gezegensel besin döngülerinin bozulmasına kadar birbirine bağlı olan bu sorunların tümü, Dünya’nın altıncı büyük yok oluş olayına itici güç sağlıyor ve gezegenimizin gerekli hayat takviye sistemlerinin kaotik biçimde yıkılması tehlikesini getiriyor.

Dahası; yenilenebilir güçlere geçmek üzere ileri sürdüğümüz tahliller, aslında katlanan nüfus büyümesi sorununu ele almıyor ve gerçekte kendisiyle el ele giden çok tüketime daha da çok katkı yapıyor.

ASIL TAHLİL TÜKETİM ALIŞKANLIKLARIMIZI DEĞİŞTİRMEK

Sorulması gereken soru (iklim değişimiyle gayretten besin üretiminin artırılmasına kadar her şeydeki) teknolojik gelişmelerin, tüketim alışkanlıklarımızın gezegene yüklediği ve giderek artan taleplerle başa çıkıp çıkamayacağı.

Çalışmada teknolojik gelişmeler tahlil sağlayamazsa besin kıtlığının, doğal hayat alanlarında dengelerin bozulmasının, savaşın ve hastalıkların nüfus sayısını etkilemeye başlayabileceği varsayım ediliyor.

“Dengeyi aşma konusundaki hiçbir büyük belirti başkalarından izole halde ele alınamazken, direkt dengeyi aşmayı hedeflemek tüm kıymetli belirtileri birebir anda hafifletecektir” diyor Rees.

Rees’in öne sürdüğü bir öteki nokta (ki kendisi bunu yapan birinci kişi değil), içinde bulunduğumuz tehlikenin çok daha farkında olmamız ve gezegen ile olan alışveriş ilgimizle daha yeterli bir istikrar kurmanın yollarını bulmaya çalışmamız gerektiği.

“Olası tüm yeterli senaryolarda, bu bütün değişim süreci aslında milyonlarca (belki de milyarlarca?) insanın gereksiz yere acı çekmesini önleyecek biçimlerde yönetilebilir. Lakin bu türlü bir şey, kendi badiresine kör olan bir dünyada gerçekleşemez” diye yazıyor Rees.

Araştırma World bülteninde yayımlandı.

Bilim İnsanları, büyük ‘nüfus ayarının’ geldiğini söylüyor yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

MEGA FIRTINALAR YAKLAŞIK 20 İLA 30 YILDA BİR GERÇEKLEŞİYOR

Araştırma, Berkeley – California Üniversitesi ve Michigan Üniversitesinde çalışan gökbilimciler tarafından yürütüldü. Bilim insanları gezegen yüzeyinin altından gelen bu radyo dalgalarıyla, amonyak gazının dağılımında uzun devirli bozulumlar gerçekleştiğini keşfetti.

Populer Science Türkçe’nin yer verdiği çalışma iki hafta evvel Science Advances bülteninde yayımlandı.

Mega fırtınalar Satürn’de yaklaşık 20 ila 30 yılda bir gerçekleşirken, Dünya’da görülen kasırgalara benziyorlar lakin çok daha büyükler. Dünya’daki kasırgaların tersine, Satürn’ün atmosferindeki mega fırtınalara neyin sebep olduğunu kimse bilmiyor. Bu fırtınalar çoğunlukla hidrojen ve helyumdan meydana gelirken iz ölçüde metan, su ve amonyak da barındırıyorlar.

Michigan Üniversitesinde çalışan yardımcı profesör ve makalenin baş muharriri Cheng Li, “Güneş sistemindeki en büyük fırtınaların işleyişini anlamak, fırtına kuramını daha geniş kozmik bir bağlama yerleştiriyor ve mevcut bilgimize meydan okuyarak, karasal meteorolojinin sonlarını zorluyor” diyor.

Berkeley – California Üniversitesinde çalışan dünya ve gezegen bilimleri profesörü Imke de Pater, kırk yılı aşkın müddettir gaz devleri üzerinde çalışma yapıyor ve bu gezegenlerin bileşimi ile onları eşsiz hale getiren şeyleri daha güzel anlamaya çalışıyor. Pater bu kapsamda ABD’nin New Mexico eyaletindeki Karl G. Jansky Çok Geniş Teleskop Dizisi’ni kullanarak, gezegenin derinliklerinden gelen radyo dalgalarını inceliyor.

“Radyo dalga uzunluklarında, dev gezegenlerin görünür bulut katmanlarının altını inceliyoruz. Kimyasal yansımalar ve dinamikler bir gezegenin atmosfer bileşimini değiştireceğinden, gezegenin gerçek atmosferik bileşimini belirlemek için kelam konusu bulut katmanlarının altında müşahede yapılması gerekiyor” diyor bilim insanı. “Bu bileşim, gezegen oluşum modellerinde anahtar bir parametre niteliği taşıyor. Radyo müşahedeleri, dev gezegenlerin atmosferlerinde hem global hem mahallî ölçeklerde ısı transferi, bulut oluşumu ve konveksiyon akımları da dahil olmak üzere dinamik, fizikî ve kimyasal süreçlerin belirlenmesine yardımcı oluyor.”

Yeni çalışmada aktarıldığı üzere de Pater, Li ve Berkeley – California Üniversitesinde yüksek lisans öğrencisi olan Chris Moeckel, gezegenden yayılan radyo sinyallerinde şaşırtan bir şey olduğunu keşfetmeyi başardı: Atmosferdeki amonyak gazının yoğunluğunda anormallikler var. Bilim insanları bu durumu, geçmişte gezegenin kuzey yarımküresinde meydana gelen mega fırtınalara bağladılar.

Araştırma grubuna nazaran amonyak yoğunluğu, amonyak buzundan oluşan en üstteki bulut katmanının çabucak altında yer alan orta irtifalarda daha düşük. Ama atmosferin 100 ila 200 kilometre derinlerinde yer alan daha düşük irtifalarda zenginleşiyor. Bilim insanları amonyağın, üst atmosferden alt atmosfere yağış ve yine buharlaşma süreçleriyle aktarıldığını düşünüyor. Dahası bu tesir yüzlerce yıl sürebiliyor.

Çalışmada, hem Satürn hem de Jüpiter’in hidrojen gazından meydana gelmesine karşın iki gaz devinin oldukça farklı olduğu daha da fazla ortaya çıkarılıyor. Jüpiter’de troposferik anormallikler varken, bunlar bölgeler (beyazımsı kuşaklar) ve kemerler (koyumsu kuşaklar) ile ilişkilendirildi.

Sebepleri ise Satürn’deki üzere fırtınalar değil. Bu iki komşu gaz devi ortasındaki kayda kıymet farklılık, bilim insanlarının gaz devleri ve öbür gezegenlerde mega fırtına oluşumuna dair bildiklerine meydan okuyor. Bulgular ayrıyeten gelecekte bu tıp fırtınaların ötegezegenlerde nasıl bulunup inceleneceğine dair bilgiler sağlayabilir.

Yeni çalışma: Satürn’de fırtınalar yüzlerce yıl sürüyor! yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

MEGA FIRTINALAR YAKLAŞIK 20 İLA 30 YILDA BİR GERÇEKLEŞİYOR

Araştırma, Berkeley – California Üniversitesi ve Michigan Üniversitesinde çalışan gökbilimciler tarafından yürütüldü. Bilim insanları gezegen yüzeyinin altından gelen bu radyo dalgalarıyla, amonyak gazının dağılımında uzun periyotlu bozulumlar gerçekleştiğini keşfetti.

Populer Science Türkçe’nin yer verdiği çalışma iki hafta evvel Science Advances bülteninde yayımlandı.

Mega fırtınalar Satürn’de yaklaşık 20 ila 30 yılda bir gerçekleşirken, Dünya’da görülen kasırgalara benziyorlar fakat çok daha büyükler. Dünya’daki kasırgaların tersine, Satürn’ün atmosferindeki mega fırtınalara neyin sebep olduğunu kimse bilmiyor. Bu fırtınalar çoğunlukla hidrojen ve helyumdan meydana gelirken iz ölçüde metan, su ve amonyak da barındırıyorlar.

Michigan Üniversitesinde çalışan yardımcı profesör ve makalenin baş müellifi Cheng Li, “Güneş sistemindeki en büyük fırtınaların işleyişini anlamak, fırtına kuramını daha geniş kozmik bir bağlama yerleştiriyor ve mevcut bilgimize meydan okuyarak, karasal meteorolojinin hudutlarını zorluyor” diyor.

Berkeley – California Üniversitesinde çalışan dünya ve gezegen bilimleri profesörü Imke de Pater, kırk yılı aşkın müddettir gaz devleri üzerinde çalışma yapıyor ve bu gezegenlerin bileşimi ile onları eşsiz hale getiren şeyleri daha uygun anlamaya çalışıyor. Pater bu kapsamda ABD’nin New Mexico eyaletindeki Karl G. Jansky Çok Geniş Teleskop Dizisi’ni kullanarak, gezegenin derinliklerinden gelen radyo dalgalarını inceliyor.

“Radyo dalga uzunluklarında, dev gezegenlerin görünür bulut katmanlarının altını inceliyoruz. Kimyasal yansımalar ve dinamikler bir gezegenin atmosfer bileşimini değiştireceğinden, gezegenin gerçek atmosferik bileşimini belirlemek için kelam konusu bulut katmanlarının altında müşahede yapılması gerekiyor” diyor bilim insanı. “Bu bileşim, gezegen oluşum modellerinde anahtar bir parametre niteliği taşıyor. Radyo müşahedeleri, dev gezegenlerin atmosferlerinde hem global hem lokal ölçeklerde ısı transferi, bulut oluşumu ve konveksiyon akımları da dahil olmak üzere dinamik, fizikî ve kimyasal süreçlerin belirlenmesine yardımcı oluyor.”

Yeni çalışmada aktarıldığı üzere de Pater, Li ve Berkeley – California Üniversitesinde yüksek lisans öğrencisi olan Chris Moeckel, gezegenden yayılan radyo sinyallerinde şaşırtan bir şey olduğunu keşfetmeyi başardı: Atmosferdeki amonyak gazının yoğunluğunda anormallikler var. Bilim insanları bu durumu, geçmişte gezegenin kuzey yarımküresinde meydana gelen mega fırtınalara bağladılar.

Araştırma grubuna nazaran amonyak yoğunluğu, amonyak buzundan oluşan en üstteki bulut katmanının çabucak altında yer alan orta irtifalarda daha düşük. Ancak atmosferin 100 ila 200 kilometre derinlerinde yer alan daha düşük irtifalarda zenginleşiyor. Bilim insanları amonyağın, üst atmosferden alt atmosfere yağış ve yine buharlaşma süreçleriyle aktarıldığını düşünüyor. Dahası bu tesir yüzlerce yıl sürebiliyor.

Çalışmada, hem Satürn hem de Jüpiter’in hidrojen gazından meydana gelmesine karşın iki gaz devinin hayli farklı olduğu daha da fazla ortaya çıkarılıyor. Jüpiter’de troposferik anormallikler varken, bunlar bölgeler (beyazımsı kuşaklar) ve kemerler (koyumsu kuşaklar) ile ilişkilendirildi.

Sebepleri ise Satürn’deki üzere fırtınalar değil. Bu iki komşu gaz devi ortasındaki kayda paha farklılık, bilim insanlarının gaz devleri ve başka gezegenlerde mega fırtına oluşumuna dair bildiklerine meydan okuyor. Bulgular ayrıyeten gelecekte bu cins fırtınaların ötegezegenlerde nasıl bulunup inceleneceğine dair bilgiler sağlayabilir.

Yeni çalışma: Satürn’de fırtınalar yüzlerce yıl sürüyor! yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Bazen gezgin gezegenler ya da göçebeler olarak da isimlendirilen bu yıldızlar ortası dolaşan haydıt gezegenler, öbür gezegenler üzere bir yıldızın etrafında oluşmuş, lakin daha sonra çeşitli nedenlerden dolayı yıldızlarının çekim gücünden kopmuşlardır. Başlangıçta kendi galaksimizin milyarlarca başıboş gezegen içerebileceğine inanılıyordu fakat gerçek sayı trilyonları bulabilir.

HAYDUT GEZEGENLER SANILANDAN ÇOK DAHA FAZLA

DonanımHaber’in aktardığı ayrıntılarda NASA Goddard Uzay Uçuş Merkezi’nde kıdemli araştırmacı bilim insanı olan David Bennett, Samanyolu’nun yıldızlardan 20 kat daha fazla başıboş gezegene konut sahipliği yaptığını varsayım ettiklerini söyledi. Bu da tek başına dolaşan trilyonlarca gezegene denk geliyor. Araştırmacıların elde ettiği bulgular ise Astrofizikte Mikromerceklenme Müşahedeleri ya da kısaca MOA olarak bilinen dokuz yıllık bir araştırmanın sonucunda ortaya çıkarıldı.

Bilindiği üzere kütlesi olan her şey uzay-zaman dokusunu büker. Bir bowling topunu tramboline koyduğunuzda nasıl bir çukur oluşuyorsa uzay-zaman da bu türlü bükülür. Işığın her ne kadar düz bir çizgide ilerlediğini varsaysak da aslında bu kaideler altında ışık da eğrileri takip ederek bükülür.

Bu enteresan olay, uzaktaki objeleri keşfetmek için uzunca bir müddettir bilim insanları tarafından kullanılıyor. Osaka Üniversitesi’nden Profesör Takahiro Sumi, mikro merceklenmeyi kullanarak düşük kütleli gezegenler ve hatta ilkel kara delikler üzere objeleri bulabileceğimizi söylüyor. Bu objeleri direkt göremesek de, yerçekimini kullanarak onların varlığını tespit edebilmek mümkün.

Mayıs 2027’de fırlatılacak olan Nancy Grace Roma Uzay Teleskobu, NASA’nın daha da düşük kütleli gezegenler bulmasına yardımcı olacak ve bu da gezegen oluşum sistemlerinin daha düzgün anlaşılmasına yardımcı olacak.

NASA’ya nazaran sanılandan daha fazla başıboş gezegen var yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Bazen gezgin gezegenler ya da göçebeler olarak da isimlendirilen bu yıldızlar ortası dolaşan haydıt gezegenler, öbür gezegenler üzere bir yıldızın etrafında oluşmuş, fakat daha sonra çeşitli nedenlerden dolayı yıldızlarının çekim gücünden kopmuşlardır. Başlangıçta kendi galaksimizin milyarlarca başıboş gezegen içerebileceğine inanılıyordu lakin gerçek sayı trilyonları bulabilir.

HAYDUT GEZEGENLER SANILANDAN ÇOK DAHA FAZLA

DonanımHaber’in aktardığı ayrıntılarda NASA Goddard Uzay Uçuş Merkezi’nde kıdemli araştırmacı bilim insanı olan David Bennett, Samanyolu’nun yıldızlardan 20 kat daha fazla başıboş gezegene mesken sahipliği yaptığını kestirim ettiklerini söyledi. Bu da tek başına dolaşan trilyonlarca gezegene denk geliyor. Araştırmacıların elde ettiği bulgular ise Astrofizikte Mikromerceklenme Müşahedeleri ya da kısaca MOA olarak bilinen dokuz yıllık bir araştırmanın sonucunda ortaya çıkarıldı.

Bilindiği üzere kütlesi olan her şey uzay-zaman dokusunu büker. Bir bowling topunu tramboline koyduğunuzda nasıl bir çukur oluşuyorsa uzay-zaman da bu türlü bükülür. Işığın her ne kadar düz bir çizgide ilerlediğini varsaysak da aslında bu koşullar altında ışık da eğrileri takip ederek bükülür.

Bu farklı olay, uzaktaki objeleri keşfetmek için uzunca bir müddettir bilim insanları tarafından kullanılıyor. Osaka Üniversitesi’nden Profesör Takahiro Sumi, mikro merceklenmeyi kullanarak düşük kütleli gezegenler ve hatta ilkel kara delikler üzere objeleri bulabileceğimizi söylüyor. Bu objeleri direkt göremesek de, yerçekimini kullanarak onların varlığını tespit edebilmek mümkün.

Mayıs 2027’de fırlatılacak olan Nancy Grace Roma Uzay Teleskobu, NASA’nın daha da düşük kütleli gezegenler bulmasına yardımcı olacak ve bu da gezegen oluşum düzeneklerinin daha uygun anlaşılmasına yardımcı olacak.

NASA’ya nazaran sanılandan daha fazla başıboş gezegen var yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Donanımhaber’deki ayrıntılara nazaran bu ötegezegen (güneş sistemi dışındaki bir gezegen) birinci olarak NASA’nın Transiting Exoplanet Survey Uydusu kullanılarak tespit edildi; lakin bilgiler bunun bir gezegen olduğunu doğrulamak için yetersizdi.

Birmingham Üniversitesi’nden gökbilimciler Şili’nin Atacama Çölü’nde bulunan SPECULOOS Güney Gözlemevi’ni kullanarak bu ötegezegeni daha yakından incelemeye başladı. Grup ayrıyeten bu müşahedeleri doğrulamak için Hawai’i’deki Subaru Teleskobu’nu kullanarak gezegenin kütlesini de ölçtü.

FARKLI OLMASININ İKİ NEDENİ VAR

Gezegen (TOI-4860 b) düşük kütleli ya da kırmızı cüce bir yıldız olan konut sahibi yıldızının (TOI-4860) yörüngesinde yer alıyor. Keşfedilen gezegen kendi yıldızının etrafındaki bir tam tipi ise 1,52 günde tamamlıyor. Bununla birlikte TOI-4860 b, iki temel nedenden dolayı “olağandışı bir gezegen” olarak nitelendiriliyor.

Bunlardan birincisi, gezegenin kütlesiyle alakalı.

Düşük kütleli yıldızların kendi sistemlerinde yüksek kütleli gezegenlerin oluşumuna yol açması beklenmez. Genel olarak kabul gören gezegen oluşum modeline nazaran, bir yıldız ne kadar az kütleye sahipse, o yıldızın etrafındaki malzeme diski de o kadar az kütleye sahip olmalı.

Bu husus hakkında açıklama yapan George Dransfield, “Gezegenler bu diskten oluştuğu için, Jüpiter üzere yüksek kütleli gezegenlerin oluşmaması bekleniyordu. Lakin biz bunu merak ediyorduk ve bunun mümkün olup olmadığını görmek için gezegen adaylarını denetim etmek istedik. TOI-4860 bizim birinci onayımız ve birebir vakitte böylesine yüksek kütleli bir gezegene mesken sahipliği yapan en düşük kütleli yıldız.” tabirlerini kullandı.

İkinci olarak ise, gezegen ağır elementler açısından epey güçlü görünüyor. Çalışmayı yöneten ötegezegenbilim profesörü Amaury Triaud, misal ağır elementlerin ana yıldızda da tespit edildiğini ve bu durumun ağır elementlerin gezegen oluşum sürecini olumlu bir formda etkileyebileceği niyetini desteklediğini söz ediyor.

TOI-4860 b’nin kısa yörünge dönemi, ana yıldızının yüksek metalikliği üzere özellikleriyle birlikte, bu sistemin sıcak Jüpiterlerin atmosferlerini incelemek ve bu gaz devlerinin nasıl doğduğunu daha düzgün belirlemek için bilhassa faydalı olabileceği manasına geliyor. Bu ötegezegenin keşfinin gerisindeki takım artık Şili’nin kuzeyindeki Atacama çöl bölgesinde bulunan Very Large Telescope’u (VLT) kullanarak küçücük ana yıldızların etrafında benzeri gezegenleri keşfetmeyi amaçlıyor.

Jüpiter büyüklüğünde yabancı bir gezegen bulundu yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Donanımhaber’deki ayrıntılara nazaran bu ötegezegen (güneş sistemi dışındaki bir gezegen) birinci olarak NASA’nın Transiting Exoplanet Survey Uydusu kullanılarak tespit edildi; lakin bilgiler bunun bir gezegen olduğunu doğrulamak için yetersizdi.

Birmingham Üniversitesi’nden gökbilimciler Şili’nin Atacama Çölü’nde bulunan SPECULOOS Güney Gözlemevi’ni kullanarak bu ötegezegeni daha yakından incelemeye başladı. Grup ayrıyeten bu müşahedeleri doğrulamak için Hawai’i’deki Subaru Teleskobu’nu kullanarak gezegenin kütlesini de ölçtü.

FARKLI OLMASININ İKİ NEDENİ VAR

Gezegen (TOI-4860 b) düşük kütleli ya da kırmızı cüce bir yıldız olan konut sahibi yıldızının (TOI-4860) yörüngesinde yer alıyor. Keşfedilen gezegen kendi yıldızının etrafındaki bir tam çeşidi ise 1,52 günde tamamlıyor. Bununla birlikte TOI-4860 b, iki temel nedenden dolayı “olağandışı bir gezegen” olarak nitelendiriliyor.

Bunlardan birincisi, gezegenin kütlesiyle alakalı.

Düşük kütleli yıldızların kendi sistemlerinde yüksek kütleli gezegenlerin oluşumuna yol açması beklenmez. Genel olarak kabul gören gezegen oluşum modeline nazaran, bir yıldız ne kadar az kütleye sahipse, o yıldızın etrafındaki malzeme diski de o kadar az kütleye sahip olmalı.

Bu bahis hakkında açıklama yapan George Dransfield, “Gezegenler bu diskten oluştuğu için, Jüpiter üzere yüksek kütleli gezegenlerin oluşmaması bekleniyordu. Lakin biz bunu merak ediyorduk ve bunun mümkün olup olmadığını görmek için gezegen adaylarını denetim etmek istedik. TOI-4860 bizim birinci onayımız ve birebir vakitte böylesine yüksek kütleli bir gezegene konut sahipliği yapan en düşük kütleli yıldız.” tabirlerini kullandı.

İkinci olarak ise, gezegen ağır elementler açısından hayli varlıklı görünüyor. Çalışmayı yöneten ötegezegenbilim profesörü Amaury Triaud, benzeri ağır elementlerin ana yıldızda da tespit edildiğini ve bu durumun ağır elementlerin gezegen oluşum sürecini olumlu bir halde etkileyebileceği fikrini desteklediğini söz ediyor.

TOI-4860 b’nin kısa yörünge dönemi, ana yıldızının yüksek metalikliği üzere özellikleriyle birlikte, bu sistemin sıcak Jüpiterlerin atmosferlerini incelemek ve bu gaz devlerinin nasıl doğduğunu daha güzel belirlemek için bilhassa faydalı olabileceği manasına geliyor. Bu ötegezegenin keşfinin gerisindeki grup artık Şili’nin kuzeyindeki Atacama çöl bölgesinde bulunan Very Large Telescope’u (VLT) kullanarak küçücük ana yıldızların etrafında misal gezegenleri keşfetmeyi amaçlıyor.

Jüpiter büyüklüğünde yabancı bir gezegen bulundu yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Webb Teleskobu, Dünya’dan yaklaşık 400 ışık yılı uzaklıkta bulunan PDS 70 yıldızının etrafındaki bir diskte su buharı tespit etti. Bu disk, gaz ve tozdan oluşan ve gezegenlerin oluştuğu bir bölgedir.

Webb Teleskobu, diskteki su buharını, yıldızın ışığı tarafından engellendiğinde oluşan ısı değişikliklerini gözlemleyerek tespit etti. Bu keşif, diskte gezegen oluşumunun hala devam ettiğini ve bu gezegenlerin muhtemelen su ile kaplı olduğunu gösteriyor.

Webb Teleskobu’nun bu keşfi, Dünya’ya benzeri gezegenlerin varlığını araştırmak için yeni bir yol açıyor. Webb Teleskobu, önümüzdeki yıllarda daha fazla kayalık gezegen keşfedebilir ve bu gezegenlerin atmosferlerini inceleyerek Dünya’ya misal olup olmadıklarını belirleyebilir.

NASA su buharı keşfetti: Dünya’ya emsal gezegen olabilir yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Webb Teleskobu, Dünya’dan yaklaşık 400 ışık yılı uzaklıkta bulunan PDS 70 yıldızının etrafındaki bir diskte su buharı tespit etti. Bu disk, gaz ve tozdan oluşan ve gezegenlerin oluştuğu bir bölgedir.

Webb Teleskobu, diskteki su buharını, yıldızın ışığı tarafından engellendiğinde oluşan ısı değişikliklerini gözlemleyerek tespit etti. Bu keşif, diskte gezegen oluşumunun hala devam ettiğini ve bu gezegenlerin muhtemelen su ile kaplı olduğunu gösteriyor.

Webb Teleskobu’nun bu keşfi, Dünya’ya emsal gezegenlerin varlığını araştırmak için yeni bir yol açıyor. Webb Teleskobu, önümüzdeki yıllarda daha fazla kayalık gezegen keşfedebilir ve bu gezegenlerin atmosferlerini inceleyerek Dünya’ya benzeri olup olmadıklarını belirleyebilir.

NASA su buharı keşfetti: Dünya’ya emsal gezegen olabilir yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.