Köydeki meskeninin balkonunda iki saat oturduk, ağıt yakmadığı birkaç dakika eliyle bize karşıdaki mezarlığı gösteriyor: “Bakın çocuklarım orada. Her gün gidiyorum yanlarına. İki evladımı ellerimle toprağa gömmüşüm. Hâlâ hayattaysam hâlâ yemek yiyorsam, yürüyüp gidip geliyorsam demek ki ben taşım toprağım. Eşim iki yıl evvel öldü. Çocuklarım gitti, ben kimsesiz kaldım. Ne kardeş ne anne babam var.”

Tamey Berber ise ailesinden 10 kişiyi kaybetmiş. Anne, baba, erkek kardeşi, onun eşi, çocukları, kız kardeşi, onun çocukları… “Hangisine ağlayayım, birine ağlasam başkasının acısı eksik kalıyor. Onları enkazdan çıkaracak gücüm yoktu. Artık öksüzüm” diyor.

(Tamey Berber)

İki bayan, iki kimsesizlik, vakit güya 6 Şubat’ta durmuş onlar için… Acıları hiç eksilmemiş. Zelzelenin üzerinden altı aydan fazla vakit geçti, pekala acıların üstesinden nasıl geliyorlar? Save ile Tamey’e kulak verelim.

‘KİMSE DUYMADI’

Save Sarı, “Günay ile Hatice birbirlerinden hiç ayrılmazdı. Sarsıntı olurken çocuklar el ele kapıya koştu. Çıktılar kurtuldular sandım. Enkazdan sağ çıktım. Uyandığımda akşamdı. Bağırdım, çağırdım çocuklarıma seslendim. Güya yer yarılmış herkes içine girmişti” diyor.

Save, “Canlı çıktılar sandım, birinci onları köydeki konutumun balkonunda gördüm, yere sere serpe yatırmışlardı. Artık o balkondan her an çocuklarımı izliyorum. Mezarları tam şu karşıda. Her gün gidiyorum. Yüzümdeki yaralar daima mezar başından bayılmamdan. Komşular beni görürse alıp getiriyorlar. Ben hayatta mıyım bilmiyorum. Ben nasıl canlı çıktıysam çocuklarım da çıkarılabilirdi. Kimse yoktu, kimse…” sözleriyle yaşadığı acıyı lisana getiriyor.

(Save Sarı)

‘FOTOĞRAF BİLE YOK’

Hatice ve Günay’ın son periyotlara ilişkin tek fotoğrafı yoktu Save annenin elinde. Çocuklarına ilişkin her şey enkaz altında kalmış. Akıllı telefon kullanmayı bilmediği için fotoğraflarına da bakamıyor. Üniversite periyoduna ilişkin bir iki fotoğrafını internetten gösteriyoruz. “Ne olur çocuklarımı bana yolla” dedi. İkisinin fotoğrafını basılı halini yolladım kendisine… Anladım ki sarsıntı binlerce insanı çocuklarının, sevdiklerinin fotoğrafına bile hasret bıraktı.

‘DİZİ DİZİ MEZARLAR’

Aydoğan, Ali, Besey Özdemir uzun yıllar bizim köyde yaşamışlardı. Aile üzereydik. Onların enkaz altında kaldığını öğrenince de kimsenin elinden bir şey gelmemişti. Ailenin en büyük kızı Tamey Berber ise yaşadıklarını şöyle anlatıyor: “Kardeşim Aydoğan’ın üçüz çocukları vardı. Kız kardeşimin iki çocuğu. Annem babam haydi yaşadı diyorum, ya çocuklar, onlar ne yaşadı ki öldü… Artık mezarlarına gidiyorum, dizi dizi mezarlar. Birinin mezar taşını öpsem oburunun acısını yaşamıyormuşum üzere geliyor. Kimsesiz kaldık…”

Elbistan’da iki bayan, iki kimsesizlik… Onlar için vakit güya 6 Şubat’ta durmuş: Ben kime ağlayayım yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Köydeki meskeninin balkonunda iki saat oturduk, ağıt yakmadığı birkaç dakika eliyle bize karşıdaki mezarlığı gösteriyor: “Bakın çocuklarım orada. Her gün gidiyorum yanlarına. İki evladımı ellerimle toprağa gömmüşüm. Hâlâ hayattaysam hâlâ yemek yiyorsam, yürüyüp gidip geliyorsam demek ki ben taşım toprağım. Eşim iki yıl evvel öldü. Çocuklarım gitti, ben kimsesiz kaldım. Ne kardeş ne anne babam var.”

Tamey Berber ise ailesinden 10 kişiyi kaybetmiş. Anne, baba, erkek kardeşi, onun eşi, çocukları, kız kardeşi, onun çocukları… “Hangisine ağlayayım, birine ağlasam başkasının acısı eksik kalıyor. Onları enkazdan çıkaracak gücüm yoktu. Artık öksüzüm” diyor.

(Tamey Berber)

İki bayan, iki kimsesizlik, vakit güya 6 Şubat’ta durmuş onlar için… Acıları hiç eksilmemiş. Zelzelenin üzerinden altı aydan fazla vakit geçti, pekala acıların üstesinden nasıl geliyorlar? Save ile Tamey’e kulak verelim.

‘KİMSE DUYMADI’

Save Sarı, “Günay ile Hatice birbirlerinden hiç ayrılmazdı. Zelzele olurken çocuklar el ele kapıya koştu. Çıktılar kurtuldular sandım. Enkazdan sağ çıktım. Uyandığımda akşamdı. Bağırdım, çağırdım çocuklarıma seslendim. Güya yer yarılmış herkes içine girmişti” diyor.

Save, “Canlı çıktılar sandım, birinci onları köydeki konutumun balkonunda gördüm, yere sere serpe yatırmışlardı. Artık o balkondan her an çocuklarımı izliyorum. Mezarları tam şu karşıda. Her gün gidiyorum. Yüzümdeki yaralar daima mezar başından bayılmamdan. Komşular beni görürse alıp getiriyorlar. Ben hayatta mıyım bilmiyorum. Ben nasıl canlı çıktıysam çocuklarım da çıkarılabilirdi. Kimse yoktu, kimse…” tabirleriyle yaşadığı acıyı lisana getiriyor.

(Save Sarı)

‘FOTOĞRAF BİLE YOK’

Hatice ve Günay’ın son periyotlara ilişkin tek fotoğrafı yoktu Save annenin elinde. Çocuklarına ilişkin her şey enkaz altında kalmış. Akıllı telefon kullanmayı bilmediği için fotoğraflarına da bakamıyor. Üniversite devrine ilişkin bir iki fotoğrafını internetten gösteriyoruz. “Ne olur çocuklarımı bana yolla” dedi. İkisinin fotoğrafını basılı halini yolladım kendisine… Anladım ki zelzele binlerce insanı çocuklarının, sevdiklerinin fotoğrafına bile hasret bıraktı.

‘DİZİ DİZİ MEZARLAR’

Aydoğan, Ali, Besey Özdemir uzun yıllar bizim köyde yaşamışlardı. Aile üzereydik. Onların enkaz altında kaldığını öğrenince de kimsenin elinden bir şey gelmemişti. Ailenin en büyük kızı Tamey Berber ise yaşadıklarını şöyle anlatıyor: “Kardeşim Aydoğan’ın üçüz çocukları vardı. Kız kardeşimin iki çocuğu. Annem babam haydi yaşadı diyorum, ya çocuklar, onlar ne yaşadı ki öldü… Artık mezarlarına gidiyorum, dizi dizi mezarlar. Birinin mezar taşını öpsem başkasının acısını yaşamıyormuşum üzere geliyor. Kimsesiz kaldık…”

Elbistan’da iki bayan, iki kimsesizlik… Onlar için vakit güya 6 Şubat’ta durmuş: Ben kime ağlayayım yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

İL LİDERLERİNDEN SÜRECE TEPKİ

T24’te yer alan habere nazaran, vazifeden almaların akabinde Kayseri Vilayet Başkanlığına Feyzullah Keskin atanırken, öteki 5 ile atama yapılmadı ve bu vilayetlerin liderlerine da şimdi resmi bir bildirim yapılmadı. Misyondan alınan vilayet liderleri sürece reaksiyon gösterdi. CHP Mardin Vilayet Lideri Mehmet Kılınçaslan, kendisine bir bildirim yapılmadığını belirtti.

Kılınçaslan, şunları söyledi:

“Gerekçesi de yok ortada. Genel Merkezde muhatap yok. Onlar için münasebete gerek yok, bu kurultay sürecinde vazifeden alınmalarla ilgili. Demek ki değişimi bizden başlatıyorlar. İç hesaplaşmayla dönmüşler, bizi de kurban seçiyorlar. Dik durduğum için, muhtemelen ondandır. Olağanda biz 2018’e hem üye sayımızı, hem oyumuzu artırmışız. Onlar delegasyon hesabını yapıyorlar. Kesin bilgi yok. Muhatap yok. Çağırıp savunma alınabilir. Güya manavdan domates aldırtır üzere bizi misyondan alıyorlar.”

‘TÜZÜĞE UYGUN DEĞİL’

CHP Muş vilayet Lideri İsmail Adanur da, kendisini İstanbul Büyükşehir Belediye Lideri Ekrem İmamoğlu ile ilişkilendirilmiş olanların olabileceğini ileri sürerek, “Bize bildiri edilen bir şey yok. MYK’da konuşulmuş, tartışılmış lakin alındığı alınmadığı konusunda teyit vermiyorlar. Bence bu kararı almışlar saklıyorlar. Bu yapılan tüzüğe uygun değil, kongre süreçleri başlamış, bu ay sonunda ilçe kongreleri başlıyor. Tahminen de Genel Başkan’a hoş görünmek için bizim Ekrem beyefendiyle alakalı olduğumuzu söyleyen Genel Merkez yöneticileri olmuştur” tabirlerini kullandı. CHP Ağrı Vilayet Lideri Nihat Aslan da delege seçimlerine başlandığını ve bu süreçte misyondan almanın yanlışsız olmadığını savundu. CHP Van Vilayet Lideri Seracettin Bedirhanoğlu ise “Resmi olarak bilgim yok, bu yüzden yorum yapamam” sözünü kullandı.

BEYKOZ İLÇE LİDERİ DA MİSYONDAN ALINDI

Öte yandan 6 ilin yanı sıra Beykoz İlçe Lideri Aydın Düzgün de vazifeden alınan isimler ortasında yer aldı. Düzgün, Ekrem İmamoğlu’na takviye vermiş ve değişim davetinde bulunmuştu. Bunun üzerine Vilayet Lideri Canan Kaftancıoğlu, Düzgün’ü misyondan almak istemiş fakat kâfi imzaya ulaşamamıştı.

CHP’de kritik vazifeden almalar! Vilayet liderlerinden reaksiyon: Güya domates alıyorlar… yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.