‘KİMSEYİ İNCİTMEZDİ’

Ali İsmail Korkmaz’ın hassas kişiliğine de vurgu yapan anne Korkmaz, “Ali’m hassas ve şuurlu bir çocuktu. Tabiata, hayvanlara ve insanlara hürmet duyar kimseyi incitmezdi. İnsanlara yardım etmeyi çok severdi. Şimdi lise öğrencisiyken arkadaşlarını ikna edip huzurevlerine ziyarete gidiyordu. Biz de köyde yaşıyoruz lakin Ali’m ücra köylere kitap götürüyordu. Kimsesizler yurtlarını ziyaret ediyordu. O vakitler engelli bireylere tekerlekli sandalye alabilmek için mavi kapak toplanıyordu. Ali İsmail kapak da topladı. Bizim bile alışkanlıklarımızı değiştirmişti. Yürüyüşe çıktığım vakit elimde poşet alıp kapak topluyordum. Hayatta kalsaydı herkese yardımı dokunurdu. Lakin onu 19’unda hayattan kopardılar. Hayatta olsaydı şu an 29 yaşında olacaktı. Tahminen evlenecek, çocuğu olacaktı. Lakin katilleri buna müsaade vermedi” sözlerini kullandı.

Ali İsmail Korkmaz ile son görüşmesini de anlatan anne Korkmaz, “Darp edilmeden 1 saat evvel onunla manzaralı konuştuk. ‘Alişim seni çok seviyorum’ dedim. Üst yanlışsız baktı. ‘Ne oldu güzeline gitmedi mi’ diye takıldım ben de ona. Son görüşmemiz bu oldu. Darp edildikten sonra hiç konuşamadım onunla. 38 gün boyunca hastane kapısında bekledik lakin bir daha geri gelmedi” dedi.

‘ACISI TANIM EDİLEMEZ’

“Ali İsmail’in ortamızdan alınmasının acısı tanım edilemez” diyen ağabey Korkmaz ise “Biz o ölene kadar Hatay’ın bir köyünde yaşayan bir aileydik. Babam inşaat emekçisi annem konut hanımıydı. Köyde yaşayan, ‘politik’ sayılmayacak bir aileydik. Ülke gündemini takip ediyorduk lakin hepsi o kadardı. Politik değildik fakat Ali İsmail’in öldürülmesiyle ülke siyasetinin ortasında bulduk kendimizi. Ali İsmail’in vefatından sonra bizim için hiçbir şey eksisi üzere olmadı. Kardeşimin ne mezununiyetini görebildik ne de düğününü… O hayattayken 2 yeğeni vardı. O öldükten sonra 6 yeğeni daha oldu lakin onları tanıyamadı” diye konuştu.

Hukuki sürece ait bilgi veren ağabey Gürkan Korkmaz, “Ali İsmail’i ülkenin her kurumu mağdur etti. Polis dövdü, öldürdü. Tabibi muayane etmedi, vazifesini ihmal etti. Savcılık soruşturmayı düzgün bir biçimde yürütmedi. 8 kişinin 19 yaşında bir genci döverek öldürmesinin yargılaması sonucunda en ağır cezayı alan polis memuru 3 yıl cezaevinde kaldı. Sonrasında da hür bırakıldı. Biz tüm bu yaşananlara rağmen ne gayretimizden vazgeçtik ne de Ali İsmail’in ismini yaşatma gayrertimizden. Onun ismine vakıf kurduk ve 9 yıldır onun anısına çabasını sürdürüyoruz” sözlerini kullandı.

Ali İsmail Korkmaz’ın Seyahat Direnişinde katledilmesinin üzerinden 10 yıl geçti: ‘Yüreğimiz yanıyor’ yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Ölümünün 10. yıldönümde Cumhuriyet TV’ye konuşan Ali İsmail Korkmaz’ın annesi Emel Korkmaz, 

“BANA ‘MAMA’ DEYİŞİNİ ÇOK ÖZLEDİM”

Anne Korkmaz, oğlunun vefatına ait kelamlarına şöyle başladı:

“Canım yanıyor, 10 yıl oldu, hala birinci günün acısını yaşıyorum. Yavrum 19 yaşındaydı, bugün 29 yaşında olacaktı lakin katiller buna müsade etmedi. Ali İsmai’in sesini kokusunu çok özlüyorum, bana ‘mama’ deyişini çok özledim. 6 Şubat’ta bir zelzele yaşadık, acılarımız dinmiyor, gün geçtikçe hasretim çoğalıyor. 2 yeğeni vardı şu an 8 yeğeni oldu, tahminen onları çok hoş bir eğitime yönlendirecekti. Yeğenleri daima soruyor, Ali İsmail amcam/dayım keşke ölmeseydi diyorlar. ‘Nasıl öldü?’ diye soruyorlar cevaplayamıyorum.”

“KATİLLERİN CEZALANDIRILMAMASI CANIMI DAHA ÇOK YAKIYOR”

Sanık polis Hüseyin Engin’e kolay yaralama cürmünden 7 ay 15 gün mahpus cezası veren mahkeme heyetine ve yargılama sürecine ait konuşan Korkmaz, ”Hiçbir adil yargılama olmadı. Ali İsmail’in darp manzaralarını Türkiye değil dünya izledi. Buna karşın çok kolay cezalarla, 10 yıllık, ödül niteliğinde bir cezayla ve 15 Temmuz darbe teşebbüsünden sonra kontrollü özgürlükle hepsi dışarıdalar. Hepsi şu an dışarıda elini kolunu sallayarak geziyor ancak benim oğlum 10 yıldır toprak altında. Katillerin cezalandırılmaması canımı daha çok yakıyor. Yargıtay’a, Anayasa Mahkemesi’ne gönderdik, onanıp geri gönderildi. Hiçbir cezai süreç yapılmadı. Şu an Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne başvurduk fakat maalesef bu ülke adaletsiz bir ülke. Bu ülkenin adaletsiz olduğuna bir sefer daha inandım” tabirlerini kullandı.

“BAŞKA ANNELER AĞLAMASIN”

Korkmaz yargıçlara seslenerek, “Ben oğlumu kaybettiğim birinci günden beri daima şunu diyorum: Ben ne yaparsam yapayım evladım geri gelmeyecek ancak öbür anneler ağlamasın diye gayret verdim. Sonuç ne olursa olsun oğlum geri gelmeyecek, bunu biliyorum lakin en azından caydırıcı bir ceza olsun” dedi.

“SİVİL TOPLUM ŞUURU OLAN BİR ÇOCUKTU”

Oğlunun kişiliğini eğitim hayatında katıldığı faaliyetleri anlatan Ali İsmail’i şu sözlerle anlattı: 

“Ali İsmail hayatta kalsaydı onu Türkiye değil bütün dünya tanıyacaktı. Zira Ali İsmail toplum için bir şeyler yapmaya çalışan bir çocuktu. Küçücük yaşında, lise 2’deyken bile arkadaşlarını örgütleyip huzurevi ziyareti yaptı, kimsesizler yurduna gitti, köy okullarına kitap götürdü, engelli kardeşlerimize kapak topladı. Çocukları haftanın 5 günü bizim konutumuza toplayıp kitap okuttu, en yeterli özet çıkarana armağanlar aldı. Sivil toplum şuuru olan etrafa hassas olan bir çocuktu. Hayatta kalsaydı çok hoş bir biçimde tanınacaktı ve ülkeye çok yararlı olacaktı. Aslında Ali İsmail’in İngilizce öğretmenliği okumasının hedefi, mütercim tercüman olmaktı. Dünyayı gezip farklı kültürleri farklı insanları tanıyıp o denli bir hayat devam etmek istiyordu lakin 19’unda kaldı benim oğlum, 19’una kadar yaşayabildi. Herkese hürmeti olan bir çocuktu inanın Ali İsmail’i 10 yıldır kaybettiğimden beri beni kırdığı bir şeyi hatırlamıyorum, canım yanıyor.”

Ali İsmail Korkmaz’ın katlinin 10. yılında anne Emel Korkmaz: “Hala birinci günün acısını yaşıyorum, katillerin hepsi dışarıda” yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Vefatının 10. yıldönümde Cumhuriyet TV’ye konuşan Ali İsmail Korkmaz’ın annesi Emel Korkmaz, 10 yıl içerisinde yaşananları aktararak “bana ‘mama’ deyişini çok özledim, hala birinci günün acısını yaşıyorum” dedi.

“BANA ‘MAMA’ DEYİŞİNİ ÇOK ÖZLEDİM”

Anne Korkmaz, 6 Şubat’ta Kahramanmaraş merkezli yaşanan zelzelesi hatırlatarak kelamlarına şöyle başladı:

“Canım yanıyor, 10 yıl oldu, hala birinci günün acısını yaşıyorum. Yavrum 19 yaşındaydı, bugün 29 yaşında olacaktı fakat katiller buna müsade etmedi. Ali İsmai’in sesini kokusunu çok özlüyorum, bana ‘mama’ deyişini çok özledim. 6 Şubat’ta bir zelzele yaşadık, acılarımız dinmiyor, gün geçtikçe hasretim çoğalıyor. 2 yeğeni vardı şu an 8 yeğeni oldu, tahminen onları çok hoş bir eğitime yönlendirecekti. Yeğenleri daima soruyor, Ali İsmail amcam/dayım keşke ölmeseydi diyorlar. ‘Nasıl öldü?’ diye soruyorlar cevaplayamıyorum.”

“KATİLLERİN CEZALANDIRILMAMASI CANIMI DAHA ÇOK YAKIYOR”

Sanık polis Hüseyin Engin’e kolay yaralama cürmünden 7 ay 15 gün mahpus cezası veren mahkeme heyetine ve yargılama sürecine ait konuşan Korkmaz, ”Hiçbir adil yargılama olmadı. Ali İsmail’in darp imgelerini Türkiye değil dünya izledi. Buna karşın çok kolay cezalarla, 10 yıllık, ödül niteliğinde bir cezayla ve 15 Temmuz darbe teşebbüsünden sonra kontrollü özgürlükle hepsi dışarıdalar. Hepsi şu an dışarıda elini kolunu sallayarak geziyor lakin benim oğlum 10 yıldır toprak altında. Katillerin cezalandırılmaması canımı daha çok yakıyor. Yargıtaya, anayasa mahkemesine gönderdik, onanıp geri gönderildi. Hiçbir cezai süreç yapılmadı. Şu an Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine başvurduk fakat maalesef bu ülke adaletsiz bir ülke. Bu ülkenin adaletsiz olduğuna bir sefer daha inandım” sözlerini kullandı.

“BAŞKA ANNELER AĞLAMASIN”

Korkmaz yargıçlara seslenerek, “Ben oğlumu kaybettiğim birinci günden beri daima şunu diyorum: Ben ne yaparsam yapayım evladım geri gelmeyecek lakin öteki anneler ağlamasın diye çaba verdim. Sonuç ne olursa olsun oğlum geri gelmeyecek, bunu biliyorum lakin en azından caydırıcı bir ceza olsun” dedi.

“SİVİL TOPLUM ŞUURU OLAN BİR ÇOCUKTU”

Ali İsmail Korkmaz’ın sivil toplum şuuruna dikkat çeken Kokrmaz, kelamlarını şöyle noktaladı:

“Ali İsmail hayatta kalsaydı onu Türkiye değil bütün dünya tanıyacaktı. Zira Ali İsmail toplum için bir şeyler yapmaya çalışan bir çocuktu. Küçücük yaşında, lise 2’deyken bile arkadaşlarını örgütleyip huzurevi ziyareti yaptı, kimsesizler yurduna gitti, köy okullarına kitap götürdü, engelli kardeşlerimize kapak topladı. Çocukları haftanın 5 günü bizim konutumuza toplayıp kitap okuttu, en güzel özet çıkarana ikramlar aldı. Sivil toplum şuuru olan etrafa hassas olan bir çocuktu. Hayatta kalsaydı çok hoş bir biçimde tanınacaktı ve ülkeye çok yararlı olacaktı. Esasen Ali İsmail’in İngilizce öğretmenliği okumasının maksadı, mütercim tercüman olmaktı. Dünyayı gezip farklı kültürleri farklı insanları tanıyıp o denli bir hayat devam etmek istiyordu fakat 19’unda kaldı benim oğlum, 19’una kadar yaşayabildi. Herkese hürmeti olan bir çocuktu inanın Ali İsmail’i 10 yıldır kaybettiğimden beri beni kırdığı bir şeyi hatırlamıyorum, canım yanıyor”

Ali İsmail Korkmaz’ın vefatının 10. yılında anne Emel Korkmaz: “Hala birinci günün acısını yaşıyorum, katillerin hepsi dışarıda” yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.