“HERKES PALAVRA SÖYLÜYOR”

“Türkiye’nin genelinde herkesin durumu uygun değil. Herkes korkuyor. Palavradan kimse bir şey diyemiyor. Palavradır. Hepimiz perişanız, hepimiz sahiden ekmeğe muhtacız. Mesela ben Antalya’da geçen sene tıpkı bu tarla işini yaptım ve iflas ettim. Şu anda tahminen borçlular görse sizin sayenizde beni de bulur buraya da gelebilirler. Açık yani ve bu palavra değil. Artık Meclis’e gönderdiklerimiz parti ayırt etmeden inanın ki kimse palavradan konuşamıyor. Herkes palavra söylüyor. Bu hükümet anamızı ağlattı açık söyleyelim. Kazandığımızı yiyoruz. Kazandığımız bize de yetmiyor. Kazandığımız nedir? Gelin çadırları, şartları görebilirsiniz.

Şu anda pırıl pırıl kızlar 20-25 kişi burada, ya biz vicdanen rahat değiliz. Keşke şartlarımız güzel olsa bir şey yapabilsek. Bu gençleri sabah 3.30’da getirdim, şimdiye kadar bak çalışıyorlar ve kahvaltı yapmadılar. Bize gelen şu anda içtiğimiz su, inanın bir hayvana verseniz içmez. Buraya muhtar, kaymakam, asker ve yetkililer geldi, ‘koşullarınızı iyileştiririz’ dediler. Fakat hiçbir şey yok. Hepsi palavra.

“KENDİMİ VATANSIZ HİSSEDİYORUM”

Gençlerin halini görüyorsunuz. Çalışma koşularımız artık gideceğiz meskende tenceremizde kaynayan bir bulgur ya da bir pirinç, onun yanında tahminen domates şu anda parasız ya tahminen salata yaparız. Yani beslenme sistemimiz yok. Ben eşim rahatsızken hastaneye gittim, sarsıntıdan ötürü geldiğimizi söyledim. Sıhhat sigortam yok diye ‘210 lira vermezsen seni muayene edemeyiz’ dediler. Şu anda 20 milyona yakın Suriyeli burada. Allah onlara da yardım etsin, bir şey demiyorum. Ya bu insanların sıhhat masraflarını, her şeyini karşılıyorlar ancak benimkini karşılamıyorlar. Ben yani ben kendimi açık söyleyeyim vatansız hissediyorum. Mesela ben geçen sene kızımı üniversiteye gönderdim, bir telefon alamadım kızıma. Sahiden alamadık. Zar güç bu sene aldık yani yapacak bir şey yok. Başka çocukları da okutmak istedik ancak yapamıyoruz yani. Çocuklarım dahi şu anda imkanım olsa tüm çocuklarımı Avrupa’ya gönderirdim.”

“6 KİŞİ BİR ÇADIRDA KALIYORUZ, BİZ DE İNSANIZ”

Bursa’ya 2 bin kilometre yol katederek çalışmaya geldiklerini söyleyen mevsimlik tarım emekçisi bir bayan ise, kendilerine yol haklarının verilmediğini lisana getirdi. Mevsimlik tarım personeli şu şikayetlerini aktardı:

“Biz 2 bin kilometre yol geldik buraya. Bizim yol hakkımızı vermiyorlar. Buraya geldiğimiz vakit konut, su, elektrik, buzdolabı yok. Hiçbir şey yok. Eksik yemek yiyoruz. Yemeğimiz akşam kalırsa sabah yemiyoruz, onu döküyoruz çöpe. Bir daha yemek yapıyoruz. Her şey de değerli. Su geliyor güya üstünde kan var, içi kırmızı. Bizden su faturasını alıyorlar. Bir de ayda 6 bin 500 lira fatura alıyor fakat biz içmiyoruz o suyu. O suyu içenler hastalanıyor. Gece olsa su biterse konutta, marketten almak zorundayız. Su olmuyor, hiç olmuyor, çamur üzere. Her şey değerli para yetmiyor. Benim çocuklarımı evlendireceğim lakin para yok. Fakat karnını doğuracağız. Pazara gitmiyoruz. Pazara bir gidersen bin liraya iki kilo bir şey alamazsın. Kimilerinin güzeline gitmezsek çabucak ‘tarlamdan haydi çıkın’ diyor. Biz hayvan değiliz ki biz de insanız. Biz 6 kişi bir çadırda kalıyoruz. Eşim, iki kızım, iki oğlum. Bir oğlum 24 yaşında. Bir oğlum 18 yaşında. Bir kızım 14 yaşında, bir kızım 19 yaşında. Biz dönem emekçisiyiz buraya geldiğimizde bir konteyner koysalar kendimizle götürmeyeceğiz memlekete. Esasen burada dönem emekçiyiz gidiyoruz, yeniden gideceğiz.”

“ÇOCUKLAR PİS SULARDAN RAHATSIZLANIYOR”

“Su noktasında çok önemli problemleri var. Toprak renginde akan suları var ve bu su meselesini da fakat bir ay öncesinden yakında bulunan yerden su taşıyarak çözmeye çalışıyorlar. Banyo yapamıyorlar. Hasebiyle pak suyun olmadığı noktada da önemli derecede hastalıklar türemiş durumda. Çadır alanlarında sinekler, yılanlar var. Elektriğin bulunmadığını tabir ettiler. Birçok çocuk var ve bu çocuklar da o sulardan ötürü rahatsızlandıklarını da söz ettiler.

“İŞ KAZALARI, İŞ KAZASI OLARAK GÖRÜLMÜYOR”

2017 yılında Başbakanlık tarafından yayınlanan bir genelge var. Bu genelge neydi? Mevsimlik gezici tarım personellerinin hayat şartlarını uygunlaştırma üzerine yayınlanan bir genelgeydi. Ancak bu genelge yalnızca problemleri tespit etmekten öteye gidemeyen bir durumda. Bununla ilgili hareket planlılıkları uygulanmıyor. Daha öncesinde İŞKUR önünde de biz hareket yaptık. Maalesef bu alanda iş kazaları da oluyor. Hatta biraz evvel alanda konuştuğumuzda bir bayanın tarlada çalışırken iş üzerinde kalp krizi geçirdiğini ve bu mevzuda da asla kendilerine ambulans tahsis edilmediğini öğrenmiş bulunduk. Kendi dayanışmaları doğrultusunda özel bir ambulansla cenazeyi defnettiklerini öğrendik. İş kazaları, iş kazası sayılmıyor. Bununla ilgili bilhassa doğudan ve güneydoğudan gelen personeller römorklarla ve kamyonetlerle taşınıyor. Buna dair hiçbir kontrol yok. Doğal olarak hayatları hiçe sayılıyor. Emek sömürüsü, vücut sömürüsü var. Onun üzerinde hayat şartlarını güzelleştiren hiçbir düzenleme yok.”

“İNSANLIK DIŞI YAŞAYAN ÇALIŞANLARIN PAHA GÖRMESİNİ İSTİYORUZ”

Mevsimlik tarım emekçilerinin ömür şartlarının, depremzedelerin şartlarıyla misal olduğunu anlatan Bursa Su Kolektifi üyesi Candan Göz de şöyle konuştu:

“Maraş sarsıntılarından sonra hepimiz çadırlarda, barakalarda kalan insanlara üzüldük. Lakin tarım emekçileri bunu hayatlarının standardı haline getirmiş. Evvelce köyden kıra hakikat olan göç artık kırdan kıra oluyor. Yani bütün tarım personelleri sarsıntıdan sonra gördüğünüz o sıkıntı koşulları, susuzluk, elektriksizlik, sıhhat sorunları ve gibisi bütün her şeyi çadırlarda yaşıyorlar. Hem de 15-20 yıllık çadırlarda. Çadırlardan, sudan, elektrikten, nakliyeden para alınıyor. Bu beşerler bugünün kaideleriyle günlük 400 lira dayı başının hesabı çıktığında 350 lira yevmiyeyle çalışıyor. İşte bu yüzden de çok fazla çocuk yapıyorlar. Zira ne kadar çok çocuk olursa o kadar çok gelir oluyor. Hepsinin 5 ila 10 çocukları var. Bu çocuklar bir ay evvel okuldan kopuyorlar. Okullar açıldıktan bir ay sonra da geri dönüyorlar. Standart bir çocuğun, iki aylık okula gitmediğini düşünürseniz, çok zeki bile olsa standart bir öğrenci olması öngörülür. Yani söylemek istediğim şey şu. Hepsinin hayalleri var. Tabip, avukat, mühendis olmak istiyorlar lakin hiçbirinin talihi yok. Babaları, anneleri, tarım emekçisiymiş. Onlar şu anda tarım personelleri ve onların çocuklarının da geleceği bu. Zira insanca şartlarda yaşamıyorlar. İnsan üzere davranış görmüyorlar. Biz, devletimizin onlara sağladığı Başbakanlığın çıkarttığı tarım emekçileriyle ilgili tüm kuralların uygulanmasını ve bu uygulamaların yaygınlaştırılmasını, insanlık dışı yaşayan bu insanların bir insan üzere kıymet görmesini istiyoruz.”

Mevsimlik tarım emekçisi isyan etti: ‘İçtiğimiz suyu hayvana verseniz içmez’ yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

“HERKES PALAVRA SÖYLÜYOR”

“Türkiye’nin genelinde herkesin durumu düzgün değil. Herkes korkuyor. Palavradan kimse bir şey diyemiyor. Palavradır. Hepimiz perişanız, hepimiz sahiden ekmeğe muhtacız. Mesela ben Antalya’da geçen sene birebir bu tarla işini yaptım ve iflas ettim. Şu anda tahminen borçlular görse sizin sayenizde beni de bulur buraya da gelebilirler. Açık yani ve bu palavra değil. Artık Meclis’e gönderdiklerimiz parti ayırt etmeden inanın ki kimse palavradan konuşamıyor. Herkes palavra söylüyor. Bu hükümet anamızı ağlattı açık söyleyelim. Kazandığımızı yiyoruz. Kazandığımız bize de yetmiyor. Kazandığımız nedir? Gelin çadırları, şartları görebilirsiniz.

Şu anda pırıl pırıl kızlar 20-25 kişi burada, ya biz vicdanen rahat değiliz. Keşke şartlarımız uygun olsa bir şey yapabilsek. Bu gençleri sabah 3.30’da getirdim, şimdiye kadar bak çalışıyorlar ve kahvaltı yapmadılar. Bize gelen şu anda içtiğimiz su, inanın bir hayvana verseniz içmez. Buraya muhtar, kaymakam, asker ve yetkililer geldi, ‘koşullarınızı iyileştiririz’ dediler. Lakin hiçbir şey yok. Hepsi palavra.

“KENDİMİ VATANSIZ HİSSEDİYORUM”

Gençlerin halini görüyorsunuz. Çalışma koşularımız artık gideceğiz konutta tenceremizde kaynayan bir bulgur ya da bir pirinç, onun yanında tahminen domates şu anda parasız ya tahminen salata yaparız. Yani beslenme tertibimiz yok. Ben eşim rahatsızken hastaneye gittim, zelzeleden ötürü geldiğimizi söyledim. Sıhhat sigortam yok diye ‘210 lira vermezsen seni muayene edemeyiz’ dediler. Şu anda 20 milyona yakın Suriyeli burada. Allah onlara da yardım etsin, bir şey demiyorum. Ya bu insanların sıhhat masraflarını, her şeyini karşılıyorlar fakat benimkini karşılamıyorlar. Ben yani ben kendimi açık söyleyeyim vatansız hissediyorum. Mesela ben geçen sene kızımı üniversiteye gönderdim, bir telefon alamadım kızıma. Nitekim alamadık. Zar güç bu sene aldık yani yapacak bir şey yok. Başka çocukları da okutmak istedik lakin yapamıyoruz yani. Çocuklarım dahi şu anda imkanım olsa tüm çocuklarımı Avrupa’ya gönderirdim.”

“6 KİŞİ BİR ÇADIRDA KALIYORUZ, BİZ DE İNSANIZ”

Bursa’ya 2 bin kilometre yol katederek çalışmaya geldiklerini söyleyen mevsimlik tarım çalışanı bir bayan ise, kendilerine yol haklarının verilmediğini lisana getirdi. Mevsimlik tarım emekçisi şu şikayetlerini aktardı:

“Biz 2 bin kilometre yol geldik buraya. Bizim yol hakkımızı vermiyorlar. Buraya geldiğimiz vakit mesken, su, elektrik, buzdolabı yok. Hiçbir şey yok. Eksik yemek yiyoruz. Yemeğimiz akşam kalırsa sabah yemiyoruz, onu döküyoruz çöpe. Bir daha yemek yapıyoruz. Her şey de kıymetli. Su geliyor güya üstünde kan var, içi kırmızı. Bizden su faturasını alıyorlar. Bir de ayda 6 bin 500 lira fatura alıyor fakat biz içmiyoruz o suyu. O suyu içenler hastalanıyor. Gece olsa su biterse konutta, marketten almak zorundayız. Su olmuyor, hiç olmuyor, çamur üzere. Her şey değerli para yetmiyor. Benim çocuklarımı evlendireceğim fakat para yok. Fakat karnını doğuracağız. Pazara gitmiyoruz. Pazara bir gidersen bin liraya iki kilo bir şey alamazsın. Kimilerinin güzeline gitmezsek çabucak ‘tarlamdan haydi çıkın’ diyor. Biz hayvan değiliz ki biz de insanız. Biz 6 kişi bir çadırda kalıyoruz. Eşim, iki kızım, iki oğlum. Bir oğlum 24 yaşında. Bir oğlum 18 yaşında. Bir kızım 14 yaşında, bir kızım 19 yaşında. Biz dönem emekçisiyiz buraya geldiğimizde bir konteyner koysalar kendimizle götürmeyeceğiz memlekete. Aslında burada dönem personeliz gidiyoruz, tekrar gideceğiz.”

“ÇOCUKLAR PİS SULARDAN RAHATSIZLANIYOR”

“Su noktasında çok önemli kasvetleri var. Toprak renginde akan suları var ve bu su sıkıntısını da lakin bir ay öncesinden yakında bulunan yerden su taşıyarak çözmeye çalışıyorlar. Banyo yapamıyorlar. Münasebetiyle pak suyun olmadığı noktada da önemli derecede hastalıklar türemiş durumda. Çadır alanlarında sinekler, yılanlar var. Elektriğin bulunmadığını söz ettiler. Birçok çocuk var ve bu çocuklar da o sulardan ötürü rahatsızlandıklarını da tabir ettiler.

“İŞ KAZALARI, İŞ KAZASI OLARAK GÖRÜLMÜYOR”

2017 yılında Başbakanlık tarafından yayınlanan bir genelge var. Bu genelge neydi? Mevsimlik gezici tarım çalışanlarının ömür şartlarını güzelleştirme üzerine yayınlanan bir genelgeydi. Lakin bu genelge yalnızca problemleri tespit etmekten öteye gidemeyen bir durumda. Bununla ilgili hareket planlılıkları uygulanmıyor. Daha öncesinde İŞKUR önünde de biz hareket yaptık. Maalesef bu alanda iş kazaları da oluyor. Hatta biraz evvel alanda konuştuğumuzda bir bayanın tarlada çalışırken iş üzerinde kalp krizi geçirdiğini ve bu hususta da asla kendilerine ambulans tahsis edilmediğini öğrenmiş bulunduk. Kendi dayanışmaları doğrultusunda özel bir ambulansla cenazeyi defnettiklerini öğrendik. İş kazaları, iş kazası sayılmıyor. Bununla ilgili bilhassa doğudan ve güneydoğudan gelen personeller römorklarla ve kamyonetlerle taşınıyor. Buna dair hiçbir kontrol yok. Doğal olarak hayatları hiçe sayılıyor. Emek sömürüsü, vücut sömürüsü var. Onun üzerinde ömür şartlarını düzgünleştiren hiçbir düzenleme yok.”

“İNSANLIK DIŞI YAŞAYAN ÇALIŞANLARIN BEDEL GÖRMESİNİ İSTİYORUZ”

Mevsimlik tarım personellerinin ömür şartlarının, depremzedelerin şartlarıyla misal olduğunu anlatan Bursa Su Kolektifi üyesi Candan Göz de şöyle konuştu:

“Maraş sarsıntılarından sonra hepimiz çadırlarda, barakalarda kalan insanlara üzüldük. Ancak tarım çalışanları bunu hayatlarının standardı haline getirmiş. Evvelce köyden kıra yanlışsız olan göç artık kırdan kıra oluyor. Yani bütün tarım çalışanları sarsıntıdan sonra gördüğünüz o güç kuralları, susuzluk, elektriksizlik, sıhhat sorunları ve gibisi bütün her şeyi çadırlarda yaşıyorlar. Hem de 15-20 yıllık çadırlarda. Çadırlardan, sudan, elektrikten, nakliyeden para alınıyor. Bu beşerler bugünün kurallarıyla günlük 400 lira dayı başının hesabı çıktığında 350 lira yevmiyeyle çalışıyor. İşte bu yüzden de çok fazla çocuk yapıyorlar. Zira ne kadar çok çocuk olursa o kadar çok gelir oluyor. Hepsinin 5 ila 10 çocukları var. Bu çocuklar bir ay evvel okuldan kopuyorlar. Okullar açıldıktan bir ay sonra da geri dönüyorlar. Standart bir çocuğun, iki aylık okula gitmediğini düşünürseniz, çok zeki bile olsa standart bir öğrenci olması öngörülür. Yani söylemek istediğim şey şu. Hepsinin hayalleri var. Tabip, avukat, mühendis olmak istiyorlar ancak hiçbirinin bahtı yok. Babaları, anneleri, tarım emekçisiymiş. Onlar şu anda tarım personelleri ve onların çocuklarının da geleceği bu. Zira insanca şartlarda yaşamıyorlar. İnsan üzere davranış görmüyorlar. Biz, devletimizin onlara sağladığı Başbakanlığın çıkarttığı tarım çalışanlarıyla ilgili tüm kuralların uygulanmasını ve bu uygulamaların yaygınlaştırılmasını, insanlık dışı yaşayan bu insanların bir insan üzere paha görmesini istiyoruz.”

Mevsimlik tarım emekçisi isyan etti: ‘İçtiğimiz suyu hayvana verseniz içmez’ yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Yusuf’un lise son sınıfa geçtiğini aktaran baba Metin Polat, “Yusuf, okul gereksinimlerini karşılamak için fındık toplamaya gitti. Üniversiteye gidip bilgisayar yazılımı alanında eğitim almak istiyordu. ‘Sana yük olmayayım, kendi paramı kendim kazanayım’ dedi lakin hayallerini gerçekleştiremedi” dedi.

‘EĞİTİM GÖRMEDİK’

“Yetkililerce mevsimlik tarım işçiliğine ait bir eğitim verildi mi” diye sorduğumuz soruya Metin Polat, şu cevabı verdi: “Biz bu türlü bir eğitimin olduğunu dahi bilmiyoruz. Bu güne kadar etrafımızda de bu türlü bir eğitim verildiğini görmedik.” 

‘NEDENİ YOKSULLUK’

İşçi Sıhhati ve İş Güvenliği Meclisi Meclisi (İSİG Meclisi) İstanbul Uyumu Üyesi Gökhan Turan da mevsimlik tarım işçiliğinde çocukların çalışmasını engellemek için projeler olduğunu söyledi. Turan, “Söz konusu durumla ait birçok proje var fakat ne yazık ki bunun önüne geçilemiyor. Beşerler yoksulluk nedeniyle razı geliyor” dedi. 

Söz konusu olayla birlikte Çalışma ve Toplumsal Güvenlik Bakanlığı’nın fındık tarımında çocuk işçiliğini sona erdirmeye yönelik yürüttüğü projesi de tartışma konusu oldu. Proje kapsamında bakanlığın 2023 yılı için ayırdığı bütçe 3 milyon 591 bin dolar fiyatında. Olayın akabinde bakanlığın mevsimlik fındık tarımında çocukların çalışmasını engellemek için ayırdığı bütçeye rağmen tesirli bir siyaset yürütülememiş olması da yansılara yol açtı.

Mevsimlik fındık emekçisi 15 yaşındaki çocuk boğularak öldü, acılı baba Cumhuriyet’e konuştu: Hayallerini çaldılar! yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Yusuf’un lise son sınıfa geçtiğini aktaran baba Metin Polat, “Yusuf, okul gereksinimlerini karşılamak için fındık toplamaya gitti. Üniversiteye gidip bilgisayar yazılımı alanında eğitim almak istiyordu. ‘Sana yük olmayayım, kendi paramı kendim kazanayım’ dedi lakin hayallerini gerçekleştiremedi” dedi.

‘EĞİTİM GÖRMEDİK’

“Yetkililerce mevsimlik tarım işçiliğine ait bir eğitim verildi mi” diye sorduğumuz soruya Metin Polat, şu karşılığı verdi: “Biz bu türlü bir eğitimin olduğunu dahi bilmiyoruz. Bu güne kadar etrafımızda de bu türlü bir eğitim verildiğini görmedik.” 

‘NEDENİ YOKSULLUK’

İşçi Sıhhati ve İş Güvenliği Meclisi Meclisi (İSİG Meclisi) İstanbul Uyumu Üyesi Gökhan Turan da mevsimlik tarım işçiliğinde çocukların çalışmasını engellemek için projeler olduğunu söyledi. Turan, “Söz konusu durumla ait birçok proje var lakin ne yazık ki bunun önüne geçilemiyor. Beşerler yoksulluk nedeniyle razı geliyor” dedi. 

Söz konusu olayla birlikte Çalışma ve Toplumsal Güvenlik Bakanlığı’nın fındık tarımında çocuk işçiliğini sona erdirmeye yönelik yürüttüğü projesi de tartışma konusu oldu. Proje kapsamında bakanlığın 2023 yılı için ayırdığı bütçe 3 milyon 591 bin dolar meblağında. Olayın akabinde bakanlığın mevsimlik fındık tarımında çocukların çalışmasını engellemek için ayırdığı bütçeye rağmen tesirli bir siyaset yürütülememiş olması da yansılara yol açtı.

Mevsimlik fındık emekçisi 15 yaşındaki çocuk boğularak öldü, acılı baba Cumhuriyet’e konuştu: Hayallerini çaldılar! yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Meydana gelen kazada araçta yolcu olarak bulunan mevsimlik fındık personellerinden 54 yaşındaki Meyase Akgül olay yerinde hayatını kaybetti, 1’i ağır 13 kişi ise yaralandı.

Yaralanan 13 kişi hastaneye kaldırılırken kazayla ilgili inceleme başlatıldı.

Mevsimlik fındık emekçilerini taşıyan minibüs kaza yaptı: 1 meyyit, 13 yaralı yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Meydana gelen kazada araçta yolcu olarak bulunan mevsimlik fındık personellerinden 54 yaşındaki Meyase Akgül olay yerinde hayatını kaybetti, 1’i ağır 13 kişi ise yaralandı.

Yaralanan 13 kişi hastaneye kaldırılırken kazayla ilgili inceleme başlatıldı.

Mevsimlik fındık çalışanlarını taşıyan minibüs kaza yaptı: 1 meyyit, 13 yaralı yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

İlçede soğan tarlasında çalışmaya gelen ilkokul, lise ve üniversite çağındaki çocuk ve gençler, gelecekten ümitsiz olduklarını lisana getiriyor. 

ANKA Haber Ajansı’ndan Dilan Kutlu‘nun aktardığına nazaran, çocukları tarlada çalışanlardan Ahmet Alabaş, “Sadece bir kız çocuğumu okutabildim. 4 yıllık üniversiteyi bitirdi ancak benimle 300 liraya çapa yapıyor” derken; Gurbet Alabaş, “Kardeşlerim hepsi okulu bırakmak zorunda kaldılar. Ben 4 yıllık üniversite okudum lakin kendi alanımda mesleğimi yapamıyorum. Zira artık daima torpille işler yürüyor. 16 yıl okudum emeklerim daima çöp… Burada 300 TL’ye çalışmak zorundayım” diye konuştu.

10 çocuk annesi olan Zeynep Körpe, daha 46 yaşında. Tarım emekçisi Körpe, ekonomik geliri düzgün olmadığı için çocuklarını okutamadığından şöyle yakınıyor:

“Viranşehir’den buraya geldim. Her sene gelip 5 ay kalıp geri dönüyorduk lakin geçim kaideleri sıkıntı olduğu için bu yıl hiç dönmedim. Kış aylarında da burada çalıştım. Geçim güç. 10 çocuğa nasıl yetişeyim. Okula gidenler vardı onları da okuldan çıkardım. Çocuklarım okumadı. Benim bu oğlum ‘Anne sen beni niçin okutmadın’ diyor. Yalnızca bir adedini okutabildim. İki kız çocuğum evli, onlar okumadı gücüm yok. Hangi parayla okutayım. 6 ay tarlada güneşin altında… Sabahleyin erkenden kalkıp yola düşüyoruz. Karanlıkta gelip karanlıkta gidiyoruz. Hatta iki çocuğumu tarlada büyüttüm. Yaşım artık 46 oldu bir şey anlamadık hayatımızdan.”

“ÇALIŞMAK ZORUNDA KALIYORLAR”

Ali Körpe ise 10 çocuktan yalnızca bir adedini okutabilmiş. Tarım çalışanı, “Diğer çocuklarım okumuyor hepsi burada. İmkanım olsa onları da okuturdum ancak yok. Ben burada 5 gün çalışsam konut kirası, doğal gaz faturası beni kurtarmıyor. Mecburen onlar da çalışmak zorunda kalıyor. Türkiye’nin durumundan hiçbir beklentimiz kalmadı. Adalet, hukuk, demokrasi olmadı mı olmuyor. Biz bunu istiyoruz” diye konuşuyor.

“BİR KIZ ÇOCUĞUMU OKUTABİLDİM, ÜNİVERSİTEYİ BİTİRDİ LAKİN BENİMLE 300 LİRAYA ÇAPA YAPIYOR”

Ahmet Alabaş ise tek bir kız çocuğunu okutmuş ve iş bulamadığı için babasıyla birlikte soğan tarlasında çapa yapıyor. Alabaş içinde olduğu mağduriyeti şöyle anlatıyor:

“Aslında ben Urfalıyım kışın burada kalıyorum. 300 TL yevmiye. Bir pazara git 500 lira etmez. Buradaki gençlerin haline bak kimi okulu bırakmış. Bunların bugün okulda olmaları lazım. Çocuklarım daima yarım bıraktı. Ekonomik düşünceden ötürü okula gönderemedim zira; bakamıyorum kendime. Bütün muhtaçlıklarını karşılayacağım ki bu çocuk okuyacak. Yoksa arkadaşlarının yanında mahcup kalacak. Yalnızca bir kız çocuğumu okutabildim, 4 yıllık üniversiteyi bitirdi lakin benimle 300 liraya çapa yapıyor. Bankacılığı bitirdi fakat iş bulamadı. Atama yok bir şey yok. Atama var, diğerine var fakat bize yok. Kimin hesabına nasıl geliyorsa o denli yapıyorlar. Sen tarlalarda ölmüşsün, eğitimsiz kalmışsın kimsenin umurunda değil. Ben 58 yaşında bir beşerim bugüne kadar daima bu türlü yaşadık.”

“NE OKULUM VAR NE GENÇLİĞİM…”

Mesul Körpe 20 yaşında. Eğitim hayatını ortaokulda bırakmış. Ailesiyle birlikte soğan tarlasında çalışıyor. Körpe, “Ne okulum var ne gençliğim var. Daima inşaatta çalışıyorum” diyerek sitem ediyor.

Mesul Körpe, “10 yaşından beri buraya geldim. Ortaokulda bıraktım okulu. Mecbur kaldım, hatta imtihana girdim imtihandan güzel puan da aldım. Biz olağanda 6 ay çalışıp Urfa’ya gidiyorduk. Bu sene her şey değerli olduğu için mecbur olarak burada kaldık. Babam okumama müsaade vermedi, mecbur kaldım tarlaya gelmek için. Ben bıraktım, kardeşlerim bıraktı” diyor.

“ÜNİVERSİTE OKUDUM FAKAT BURADA 300 TL’YE ÇALIŞMAK ZORUNDAYIM”

Gurbet Alabaş, ailesi Antalya’da tarım emekçisiyken tarlada dünyaya gelmiş. Eli çapa tuttuğundan beri yazları tarlada çalışmış, kışın okuluna devam etmiş. Üniversiteyi bitirmiş lakin artık işsiz. Ailesiyle birlikte günlük 300 TL yevmiye ile sıcağın altında çalışan Gurbet artık 27 yaşında, sıkıntısını şöyle anlatıyor:

“Biz burada çalışıyoruz ancak hiçbir şeye yetmiyor. Kardeşlerim hepsi okulu bırakmak zorunda kaldılar. Ben 4 yıllık üniversite okudum fakat kendi alanımda mesleğimi yapamıyorum. Zira artık daima torpille işler yürüyor. 16 yıl okudum emeklerim daima çöp… Burada 300 TL’ye çalışmak zorundayım. Başarılı olmak artık bu evrede işe yaramıyor. Tarlada doğmuş beşerim doğduğumdan beri tarlalardayım. Aileden 7 kişi çalışıyoruz. Günün 11 saati tarladayız. Çalışılmaktan gocunmuyorum lakin kendi mesleğimi yapabildiğim bir iş isterdim.”

Melen Sercan ise “17 yaşındayım. Urfa’dan buraya çalışmaya geldim. Bundan sonra kayısıya, fındığa gideceğiz” diyor.

Mevsimlik tarım çalışanı çocuklar tarlalarda: ‘Gücüm yok, hangi parayla okutayım…’ yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.