Çalışmanın muharrirleri, Journal of Archaeological Science mecmuasının Eylül sayısında yayınlanacak olan çalışmada, “Meteoritik demirden yapılmış tek bir obje tespit edildi” sözlerini kullandı.

Bulunan ok ucunun, Orta Avrupa’da keşfedilen üç uzay kökenli metal eşyadan sadece biri olması bakımından değer taşıdığı belirtildi.

Bronz Çağı’na (M.Ö. 800-900) ilişkin olduğu düşünülen objenin, birinci olarak 19. yüzyılda arkeologlar tarafından Biel Gölü’nde bulunan Mörigen arkeolojik alanında ortaya çıkarıldığı kaydedildi.

Nesnenin daha sonra İsviçre’deki Bern Tarih Müzesi’nde sergilenmeye başlandığı, lakin bugüne kadar yapısının şimdi çözülemediği belirtildi.

Araştırma grubu, objenin meteorolojik yapısının demir-nikel-alüminyum alaşımı olduğunu elektron mikroskopları, X-ışınları ve yüksek güçlü radyasyonla inceleyerek doğruladı.

Ekip, dataları bilinen uzay kayası örnekleriyle karşılaştırarak, objenin uzay kökenli olduğunu teyit etti.

Üç bin yıllık keşfin gizemi çözüldü yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Çalışmanın muharrirleri, Journal of Archaeological Science mecmuasının Eylül sayısında yayınlanacak olan çalışmada, “Meteoritik demirden yapılmış tek bir obje tespit edildi” sözlerini kullandı.

Bulunan ok ucunun, Orta Avrupa’da keşfedilen üç uzay kökenli metal eşyadan sırf biri olması bakımından değer taşıdığı belirtildi.

Bronz Çağı’na (M.Ö. 800-900) ilişkin olduğu düşünülen objenin, birinci olarak 19. yüzyılda arkeologlar tarafından Biel Gölü’nde bulunan Mörigen arkeolojik alanında ortaya çıkarıldığı kaydedildi.

Nesnenin daha sonra İsviçre’deki Bern Tarih Müzesi’nde sergilenmeye başlandığı, lakin bugüne kadar yapısının şimdi çözülemediği belirtildi.

Araştırma grubu, objenin meteorolojik yapısının demir-nikel-alüminyum alaşımı olduğunu elektron mikroskopları, X-ışınları ve yüksek güçlü radyasyonla inceleyerek doğruladı.

Ekip, bilgileri bilinen uzay kayası örnekleriyle karşılaştırarak, objenin uzay kökenli olduğunu teyit etti.

Üç bin yıllık keşfin gizemi çözüldü yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Bu cins kuyrukluyıldızlara kriyovolkanik objeler de deniyor. Kriyovolkanlar birebir vakitte soğuk yanardağlar diye biliniyor. Bu yapısı, 12P’nin küçük bir yıldız üzere parlamasına ve uzaya üstün soğuk “magma” kütleleri yağdırmasına neden oluyor.

Gökbilimcilere nazaran bu sıradışı obje bir kent büyüklüğünde ve 2024’te Dünya’ya en yakın pozisyonuna ulaşacak.

KUYRUKLUYILDIZIN BOYNUZLARI

Diğer tüm kuyrukluyıldızlar üzere bu buzlu obje de buz, toz ve gaz karışımıyla dolu katı bir çekirdekten oluşuyor. Birebir vakitte kuyrukluyıldızın iç kısmından dışarı sızan ve “koma ismi verilen bir gaz bulutuyla çevrili.

Ancak öteki kuyrukluyıldızların bilakis, 12P’nin çekirdeğinde çok fazla gaz ve buz birikiyor. Bunun sonucunda gök cismi şiddetli biçimde patlayabiliyor.

Bunun sonucunda çekirdeğin kabuğundaki büyük çatlaklardan dışarı kriyomagma diye bilinen soğuk materyaller çıkıyor. Bu süreç, 12P’nin dışındaki boynuz gibisi yapıların oluşmasını sağladı. Independent Türkçe’nin Spaceweather’dan aktardığına nazaran, gökbilimciler 20 Temmuz’da, kuyrukluyıldızda ani bir patlama tespit etti. Obje bu patlamanın akabinde olağan halinden yaklaşık 100 kat daha parlak görünmeye başladı.

Parlaklık artışının arkasında, kuyrukluyıldızın içinden salınan gaz ve buz kristalleriyle komanın birdenbire şişmesi ve böylelikle objenin Dünya’ya daha fazla Güneş ışığı yansıtması yatıyor.

Astronom Richard Miles’a nazaran, 26 Temmuz prestijiyle kuyrukluyıldızın koması yaklaşık 230 bin kilometre genişliğe ulaştı.

Ancak enteresan bir formda, genişlemiş komanın halinin sistemsiz olması, kuyrukluyıldızı güya boynuzları varmış üzere gösteriyor.

Miles, komanın olağandışı halinin, muhtemelen çekirdeğin formundaki bir düzensizlikten kaynaklandığını söylüyor.

Buna nazaran genişleyen koma, vakitle Güneş ışığını yansıtamayacak kadar dağılacak ve sonunda yok olacak.

Haziran 2024’te Dünya’ya yaklaşacak 12P’nin Güneş etrafında dönüşü tam 71 yıl sürüyor. Bu müddet zarfında obje, Güneş Sistemi’nin en uzak noktalarından geçiyor.

Kuyrukluyıldız 21 Nisan 2024’te Güneş’e en yakın noktasına ulaşacak.

2 Haziran 2024’te ise Dünya’ya en yakın pozisyonuna gelecek. Bu noktada objeyi gece gökyüzünde görmek mümkün olacak.

Ani patlamayla boynuzları çıkan kuyrukluyıldız Dünya’ya ilerliyor yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Bu cins kuyrukluyıldızlara kriyovolkanik objeler de deniyor. Kriyovolkanlar tıpkı vakitte soğuk yanardağlar diye biliniyor. Bu yapısı, 12P’nin küçük bir yıldız üzere parlamasına ve uzaya muhteşem soğuk “magma” kütleleri yağdırmasına neden oluyor.

Gökbilimcilere nazaran bu sıradışı obje bir kent büyüklüğünde ve 2024’te Dünya’ya en yakın pozisyonuna ulaşacak.

KUYRUKLUYILDIZIN BOYNUZLARI

Diğer tüm kuyrukluyıldızlar üzere bu buzlu obje de buz, toz ve gaz karışımıyla dolu katı bir çekirdekten oluşuyor. Birebir vakitte kuyrukluyıldızın iç kısmından dışarı sızan ve “koma ismi verilen bir gaz bulutuyla çevrili.

Ancak öteki kuyrukluyıldızların tersine, 12P’nin çekirdeğinde çok fazla gaz ve buz birikiyor. Bunun sonucunda gök cismi şiddetli biçimde patlayabiliyor.

Bunun sonucunda çekirdeğin kabuğundaki büyük çatlaklardan dışarı kriyomagma diye bilinen soğuk gereçler çıkıyor. Bu süreç, 12P’nin dışındaki boynuz gibisi yapıların oluşmasını sağladı. Independent Türkçe’nin Spaceweather’dan aktardığına nazaran, gökbilimciler 20 Temmuz’da, kuyrukluyıldızda ani bir patlama tespit etti. Obje bu patlamanın akabinde olağan halinden yaklaşık 100 kat daha parlak görünmeye başladı.

Parlaklık artışının gerisinde, kuyrukluyıldızın içinden salınan gaz ve buz kristalleriyle komanın birdenbire şişmesi ve böylelikle objenin Dünya’ya daha fazla Güneş ışığı yansıtması yatıyor.

Astronom Richard Miles’a nazaran, 26 Temmuz prestijiyle kuyrukluyıldızın koması yaklaşık 230 bin kilometre genişliğe ulaştı.

Ancak değişik bir formda, genişlemiş komanın halinin sistemsiz olması, kuyrukluyıldızı güya boynuzları varmış üzere gösteriyor.

Miles, komanın olağandışı formunun, muhtemelen çekirdeğin halindeki bir düzensizlikten kaynaklandığını söylüyor.

Buna nazaran genişleyen koma, vakitle Güneş ışığını yansıtamayacak kadar dağılacak ve sonunda yok olacak.

Haziran 2024’te Dünya’ya yaklaşacak 12P’nin Güneş etrafında dönüşü tam 71 yıl sürüyor. Bu müddet zarfında obje, Güneş Sistemi’nin en uzak noktalarından geçiyor.

Kuyrukluyıldız 21 Nisan 2024’te Güneş’e en yakın noktasına ulaşacak.

2 Haziran 2024’te ise Dünya’ya en yakın pozisyonuna gelecek. Bu noktada objeyi gece gökyüzünde görmek mümkün olacak.

Ani patlamayla boynuzları çıkan kuyrukluyıldız Dünya’ya ilerliyor yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Keşfedilen obje, arkeolojik ve onarım hizmetleri sunan bir kooperatif olan Arbore Arqueoloxía’nın araştırmacıları tarafından ortaya çıkarıldı. Arkeologlar, objenin, 1476 yılında yıkılan ve şu anda İspanya’nın Galiçya bölgesindeki Ría de Vigo’da harabe halindeki bir Ortaçağ kalesi olan Meira Kulesi’nin hafriyatları sırasında keşfedildiğini söyledi.

Meira Kulesi’nin, 15. yüzyılda köylülerin Galiçya soylularına karşı gerçekleştirdiği bir dizi şiddetli halk ayaklanması olan Irmandiño isyanları sırasında yıkılan düzinelerce kale ve hisardan yalnızca biri olduğu biliniyor.

Arbore Arqueoloxía, “Saldırgan ya da müstehcen bir öge olmaktan çok uzak olan bu temsiller, Roma devrinde, günümüzde kimilerinin ezkaza atfettiği üzere yalnızca erotik bir çağrışıma sahip değildi. Fallus bir hürmet objesiydi ve büyülü-dinsel bir külte sahipti. Fallik sembol lambalarda, maskelerde, kolyelerde ve yüzüklerde, meskenlerin duvarlarında, bir sokağın kaldırımında, köşelerde, balkonlarda, kapılarda, hamamlarda yahut duvarlarda temsil edilir. Mümkün kötülüklere ve tehlikelere karşı kolektif bir kollayıcı olma özelliğini her vakit korur” açıklamasında bulundu.

BİLEME TAŞI OLARAK KULLANILDI

Arkeolog Darío Peña-Pascual, objenin şiddetli bir sınıf ayaklanmasının enkazında bulunmasına dikkat çekerek, “Bu enteresan bir obje zira alışılmadık ve Orta Çağ’da var olduğunu bildiğimiz ve bugün de kültürümüzde mevcut olan şiddet, silah ve erkeklik ortasındaki sembolik bağlantıyı somutlaştırıyor” dedi.

Bileme taşları ya da biley taşları, Ortaçağ Avrupa’sında gündelik eşyalar ortasındaydı ve pek çok arkeolojik alanda bulundu. Lakin bu taşın kasıtlı olarak fallik bir formda yontulması, onu yaratan ve kullanan kişi için hem fonksiyonel hem de sembolik bir rol oynadığına işaret ediyor. Ortaçağ periyodunda fallik temsiller yaygındı ve bu taş da bir hürmet ve muhafaza sembolü olarak görülmüş olabilir.

Arkeologlar, penis formunda bileme taşı keşfetti yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.