Filmde, Robert Oppenheimer‘ın hayatındaki kıymetli devirler ve bilimsel çalışmaları anlatılıyor. Downey Jr. ise Louis Strauss karakterini canlandırıyor. Strauss, Oppenheimer’ın çalıştığı enstitünün mütevellisi ve sonrasında Atom Gücü Komisyonu‘nun lideri olarak yer alıyor. RDJ, alıştığımız yumuşak konuşan başına buyruk karakterlerinden farklı bir biçimde, bu rolde serinkanlı ve hesaplı bir berbat adam performansı sergiliyor.

Oppenheimer, doğrusal olmayan kurgusuyla Oppenheimer ve Strauss‘un kıssalarını birbirine bağlıyor ve karakterlerin gerçek tabiatlarını ortaya çıkaran etkileyici bir twist içeriyor. Robert Downey Jr.‘ın karaktere olan uyumlu oyunculuğu ve karakterin gizemini ustalıkla canlandırması, izleyiciyi sinemanın sonunda şaşırtan bir halde etkiliyor.

Robert Downey Jr.‘ın Oppenheimer’daki performansı, oyuncunun yalnızca kahraman karakterleri değil, karmaşık ve berbat adam rollerini de muvaffakiyetle canlandırabileceğini gösteriyor. Oyuncunun performansı, sinemadaki başka oyuncuların mükemmel performanslarıyla birleşerek Oppenheimer’ı çarpıcı ve unutulmaz bir tecrübe haline getiriyor.

Robert Downey Jr. üzere tecrübeli bir aktörün böylesine güçlü bir karaktere hayat vermesi, Oppenheimer’ı başarılı bir sinema ve oyuncu performansı olarak pahalandıran izleyicileri hayli etkiledi..

Oppenheimer’da Robert Downey Jr.’ın yaşattığı ikilem yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Filmde, Robert Oppenheimer‘ın hayatındaki değerli devirler ve bilimsel çalışmaları anlatılıyor. Downey Jr. ise Louis Strauss karakterini canlandırıyor. Strauss, Oppenheimer’ın çalıştığı enstitünün mütevellisi ve sonrasında Atom Gücü Komisyonu‘nun lideri olarak yer alıyor. RDJ, alıştığımız yumuşak konuşan başına buyruk karakterlerinden farklı bir formda, bu rolde serinkanlı ve hesaplı bir makus adam performansı sergiliyor.

Oppenheimer, doğrusal olmayan kurgusuyla Oppenheimer ve Strauss‘un öykülerini birbirine bağlıyor ve karakterlerin gerçek tabiatlarını ortaya çıkaran etkileyici bir twist içeriyor. Robert Downey Jr.‘ın karaktere olan uyumlu oyunculuğu ve karakterin gizemini ustalıkla canlandırması, izleyiciyi sinemanın sonunda şaşırtan bir biçimde etkiliyor.

Robert Downey Jr.‘ın Oppenheimer’daki performansı, oyuncunun yalnızca kahraman karakterleri değil, karmaşık ve makus adam rollerini de muvaffakiyetle canlandırabileceğini gösteriyor. Oyuncunun performansı, sinemadaki öteki oyuncuların süper performanslarıyla birleşerek Oppenheimer’ı çarpıcı ve unutulmaz bir tecrübe haline getiriyor.

Robert Downey Jr. üzere tecrübeli bir aktörün böylesine güçlü bir karaktere hayat vermesi, Oppenheimer’ı başarılı bir sinema ve oyuncu performansı olarak kıymetlendiren izleyicileri epey etkiledi..

Oppenheimer’da Robert Downey Jr.’ın yaşattığı ikilem yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Aslında sinemada atom bombalamaların kendisi dışında her şey var. Nolan, birinci atom bombası denemesini hayranlık uyandırarak gösteriyor; Hiroşima ve Nagazaki’ye yapılan hücumların öncesindeki siyasi olayların ve hücumun Oppenheimer‘ın ruhunda yarattığı tahribatı gösteriyor; hatta Oppenheimer‘ın kabus üzere, gerilime bağlı halüsinasyonlarından birinde, Oppenheimer kömürleşmiş bir vücudun üzerine basmadan evvel bir bayanın bedeninden eriyen eti tasvir ederek bize bombanın fecî tesirlerini gösteriyor. Lakin Nolan bize hiçbir vakit bombanın halk üzerinde bıraktığı etkiyi göstermez. Bunun yerine Oppenheimer’ı sabahın erken saatlerinde uyanmış, Harry S. Truman‘ın ABD’nin “tarihteki en büyük bilimsel kumar için 2 milyar dolar harcadığını ve kazandığını” ilan eden konuşmasını beklerken görüyoruz.

NEREDE BU ATOM BOMBASI?

Filmin rastgele bir yerinde atom bombasına yer verilmemesi eleştirmenler ve sinema tutkunları tarafından büyük bir eksiklik olarak yorumlanabilir. Düşünüldüğünde atom bombasının yarattığı tesir, halkta oluşturduğu yıkım, yaşattığı acı ve daha birçoğu atom bombasının babasının psikolojisinden daha değersiz olamaz. Lakin Oppenheimer ile ilgili değişik olan ve onu tüm vakitlerin en güzel biyografik sinemalarından biri yapan şey, aksini düşündürmemesidir.

Aslında, bu katliamdan uzaklaşma hissi sinemanın tüm maksadının bir kesimi. Sinemanın isminin kitaptaki üzere American Prometheus ya da Destroyer of Worlds formunda değil de Oppenheimer olmasının bir nedeni var: Senaryonun büyük kısmının birinci tekil şahıs ağzından yazıldığı sinema, ağır bir biçimde karakterin kendisine odaklanıyor. Yani “Oppenheimer odanın içinde yürüyor” yerine, “Ben odanın içinde yürüyorum“. Bu alışılmamış bir senaryo seçimi.

Los Alamos’taki Manhattan Projesi‘nin başkanı olarak, olup bitenler üzerinde tam denetim sahibi olan Oppenheimer; işçi kararlarını verir, projeyi formülleriyle yönlendirir ve sorun yaşamayı bırakmadığı asker Leslie Groves‘a (Matt Damon) karşı kendini inançla savunur. Oppenheimer, bir belediye lideri ve orkestra şefinin birleşimi üzere, bombayı başarılı bir teste götürür. Lakin yarattığı şey üzerinde bir kelamı olmadığını görür.

Oppenheimer ne kadar sorun yaratsa da vazifesine bağlı olduğunu göstererek Groves‘a Washington’da kendisine gereksinim duyulup duyulmayacağını sorar. Groves’un verdiği neden karşılığı Oppenheimer’a ordu kelam konusu olduğunda bilim beşerinin işinin bittiğini göstermektir. Oppenheimer ataklardan evvel bir Bakanlar Heyeti toplantısına katılsa da, katkısı sonludur.

OPPENHEİMER’IN SUÇLULUĞU KENDİNE HİZMET EDİYORDU

Bombalamalar gerçekleşir ve Oppenheimer bunları görmediği için biz de görmeyiz. Oppenheimer’ın iç çalkantılarını görüyoruz elbette fakat bu noktada içeriden hiçbir bilgiye sahip değil: Nolan’ın da belirttiği üzere, o da meskendeki sıradan sivillerle birebir gemide. Oppenheimer Başkan Truman‘a (Gary Oldman) “ellerinde kan olduğu” tasasıyla yaklaştığında, Truman ona küçümseyerek karşılık verir. “Hiroşima ve Nagazaki halkının bombayı kimin yaptığını umursadığını mı sanıyorsun?” diyerek ” sulu göz” der. Bu duygusuzca diyalog Oppenheimer’ın azalan gücünü çok net gösterir.

Oppenheimer’ın atom bombasını muvaffakiyetle test etmeden evvel bile suçluluk duyacağı pek çok şey vardır: Jean Tatlock‘la (Florence Pugh) yaşadığı aşk, onun intihar ya da cinayet sonucu vefatına neden olur ve Manhattan Projesi’ndeki çalışmaları onu karısı Kitty (Emily Blunt) için eksik bir koca haline getirir.

Bomba yapıldığında ve ABD ordusu bombayı kullandığında o zayıf bir adama dönüşür. Dinleyen herkese hidrojen bombasının ve nükleer silahların yayılmasının tehlikelerini anlatmaya çalışır ve söylediklerine samimiyetle inandığı açıktır. Fakat baş düşman pozisyonundaki Lewis Strauss‘un (Robert Downey Jr.) dikkat çektiği üzere, bu kamu kefaretinde kendine hizmet eden bir öge da vardır. Kitty’nin Oppenheimer’a, “Günahı işleyip geri kalanımızın da sonuçları olduğu için senin için üzülmesini bekleyemezsin” demesinin emeli kocasının Tatlock’la alakasına gönderme yapmaktır ancak bu kelam bombanın yaratılması için de geçerli durumdadır.

YILLARCA SÜREBİLECEK YÜZLEŞME

Filmde Oppenheimer‘ın nükleer bombanın dehşetiyle direkt yüzleştiği tek bir nokta vardır. Seyirciye görünmeden, bir sunucu Hiroşima’nın akabinde çekilen fotoğrafların slaytları üzerinden geçerek bir salon dolusu beşere (Oppenheimer dahil) yangın fırtınalarının ve radyasyon zehirlenmesinin tesirlerini gösterir. Oppenheimer, ellerini ovuşturmasına ve insanlığın geleceği için duyduğu gerçek endişeye karşın, bakmaya cüret edemez…

Oppenheimer’da yer almayan o sahne hayranları tarafından eleştirildi yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Aslında sinemada atom bombalamaların kendisi dışında her şey var. Nolan, birinci atom bombası denemesini hayranlık uyandırarak gösteriyor; Hiroşima ve Nagazaki’ye yapılan akınların öncesindeki siyasi olayların ve atağın Oppenheimer‘ın ruhunda yarattığı tahribatı gösteriyor; hatta Oppenheimer‘ın kabus üzere, gerilime bağlı halüsinasyonlarından birinde, Oppenheimer kömürleşmiş bir vücudun üzerine basmadan evvel bir bayanın bedeninden eriyen eti tasvir ederek bize bombanın müthiş tesirlerini gösteriyor. Lakin Nolan bize hiçbir vakit bombanın halk üzerinde bıraktığı etkiyi göstermez. Bunun yerine Oppenheimer’ı sabahın erken saatlerinde uyanmış, Harry S. Truman‘ın ABD’nin “tarihteki en büyük bilimsel kumar için 2 milyar dolar harcadığını ve kazandığını” ilan eden konuşmasını beklerken görüyoruz.

NEREDE BU ATOM BOMBASI?

Filmin rastgele bir yerinde atom bombasına yer verilmemesi eleştirmenler ve sinema tutkunları tarafından büyük bir eksiklik olarak yorumlanabilir. Düşünüldüğünde atom bombasının yarattığı tesir, halkta oluşturduğu yıkım, yaşattığı acı ve daha birçoğu atom bombasının babasının psikolojisinden daha kıymetsiz olamaz. Lakin Oppenheimer ile ilgili değişik olan ve onu tüm vakitlerin en uygun biyografik sinemalarından biri yapan şey, aksini düşündürmemesidir.

Aslında, bu katliamdan uzaklaşma hissi sinemanın tüm maksadının bir modülü. Sinemanın isminin kitaptaki üzere American Prometheus ya da Destroyer of Worlds halinde değil de Oppenheimer olmasının bir nedeni var: Senaryonun büyük kısmının birinci tekil şahıs ağzından yazıldığı sinema, ağır bir formda karakterin kendisine odaklanıyor. Yani “Oppenheimer odanın içinde yürüyor” yerine, “Ben odanın içinde yürüyorum“. Bu alışılmamış bir senaryo seçimi.

Los Alamos’taki Manhattan Projesi‘nin önderi olarak, olup bitenler üzerinde tam denetim sahibi olan Oppenheimer; işçi kararlarını verir, projeyi usulleriyle yönlendirir ve sorun yaşamayı bırakmadığı asker Leslie Groves‘a (Matt Damon) karşı kendini inançla savunur. Oppenheimer, bir belediye lideri ve orkestra şefinin birleşimi üzere, bombayı başarılı bir teste götürür. Ama yarattığı şey üzerinde bir kelamı olmadığını görür.

Oppenheimer ne kadar sorun yaratsa da misyonuna bağlı olduğunu göstererek Groves‘a Washington’da kendisine muhtaçlık duyulup duyulmayacağını sorar. Groves’un verdiği neden karşılığı Oppenheimer’a ordu kelam konusu olduğunda bilim beşerinin işinin bittiğini göstermektir. Oppenheimer hücumlardan evvel bir Bakanlar Heyeti toplantısına katılsa da, katkısı sonludur.

OPPENHEİMER’IN SUÇLULUĞU KENDİNE HİZMET EDİYORDU

Bombalamalar gerçekleşir ve Oppenheimer bunları görmediği için biz de görmeyiz. Oppenheimer’ın iç çalkantılarını görüyoruz elbette ancak bu noktada içeriden hiçbir bilgiye sahip değil: Nolan’ın da belirttiği üzere, o da konuttaki sıradan sivillerle tıpkı gemide. Oppenheimer Başkan Truman‘a (Gary Oldman) “ellerinde kan olduğu” tasasıyla yaklaştığında, Truman ona küçümseyerek karşılık verir. “Hiroşima ve Nagazaki halkının bombayı kimin yaptığını umursadığını mı sanıyorsun?” diyerek ” sulu göz” der. Bu duygusuzca diyalog Oppenheimer’ın azalan gücünü çok net gösterir.

Oppenheimer’ın atom bombasını muvaffakiyetle test etmeden evvel bile suçluluk duyacağı pek çok şey vardır: Jean Tatlock‘la (Florence Pugh) yaşadığı aşk, onun intihar ya da cinayet sonucu vefatına neden olur ve Manhattan Projesi’ndeki çalışmaları onu karısı Kitty (Emily Blunt) için eksik bir koca haline getirir.

Bomba yapıldığında ve ABD ordusu bombayı kullandığında o zayıf bir adama dönüşür. Dinleyen herkese hidrojen bombasının ve nükleer silahların yayılmasının tehlikelerini anlatmaya çalışır ve söylediklerine samimiyetle inandığı açıktır. Fakat baş düşman pozisyonundaki Lewis Strauss‘un (Robert Downey Jr.) dikkat çektiği üzere, bu kamu kefaretinde kendine hizmet eden bir öge da vardır. Kitty’nin Oppenheimer’a, “Günahı işleyip geri kalanımızın da sonuçları olduğu için senin için üzülmesini bekleyemezsin” demesinin emeli kocasının Tatlock’la alakasına gönderme yapmaktır lakin bu kelam bombanın yaratılması için de geçerli durumdadır.

YILLARCA SÜREBİLECEK YÜZLEŞME

Filmde Oppenheimer‘ın nükleer bombanın dehşetiyle direkt yüzleştiği tek bir nokta vardır. Seyirciye görünmeden, bir sunucu Hiroşima’nın akabinde çekilen fotoğrafların slaytları üzerinden geçerek bir salon dolusu beşere (Oppenheimer dahil) yangın fırtınalarının ve radyasyon zehirlenmesinin tesirlerini gösterir. Oppenheimer, ellerini ovuşturmasına ve insanlığın geleceği için duyduğu gerçek kaygıya karşın, bakmaya cüret edemez…

Oppenheimer’da yer almayan o sahne hayranları tarafından eleştirildi yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Nolan’ın kamerası Oppenheimer’ı canlandıran Cillian Murphy’e dar bir açıyla odaklandığından, bombanın oluşturduğu tesirin ve birinci vakitlerinin büyük bir kısmı ekranda yer bulamıyor. Sinema, kapsamlı bir portre sunan Kai Bird ve Martin J. Sherwin’in 2005 yılında çıkan Oppenheimer biyografisi American Prometheus’u direkt beyaz perdeye aktarıyor. Oppenheimer’ın bombanın geliştirilme sürecine öncülük ettiği ve atom bombası geliştirme çalışması kapsamında kurulan ABD Ulusal Los Alamos Laboratuvarı, günümüzde hala ABD’deki nükleer silah araştırmalarının değerli bir merkezi pozisyonunda.

Populer Science Türkçe’de yer alan bilgilerde bombanın daha kapsamlı anlatıldığı öykülerde, laboratuvar alanlarının ve test alanlarının ötesine gidilmesi gerekiyor. İşte, nükleer silahların ve gelişimlerinin sinemada yakalanmamış üç ayrıntısı.

GÜNÜMÜZDEKİ BOMBALAR ÇOK DAHA GÜÇLÜ

Herhangi bir cins atom bombasının merkezinde, fizyon yani bölünme yansıması bulunuyor. Bu süreçte Uranyum-235 yahut Plütonyum 239 üzere radyoaktif bir izotop kütlesi yüksek süratte sıkıştırılarak, bu izotoplardaki atomların bağlarını koparıyor ve nötronları muazzam süratlerde dışarı gönderiyor.

Oppenheimer’in en değerli noktasını da bir fizyon bombası oluşturuyor. Bilim insanlarının bomba üretimiyle ilgili açık biçimde konuşmaması için birinci atom bombasına “Aygıt” ismi verilmişti. Aygıt, 16 Temmuz 1945 günü Trinity’de test edilmişti.

9100 kg TNT yahut 20 kilotona muadil bir patlama açığa çıkarmıştı. 6 Ağustos 1945’de Japonya’nın Hiroşima kentine atılan Little Uzunluk (Küçük Oğlan), 15 kilotonluk bir güce sahipti. Nagasaki’ye bırakılan Fat Man (Şişman Adam) ise 20 kiloton açığa çıkarmıştı. Bu silahların muazzam bir tesiri olmuştu. ABD’de ise Aygıt’ın radyoaktif serpintisi, rüzgar istikametinde bulunan insanlarda bugün hala gözlenen sıhhat problemlerine sebep olmuştu.

Yürütülen birinci varsayımlar, Hiroşima’da 70.000 ve Nagasaki’de ise 40.000 kişinin hayatını kaybettiğini söylüyor. Sonradan yapılan bir kestirimde ise Hiroşima’da 140.000 ve Nagasaki’de 70.000 kayıp olduğu düşünülmüş. Her iki iddiada de sağlam bir yöntembilim kullanılırken, kestirimi sayılara bombanın tesiriyle yaralanan lakin direkt hayatını kaybetmeyen on binlerce insan eklenebilir.

Bu sayılar, bu türlü kuvvetli bir fizyon silahının ne kadar insanı öldürebileceğini anlamak için referans çizgisi. Bir atom patlamasının ölçeği göz önüne alındığında, bombalar rastgele bir nüfus merkezinde kullanıldığı takdirde sivil insanları tıpkı biçimde öldürebilir.

Manhattan Projesi esnasında “Süper” olarak isimlendirilen bir başka bomba tipinde ise küçük bir fizyon yansıması kullanılarak, daha büyük bir füzyon (kaynaşma) yansıması başlatılmaya çalışılmış. H-Bombası yahut daha genel olarak termonükleer bomba formunda de bilinen bu silah, Birleşik Devletler’in şimdiye dek patladığı en büyük bombalardan biri ve 15 megatonluk bir güce sahip. Sovyetler Birliğinin patlattığı en büyük H-Bombası ise 50 megaton güç açığa çıkarmış.

Birleşik Devletler cephanesindeki nükleer bombalar ise 0,3 kilotondan 1,2 megatona kadar değişiklik gösteriyor. Münasebetiyle Hiroşima ile Nagasaki’de görülen güç düzeyleri, şu an yürürlükte olan düzeylere nazaran ufak kalıyor. Aygıt, Fat Man ve Little Uzunluk üzere ufak güç çıkaran silahlar bazen “taktik” nükleer silahlar formunda tanımlansa da bu geniş bir sıfat ve çok kullanışlı bir terim değil. ABD’deki nükleer silahların birçok daha büyük (genelde çok daha büyük) tesir düzeylerine sahip. Birleşik Devletler 21’nci yüzyılda bir nükleer silah kullanırsa, bu silahlar şimdiye kadar savaşta kullanılmış iki atom bombasından en az bir ya da iki kat daha kuvvetli olabilir.

Daha karmaşık ve daha masraflı tedarik zincirleri vardı

Los Alamos, Oppenheimer’ın öyküsünün ve atom bombasının kuram, tasarım ile montajının merkezini oluşturuyor. Oppenheimer bu pozisyonu New Mexico’nun kuzeyine olan düşkünlüğü sebebiyle seçerken, ABD ordusu ise Los Alamos’a dönüşen bu yüksek ovayı kullanmayı, laboratuvara erişimin kolay denetim edilebileceği için seçmiş. Ordu bölgeyi kısmen, ovayı evvelden hayvan otlatmak için kullanan ailelere müsaade vermeyerek ve ufak meblağlar ödeyerek ya da birtakım durumlarda araziyi direkt kamulaştırarak; bu biçimde de bölge sakinlerinin gözünü korkutup ayrılmalarını sağlayarak ele geçirmişti.

Los Alamos, bommanın tasarım ve imalatı için kurulan geniş bir sanayinin başındaki düğüm noktalarından yalnızca biriydi. İşin kimi kısımları üniversite laboratuvarlarında yürütülmüştü. Bilhassa uranyum zenginleştirme yahut plütonyum üretme alanlarında yürütülen öbür kısımların öbür bir yerde yapılması gerekiyordu. Tennessee eyaletindeki Oak Ridge kenti, doğal biçimde ortaya çıkan Uranyum-238’den elde edilmiş Uranyum-235 izotoplarının zenginleştirilmesine imkan sağlamak için kurulmuştu. Washington eyaletindeki Hanford Mühendislik İşleri’nde ise ordu, reaktörlere plütonyum üretme vazifesi vermişti. Hanford’daki çalışmaların etrafa ziyan verebileceği 1949 yılında keşfedilmiş ise de, 1980’lerde yürütülen kamu soruşturmalarına kadar açığa çıkarılmamıştı.

Uranyumun saflaştırılabilmeden evvel yerden çıkarılması gerekiyordu. Birtakım uranyumlar madenlerin dışarısında istiflenmiş halde duruyordu zira element, savaş öncesinde (uranyumun ayrışmasıyla oluşan) radyum kadar aranmıyordu. 2. Dünya Savaşı sırasında, sürgündeki Belçika hükümeti Kongo’daki Shinkolobwe madeninden ABD’ye uranyum satmıştı. Radyoaktif unsurun çıkarılması madenciler için zararlıydı ve Belçikalı işverenler Shinkolobwe’deki madencileri durmaksızın çalıştırmış, operasyondaki insan kayıplarına dair ise çok az yazılı kayıt bulunmuştu.

Uranyum, Birleşik Devletler içerisindeki Navajo doğal müdafaa alanlarındaki bölgelerden de çıkarılmıştı.

Tarih karışık, tertipli değil

Amerika’nın atom bombası yapmasındaki motivasyonu büyük oranda, Nazi Almanyası’nın yürüttüğü atom bombası araştırmalarının daha ileride olması kaygısıydı. O zamanki niyete nazaran, Amerikalılar savaşta birinci bombayı kendileri kullanabilirdi. Almanların kararları, verimli bir bomba üretim çalışması üzere bir şeye yol açmadı. Los Alamos Aygıt’ı tamamlamaya yaklaştığında ise Almanya teslim oldu.

İlk atom bombası, Almanya’nın savaşta teslim olması ise Japonya’nın şartsız teslim olması ortasındaki vakit penceresinde test edilip kullanılmıştı. Bu zamanlama birden fazla defa, atom bombasının öteki türlü bitmeyecek olan savaşı direkt bitirmek için bırakıldığını argüman etmek üzere kullanılıyor. Savaş sonrasına ilişkin tanınan anlatımlardan birine nazaran Lider Harry Truman, ABD kuvvetleriyle büyük bir işgal teşebbüsü başlatmaktansa bomba bırakma kararı vermiş.

Tarih, savaş sonrası birer gerekçelendirme olan bu sistemli anlatılardan daha karmaşık bir şey. Temel kayda paha olan şeyse Lider Truman’ın, Franklin Delano Roosevelt’ın yerine geçtiğinde test için neredeyse hazır olan ve ordunun kullanmayı beklediği bir silahın üretildiği bir bomba programını miras almasıydı. Alex Wellerstein üzere tarihçilerin öne sürdüğü üzere, bombayı atmak için tek bir kararın verildiği aşikâr bir an hiç olmamıştı.

“Nagasaki’den sonraki gün” diye yazıyor Wellerstein, The New Yorker için kaleme aldığı bir makalede ve şöyle devam ediyor: “Truman bombaya ait birinci doğrulayıcı buyruğunu vermişti: Açık onayı olmadan öteki taarruz yapılmayacaktı. Bombaların atılması buyruğunu hiç vermemiş fakat atılmalarını durdurma buyruğunu vermişti.”

Oppenheimer’da atom bombalarıyla ilgili anlatılmayanlar yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Bununla birlikte, Oppenheimer ile Nolan büyük bir zorluğun üstesinden geldi: bir atom bombasının testini tekrar yaratmak. Collider Genel Yayın Direktörü Steve Weintraub‘a konuşan Nolan, son sinemasının sadece pratikliğe odaklanmadığını, birebir vakitte “sıfır” CGI çekimi içerdiğini söyledi.

Oppenheimer’ın ne yapmayı amaçladığı düşünüldüğünde, hiç özel efekt kullanılmamış olmasına inanmak sıkıntı. Sinema, Kai Bird ve Martin J. Sherwin’in Pulitzer Ödüllü kitabı American Prometheus‘tan uyarlanarak Cillian Murphy tarafından canlandırılan ve yaygın olarak atom bombasının babası olarak bilinen Amerikalı fizikçi J. Robert Oppenheimer