Türk Rus’taki habere göre önceki yıl nispeten kolay iş kurulan Türkiye, yaptırım rejiminin sertleşmesiyle birlikte daha zorlu bir pazara dönüştü.

2022’de Rusya vatandaşları tarafından kurulan işlerin sayısının 2021’e kıyasla 8 kat artarak 1300’e yükseldiğine dikkat çekiyor.

Rus iş insanları için Türkiye’nin en büyük avantajı bir yandan Batı, diğer yandan Doğu istikametinde iş yapma imkanı sunması. Ayrıca Türkiye’de iş kurmak Birleşik Arap Emirlikleri ve Hong Kong’a kıyasla 2-3 kat daha ucuz.
Ancak Avrupa Birliği’nin 11. yaptırım paketiyle birlikte durum değişti. Buna göre sahibi ya da genel direktörü Rusya vatandaşı olan şirketlerin bankada hesap açtırması ve Türkiye’den başka ülkelere para transferi yapmak eskisine kıyasla çok daha zor, hatta bazı durumlarda imkansız hale geldi.

Kommersant’a konuşan Mr.Doors’un sahibi Maksim Valetski, 50 bin doların üzerinde para transferi yapamadıklarını belirtiyor.

Türkiye’de iş yapmak isteyen Rusyalı iş insanlarının dikkate alması gereken iki faktör de liradaki değer kaybı ve enflasyon.

TÜRKİYE’DE EV FİYATLARI DA ARTTI

Gazete bir diğer haberinde ise 2023’te başka bir ülkede emlak alanların sayısının yüzde 45 azaldığını yazıyor. Uzmanlara göre düşüşün ardında rubledeki değer kaybı ve fiyatlardaki yükseliş var.

Russia Sotheby’s International Realty’den Yelena Mariniçeva da Rusların genellikle oturum izni edinmek amacıyla en çok emlak satın aldığı ülkeleri Birleşik Arap Emirlikleri, Türkiye, Tayland, Güney Kıbrıs ve İspanya şeklinde sıraladı.

Mariniçeva ayrıca Türkiye’den alınan emlağa 2022’de ortalama 300 bin dolar ödenirken, 2023’te bu ortalamanın 500 bin dolara yükseldiğine dikkat çekiyor.

Türkiye, Ruslar için zorlu bir pazara dönüştü yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Wagner kümesi, son 1 yılı Ukrayna savaşındaki meşhur Bahmut muharebesinde geçirse de Afrika’daki misyonlarını ihmal etmedi. Sudan, Mali ve Orta Afrika Cumhuriyeti’ndeki varlıklarına Burkina Faso ve Nijer de eklendi. 

İLK ADIM ORTA AFRİKA

Sovyetler Birliği’nin yıkılması sonrası çeşitli özel askeri kümeler 90’larda Afrika’da bulunsalar da mevcut Rus nüfuzunun en sağlam adımı Orta Afrika Cumhuriyeti’ne atıldı. Her şey 2012’de çıkan bir iç savaşla başladı. Büyük bir kısmı Müslümanlardan oluşan “Seleka” kümesi 2012’de ülkenin Hristiyan çoğunluğunu temsil eden hükümete savaş açtı. Çatışmaları durdurmakta zorlanan François Bozize hükümeti, Fransa ve ABD’den yardım istedi. Fransa “Operasyon: Sangaris” ismini verdiği müdahalede 2 bin kadar askerini bölgeye gönderdi. Bu, ülkenin 1960’ta bağımsızlığını kazanmasından beri 7. Fransız askeri müdahalesiydi. Ülkedeki Hristiyanlar daha yerleşik bir hayat sürdürürken Müslümanlar göçebe olarak yaşıyordu. İki küme ortasındaki gerginlikte yaşamsal farklılıkların da değerli bir yer tuttuğunu söylemek gerekir.

Ancak Fransa, artık “sömürgeci” imajı vermek istemiyordu. Operasyon Sangaris’te Fransız askerlerine verilen angajman kuralları çok daha katıydı. Kâfi müdahalenin yapılmadığını düşünen Hristiyan kümeler kendi ortalarında örgütlenip intikam akınlarına başladılar. Hristiyanların kurduğu anti-balaka isimli küme hem Müslüman Seleka’lara hem de Fransız askerlerine ateş açtı.

Fransızlar, birkaç yıllık bir gayretin akabinde 2016’da Orta Afrika Cumhuriyeti’nde tekrardan demokratik seçim yapılmasını sağladı ve misyonunu tamamladığını açıkladı. Geride küçük bir küme bırakarak askerlerinin birçoklarını ülkesine geri çağırdı. 

Ancak 2016’dan sonra şiddet olayları tekrar artışa geçti. Fransız hükümeti yeni bir müdahaleye sıcak bakmıyordu. Orta Afrika Cumhuriyeti yeni bir alternatif bulmayı başarmıştı; Wagnerler. Rus paralı asker kümesinin misyonu orduya eğitim vermek ve idarenin güvenliğini sağlamaktı. Fransızların tersine iç siyasetlerinde “sömürgeci” üzere bir damga yeme korkusu gütmüyorlardı. Alışılmış Wagner bu misyonu karşılıksız yapmayacaktı. Wagner CEO’su Yevgeni Prigojin’in gözü ülkenin altın ve elmas madenlerindeydi. Wagner’in paravan şirketi olarak bilinen Midas Resources, Ndassima altın madeninde işe başladı. 

Daha ilginci ise argümana nazaran Wagnerler, silahlanan Hristiyan kümelere karşı Seleka’lara da eğitim vermişti. Hatta Fransızlar, Wagnerlerin işe aldığı Selekalara “siyah Ruslar” demeye başlamıştı. Bin kadar Rus’a 500 kadar Seleka eşlik ediyordu. Wagnerler ve Selekalar eski Cumhurbaşkanı Bozize’nin liderlik ettiği Hristiyanlardan oluşan “Değişim için Vatanseverler Koalisyonu’na” (CPC) karşı gayret veriyorlardı.

BAŞKA BİR KIRILMA: MALİ VE NİJER

Benzer bir durum Mali’de de meydana geldi. Bu sefer kaosun sorumlusu Batı Afrika’nın bol bol isyan eden azınlık bir kümesiydi. Tuaregler olarak bilinen bu azınlık küme, genelde çölde yaşıyor Nijer ve Mali idarelerine akınlar düzenliyordu. İstekleri bağımsızlıktı. Lakin Hem Nijer’in hem de Mali’nin en büyük geçim kaynağı olan Uranyum yatakları Tuareg bölgesindeydi. Bağımsızlık, iki ülkenin de önemli ekonomik sıkıntılar yaşaması manasına gelecekti. Tuaregler 2013’te El Kaide’yle iştirak yaparak cihatçı yapılara büründüler. Bu yapıların Mali’nin başşehrini ele geçirmesi üzerinde Fransa, Mali idaresinin talebiyle Operasyon: Serval isminde bir müdahale daha başlattı. Operasyon başarılı olsa da ülkede çeşitli isyanlar çıkmaya devam etti. 2020’de Mali’de darbe olmasıyla başa geçen kumandan Goita, güvenlik sağlamak için Wagnerleri davet etmişti. 

Nijer darbesinde de emsal izleri görmek mümkün. Nijer’deki idareden genel memnuniyetsizlikler olsa da Cumhurbaşkanı Muhammed Bazum’un ülkenin yüzde 2’sine karşılık gelen Arap azınlıktan biri olması öbür etnik kökenlerde rahatsızlığa yol açtı. Misyondan alınması konuşulan Cumhurbaşkanlığı muhafızları başkanı Abdurrahman Gani, Cumhurbaşkanı Bazum’u indirerek darbe yaptı. Nijer de birebir Mali üzere cihatçı kümelerle uğraşmıştı.

FARKLI ÜLKE TIPKI YÖNTEM

Sudan’dan Burkina Faso’ya, Mali’den Nijer’e Rusların stratejisi birebirdi. Fransızların sahip olduğu sömürge geçmişi, müttefiklerin yaşadığı etnik ayrılıkçı sıkıntıları çözememesi ve Afrika’daki misyonu hakkında kesin bir karar verememesi nüfuzunun azalmasına yol açtı. Ruslar, ne istediklerini bilerek o boşluğu kısa müddette doldurdular. 

Darbe olan ülkelerde neredeyse 1-2 ay içerisinde tüm Fransız askerlerinin ülkeyi terk etmesi talep edildi. Bu sayede Atlantik Okyanus’undan Doğu Afrika’nın sonuna kadar bir sınır yalnızca birkaç yılda büsbütün Fransız nüfuzundan arınmış oldu. Her şeye karşın Fransa’nın Afrika’da elde ettiği kaynaklar onlar için mevt kalım problemi değil. Fransa, örneğin Nijer’den gereksinimi olan Uranyum’un yalnızca yüzde 5’ini alıyor. Lakin bu, Fransa’nın kendi nüfuz alanından kovulduğu gerçeğini değiştirmiyor. Batı ile Rusya ortasında Ukrayna savaşı sonrası şiddetlenen gayret bir yeni cephesini daha kazandı. Şu anda ise hala ABD ve Fransa’ya yakın Afrika ülkelerinin Rusya tarafına geçen ülkelere saldırma ihtimali var. Batı Afrika Ekonomik Topluluğu (ECOWAS) ülkelerinin operasyon yapması halinde Gine, Mali ve Burkina Faso’nun Nijer’e dayanak olacağı açıklandı. Yani bu sefer mümkün bir savaş tüm Batı Afrika’yı sarabilir.

Fransa gidiyor, Ruslar geliyor… İşte, Wagner’in Afrika macerası! yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Wagner kümesi, son 1 yılı Ukrayna savaşındaki meşhur Bahmut muharebesinde geçirse de Afrika’daki vazifelerini ihmal etmedi. Sudan, Mali ve Orta Afrika Cumhuriyeti’ndeki varlıklarına Burkina Faso ve Nijer de eklendi. 

İLK ADIM ORTA AFRİKA

Sovyetler Birliği’nin yıkılması sonrası çeşitli özel askeri kümeler 90’larda Afrika’da bulunsalar da mevcut Rus nüfuzunun en sağlam adımı Orta Afrika Cumhuriyeti’ne atıldı. Her şey 2012’de çıkan bir iç savaşla başladı. Büyük bir kısmı Müslümanlardan oluşan “Seleka” kümesi 2012’de ülkenin Hristiyan çoğunluğunu temsil eden hükümete savaş açtı. Çatışmaları durdurmakta zorlanan François Bozize hükümeti, Fransa ve ABD’den yardım istedi. Fransa “Operasyon: Sangaris” ismini verdiği müdahalede 2 bin kadar askerini bölgeye gönderdi. Bu, ülkenin 1960’ta bağımsızlığını kazanmasından beri 7. Fransız askeri müdahalesiydi. Ülkedeki Hristiyanlar daha yerleşik bir ömür sürdürürken Müslümanlar göçebe olarak yaşıyordu. İki küme ortasındaki gerginlikte yaşamsal farklılıkların da değerli bir yer tuttuğunu söylemek gerekir.

Ancak Fransa, artık “sömürgeci” manzarası vermek istemiyordu. Operasyon Sangaris’te Fransız askerlerine verilen angajman kuralları çok daha katıydı. Kâfi müdahalenin yapılmadığını düşünen Hristiyan kümeler kendi ortalarında örgütlenip intikam hücumlarına başladılar. Hristiyanların kurduğu anti-balaka isimli küme hem Müslüman Seleka’lara hem de Fransız askerlerine ateş açtı.

Fransızlar, birkaç yıllık bir uğraşın akabinde 2016’da Orta Afrika Cumhuriyeti’nde tekrardan demokratik seçim yapılmasını sağladı ve vazifesini tamamladığını açıkladı. Geride küçük bir küme bırakarak askerlerinin birçoklarını ülkesine geri çağırdı. 

Ancak 2016’dan sonra şiddet olayları tekrar artışa geçti. Fransız hükümeti yeni bir müdahaleye sıcak bakmıyordu. Orta Afrika Cumhuriyeti yeni bir alternatif bulmayı başarmıştı; Wagnerler. Rus paralı asker kümesinin vazifesi orduya eğitim vermek ve idarenin güvenliğini sağlamaktı. Fransızların bilakis iç siyasetlerinde “sömürgeci” üzere bir damga yeme korkusu gütmüyorlardı. Olağan Wagner bu vazifesi karşılıksız yapmayacaktı. Wagner CEO’su Yevgeni Prigojin’in gözü ülkenin altın ve elmas madenlerindeydi. Wagner’in paravan şirketi olarak bilinen Midas Resources, Ndassima altın madeninde işe başladı. 

Daha ilginci ise teze nazaran Wagnerler, silahlanan Hristiyan kümelere karşı Seleka’lara da eğitim vermişti. Hatta Fransızlar, Wagnerlerin işe aldığı Selekalara “siyah Ruslar” demeye başlamıştı. Bin kadar Rus’a 500 kadar Seleka eşlik ediyordu. Wagnerler ve Selekalar eski Cumhurbaşkanı Bozize’nin liderlik ettiği Hristiyanlardan oluşan “Değişim için Vatanseverler Koalisyonu’na” (CPC) karşı çaba veriyorlardı.

BAŞKA BİR KIRILMA: MALİ VE NİJER

Benzer bir durum Mali’de de meydana geldi. Bu sefer düzensizliğin sorumlusu Batı Afrika’nın bol bol isyan eden azınlık bir kümesiydi. Tuaregler olarak bilinen bu azınlık küme, genelde çölde yaşıyor Nijer ve Mali idarelerine akınlar düzenliyordu. İstekleri bağımsızlıktı. Lakin Hem Nijer’in hem de Mali’nin en büyük geçim kaynağı olan Uranyum yatakları Tuareg bölgesindeydi. Bağımsızlık, iki ülkenin de önemli ekonomik meseleler yaşaması manasına gelecekti. Tuaregler 2013’te El Kaide’yle iştirak yaparak cihatçı yapılara büründüler. Bu yapıların Mali’nin başşehrini ele geçirmesi üzerinde Fransa, Mali idaresinin talebiyle Operasyon: Serval isminde bir müdahale daha başlattı. Operasyon başarılı olsa da ülkede çeşitli isyanlar çıkmaya devam etti. 2020’de Mali’de darbe olmasıyla başa geçen kumandan Goita, güvenlik sağlamak için Wagnerleri davet etmişti. 

Nijer darbesinde de emsal izleri görmek mümkün. Nijer’deki idareden genel memnuniyetsizlikler olsa da Cumhurbaşkanı Muhammed Bazum’un ülkenin yüzde 2’sine karşılık gelen Arap azınlıktan biri olması başka etnik kökenlerde rahatsızlığa yol açtı. Misyondan alınması konuşulan Cumhurbaşkanlığı muhafızları başkanı Abdurrahman Gani, Cumhurbaşkanı Bazum’u indirerek darbe yaptı. Nijer de birebir Mali üzere cihatçı kümelerle uğraşmıştı.

FARKLI ÜLKE TIPKI YÖNTEM

Sudan’dan Burkina Faso’ya, Mali’den Nijer’e Rusların stratejisi birebirdi. Fransızların sahip olduğu sömürge geçmişi, müttefiklerin yaşadığı etnik ayrılıkçı meseleleri çözememesi ve Afrika’daki vazifesi hakkında kesin bir karar verememesi nüfuzunun azalmasına yol açtı. Ruslar, ne istediklerini bilerek o boşluğu kısa müddette doldurdular. 

Darbe olan ülkelerde neredeyse 1-2 ay içerisinde tüm Fransız askerlerinin ülkeyi terk etmesi talep edildi. Bu sayede Atlantik Okyanus’undan Doğu Afrika’nın sonuna kadar bir çizgi yalnızca birkaç yılda büsbütün Fransız nüfuzundan arınmış oldu. Her şeye karşın Fransa’nın Afrika’da elde ettiği kaynaklar onlar için mevt kalım sıkıntısı değil. Fransa, örneğin Nijer’den gereksinimi olan Uranyum’un yalnızca yüzde 5’ini alıyor. Lakin bu, Fransa’nın kendi nüfuz alanından kovulduğu gerçeğini değiştirmiyor. Batı ile Rusya ortasında Ukrayna savaşı sonrası şiddetlenen uğraş bir yeni cephesini daha kazandı. Şu anda ise hala ABD ve Fransa’ya yakın Afrika ülkelerinin Rusya tarafına geçen ülkelere saldırma ihtimali var. Batı Afrika Ekonomik Topluluğu (ECOWAS) ülkelerinin operasyon yapması halinde Gine, Mali ve Burkina Faso’nun Nijer’e takviye olacağı açıklandı. Yani bu sefer muhtemel bir savaş tüm Batı Afrika’yı sarabilir.

Fransa gidiyor, Ruslar geliyor… İşte, Wagner’in Afrika macerası! yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Kiper, Rusların Tuna Nehri’nin liman altyapısını amaç aldığına dikkati çekerek, “Ruslar 4 saat boyunca Şahed insansız hava araçlarıyla limanlara saldırdı. 3 İHA, hava savunma güçlerimizce imha edildi” sözünü kullandı.

Saldırılar sonucu 6 kişinin yaralandığı bilgisini paylaşan Kiper, tahıl yüklü bir hangarın tahrip edildiğini ve depolama tanklarının ziyan gördüğünü kaydetti.

SON BİR HAFTADA GÜNEY VE DOĞU CEPHELERİNDE 16 KILOMETREKARELİK ALAN KURTARILDI

Ukrayna Savunma Bakanlığı Askeri Basın Merkezinin toplumsal medya hesabından Ukrayna Savunma Bakan Yardımcısı Anna Malyar’ın cephedeki duruma ait açıklaması paylaşıldı.

Malyar, güneyde Ukrayna ordusunun son bir haftada 12 kilometrekareden fazla alanı kurtardığını belirterek, taarruzun başladığı haziranın başından bu yana güney cephede toplam 192 kilometrekareden fazla toprağın kurtarıldığını aktardı.

Ukrayna birliklerinin Melitopol ve Berdyansk istikametlerinin birkaç yerinde taarruz operasyonlarını sürdürdüğünü lisana getiren Malyar, Ukrayna güçlerinin doğudaki Bahmut tarafında taarruz başlamasından bu yana yaklaşık 35 kilometrekarelik alanı kurtardığına dikkati çekti. Malyar, “Son bir haftada bu tarafta savunma kuvvetlerimiz yaklaşık 4 kilometrekarelik bir alanı kurtardı” sözünü kullandı.

Malyar, Bahmut tarafında şiddetli çatışmaların Klişeyevka, Avdiyivka ve Kurdyumovka’da devam ettiği bilgisini paylaştı.

Ukrayna: ‘Ruslar, Tuna Irmağı’ndaki liman altyapısını maksat aldı’ yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

‘TİMSAH LEOPARI ISIRDI’

Taarruz öncesi yapılan yorumlarda, Ukrayna’nın düşmanı baskılayacak kadar topçu ateşinden mahrum; hava kuvvetleri takviyesi olmadan ve hava savunma sistemleri yıpratılmış bir biçimde taarruz etmek zorunda olduğunu söylüyordu. Bu yüzden Ukrayna, sıkıntılarını büyük ölçüde çözmüş olan ve aylardır güçlü tahkimatlar inşa eden Ruslar karşısında önemli manada dezavantajlı pozisyondaydı.

Bu dezavantajlara karşılık olarak Batı’dan gelen Bradley piyade muharebe araçları ve Leopard-2 ana muharebe tanklarının fark yaratması umuluyordu. Fakat bu beklentiler, şimdi taarruzun birinci günlerinde boşa çıktı.

Ukrayna hava savunma sistemlerinin yıpranmış olması, Rus Hava Kuvvetleri’ne büyük fırsatlar tanıdı. Savaşın başından beri pek efektif olmayan ve maksada çok uzaktan ateş açan taarruz helikopterleri, artık çok daha rahat operasyon imkanı buluyordu. Rusların çağdaş taarruz helikopteri Ka-52 “Alligator” (Timsah), başta Leopard-2 olmak üzere NATO ekipmanlarını en çok vuran araçlardan biri oldu.

Rus imali Ka-52 taarruz helikopteri

Finlandiya’nın bağışladığı 6 adet Leopard 2R mayın temizleme aracının üçü tıpkı noktada imha edildi. Bu mayın temizleyen araçlar, cephe çizgilerini yarmakla sorumlu zırhlı konvoylara liderlik ediyor ve yollarını açıyordu.

Zaten az sayıda verilen NATO ekipmanlarının kayıpları Ukraynalılar için moral bozukluğu da yaratıyordu. Hasar alan zırhlı araçları savaş alanından toplamaya giden tanklar da imha edilmiş, yalnızca tek bir noktada bir düzineden fazla araç bir “tank mezarlığı” oluşturmuştu.

‘SUROVİKİN’ ÇİZGİSİNE DOĞRU

Rusya’nın Harkiv kaybı sonrası operasyonun komutasına getirilen kumandan Sergey Surovikin’in inşasına başladığı tahkimatlar, Zaporijya bölgesini bir kale haline getirdi. Bu tahkimatlar, araziyi kaplayan yüzlerce mayın, “ejderha dişi” olarak bilinen tank yavaşlatan mahzurları ve Rus anti tank takımlarını saklayan hendeklerle doluydu.

Ukraynalılar bir haftalık çatışma sonrası bir kaç kasabayı ele geçirseler de şimdi bu hatta ulaşamadılar. Şu ana kadar yapılan çatışmalar, savunma sınırının ilerisindeki mıntıkalarda gerçekleşti. Dahası, gayesi evvel Melitopol, sonraysa Mariupol’a ulaşmak olan Ukraynalıların Surovikin hattı üzere iki savunma çizgisini daha yarması gerekecekti.

CNN başta olmak üzere Batı medyasında haberler Rusya’nın başarılı bir savunma yaptığı ve Ukrayna’nın ağır kayıplar yaşadığı bildirildi. Lakin son iki günde Ukraynalılar kısmi muvaffakiyet elde etmeye başladılar. Çatışmalar sonrasında Ukrayna güçleri Rusların ana savunma sınırına yeterlice yaklaşmış oldular. Ukrayna güçleri, 1 haftalık çatışma sonunda 5-10 kilometre ortası bir ilerlemeyle üç köyü Ruslardan geri almayı başardı.

11 Haziran itibariyle güney cephesinde son durum

ANA KUVVET HALA GELMEDİ

Rus askeri blog sayfalarının tezine nazaran Ukraynalılar önemli kayıplar vermiş olsalar bile asıl kuvvetlerini şimdi yollamadılar. Dahası, bu asıl kuvvetin nerede olduğu da bilinmiyor. Teze nazaran Ukraynalıların asıl kuvveti Harkiv’in Kupyansk kentinde toplanmaya devam ediyor. Buradan Luhansk bölgesine yapılacak bir hücum Ruslar için Zaporijya’dan savunması güç olabilir. Bölgede Zaporijya’daki üzere bir tahkimat inşa edilmediği üzere Rusların seçkin birliklerinin bir birçokta taarruz başladığı için batıya kaydırılmıştı.

Ukrayna askeri istihbarat şefi Kyrylo Budanov’un taarruzun birinci kayıpları sonrası yalnızca ekrana sessizce bakarak kaydettiği görüntü da bize Ukraynalıların son kurşununu atmadığını söylüyor. Budanov, paylaşımına “plan sessizliği sever” notunu da düştü.

Özetle, savaşın her evresinde olduğu üzere bu taarruzda da mukadderatı belirleyecek etkenin ekipman kalitesinden çok kullanılan taktikler olduğunun altını çizmek gerekir. Gelişmiş NATO ekipmanları Ukrayna’ya katkıda bulunsalar da savaşın gidişatını değiştirecek asimetri fakat bu ekipmanların niceliği ve gerçek kullanılmasıyla mümkün olabilir.

Belli ki taarruzun sonuçlanmasına daha çok var. Lakin Ukraynalıların Batılı devletlerin gelecek bağışlarını elde edebilmek için en azından kısmi bir muvaffakiyet elde etmesi gerekiyor. Bu muvaffakiyet gelse de gelmese de bir taarruzla savaşın bitmesi beklenmiyor.

Ağır kayıplar batıyı endişelendiriyor… İşte, Ukrayna büyük taarruzunun bir haftalık bilançosu yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

‘RUSLAR ARTIK ALANYA’YI DEĞİL MERSİN’İ TERCİH EDİYORLAR’

Alanya Emlakçılar Derneği (ALEMDER) Lideri Özgür Erbaş, “Alanya’da fiyatlar çok yükseldi. Ruslar evvelce 80-100 bin euroya mesken alabiliyorlardı. Artık 150-200 bin eurodan aşağı mesken yok. Mersin’de yüksek kat ve geniş arazi olduğu için fiyatları Alanya’dan daha cazip geliyor. Ruslar artık Alanya değil Mersin’i tercih ediyorlar” sözleri kullandı.

Ruslar Alanya’yı terk ediyor yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.