“Earendel” isimli yıldızdan gelen ışığın James Webb Uzay Teleskobu’nun merceğine ulaşması 12,9 milyar yıl sürdü.

Bilim insanları Earendel’in şu anda dünyadan 28 milyar ışık yılı uzakta olduğunu hesapladılar.

Webb’in Yakın Kızılötesi Kamerası, Gündoğumu Yayı galaksisindeki Earendel’in “B” tipi bir yıldız olduğunu gösterdi. 

Oldukça büyük bir yıldız olduğu söz edilen Earendel’in, güneşten iki kat daha sıcak olduğu belirtildi.

Earendel’in 13,8 milyar yıl evvel gerçekleşen Büyük Patlama’dan (Big Bang) yaklaşık bir milyar yıl sonra oluştuğu düşünülüyor. 

NASA, keşfedilen yıldız ait şunları kaydetti:

“Bu keşifler yıldız fiziğine kainatın yeni bir alanını ve bir vakitler galaksilerin tespit edilebilen en küçük kozmik objeler olduğu erken kozmosu inceleyen bilim beşerlerine yeni bir husus açmıştır. Takım, bunun sadece büyük patlamada yaratılan kainatın ham hususları olan hidrojen ve helyumdan oluşan birinci jenerasyon yıldızlardan birinin tespit edilmesine yönelik bir adım olabileceği konusunda ihtiyatlı bir umuda sahip.”

En uzak yıldız rekorunun bir evvelki sahibi Hubble teleskobu tarafından tespit edilmiş ve büyük patlamadan yaklaşık 4 milyar yıl sonra gözlemlenmişti.

James Webb Uzay Teleskobu, kozmostaki en uzak yıldızı keşfetti yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

“Earendel” isimli yıldızdan gelen ışığın James Webb Uzay Teleskobu’nun merceğine ulaşması 12,9 milyar yıl sürdü.

Bilim insanları Earendel’in şu anda dünyadan 28 milyar ışık yılı uzakta olduğunu hesapladılar.

Webb’in Yakın Kızılötesi Kamerası, Gündoğumu Yayı galaksisindeki Earendel’in “B” tipi bir yıldız olduğunu gösterdi. 

Oldukça büyük bir yıldız olduğu söz edilen Earendel’in, güneşten iki kat daha sıcak olduğu belirtildi.

Earendel’in 13,8 milyar yıl evvel gerçekleşen Büyük Patlama’dan (Big Bang) yaklaşık bir milyar yıl sonra oluştuğu düşünülüyor. 

NASA, keşfedilen yıldız ait şunları kaydetti:

“Bu keşifler yıldız fiziğine kainatın yeni bir alanını ve bir vakitler galaksilerin tespit edilebilen en küçük kozmik objeler olduğu erken cihanı inceleyen bilim beşerlerine yeni bir bahis açmıştır. Grup, bunun sadece büyük patlamada yaratılan kozmosun ham unsurları olan hidrojen ve helyumdan oluşan birinci jenerasyon yıldızlardan birinin tespit edilmesine yönelik bir adım olabileceği konusunda ihtiyatlı bir umuda sahip.”

En uzak yıldız rekorunun bir evvelki sahibi Hubble teleskobu tarafından tespit edilmiş ve büyük patlamadan yaklaşık 4 milyar yıl sonra gözlemlenmişti.

James Webb Uzay Teleskobu, kainattaki en uzak yıldızı keşfetti yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Euclid’in temel gayesi, yaklaşık 10 milyar ışık yılı uzaklıkta bulunan milyarlarca galaksiyi tahlil ederek evrenimizin karanlık tarafının haritasını çıkartmak. Bu tezli misyon, alemlerin olgunlaşan bir kozmosla birlikte nasıl geliştiğini göstermek için vakit ögelerini da içeren “3 boyutlu” bir harita oluşturmayı hedefliyor.

İLK İMAJLAR YENİ BİR ÇAĞI AÇIYOR

DonanımHaber’de yer alan ayrıntılara nazaran Institut d’Astrophysique de Paris’te astronom ve Euclid Konsorsiyumu önderi olan Yannick Mellier yaptığı açıklamada, “Euclid’in görünür ve yakın kızılötesi araçları kullanılarak elde edilen inanılmaz birinci manzaralar, gözlemsel kozmoloji ve istatistiksel astronomi için yeni bir çağ açıyor. Fotoğraflar karanlık gücün tabiatına yönelik arayışın başlangıcını işaret ediyorlar.”

Euclid, 1 Temmuz tarihinde fırlatıldı ve şu sıralar Dünya’dan yaklaşık 1,6 milyon km uzakta yer alıyor.

28 Temmuz da ise Euclid, ikinci Lagrange noktası olarak bilinen noktada James Webb Uzay Teleskobu’na katıldı. Önümüzdeki birkaç ay boyunca bilim insanları, teleskobu test ederek daha da kalibre edecek.

Yukarıda gördüğünüz imajlar Euclid üzerinde bulunan ve açılımı “Visible Instrument” olan VIS isimli bir araçla çekildi.

İsminden da anlaşılacağı üzere VIS, cihanı elektromanyetik spektrumun insan gözüyle görülebilen kısmından, yani 550 ila 900 nanometre ortasındaki dalga uzunluklarından yakalıyor. Solda VIS’in tam görüş alanını, sağda ise yakınlaştırılmış bir versiyonunu görebilirsiniz. ESA, yakın çekim alanını Dünya’dan görülen dolunayın genişliği ve yüksekliğinin yaklaşık dörtte birine benzetiyor.

VIS’in portrelerinde öne çıkan kimi ögeler ortasında, alanın tam ortasından fırlayan kozmik ışınlar, çok sayıda kaçırılmayacak parıltılı yıldız ve en değerlisi de birkaç bulanık leke yer alıyor. ESA, bu lekelerin Euclid’in evrenimizin, karanlık gücün ve her şeyin son derece detaylı bir haritasını geliştirirken daha fazla araştıracağı galaksiler olduğunu söylüyor.

Sırada, Euclid’in ” Near-Infrared Spectrometer and Photometer” (Yakın Kızılötesi Spektrometresi ve Fotometresi) manasına gelen NISP var. ESA’nın belirttiği üzere, NISP’in iki rolü var. Bunlardan birincisi, galaksileri kızılötesi ışıkta ya da elektromanyetik spektrumda yaklaşık 950 ila 2020 nanometre ortasında kalan ve insan gözüyle görülemeyen ışıkta görüntüleyebiliyor. İkincisi, NISP her galaksinin ne kadar ışık yaydığını tam olarak ölçebilir – bu ikinci kısım bize bu galaksilerin ne kadar uzakta olduğunu söyleyebilir.

Yukarıda gördüğünüz NISP imgeleri VIS setine epey benziyor; sol taraf NISP’in tüm alanını içerirken, sağ taraf yakınlaştırılmış bir kısmı gösteriyor. Bu birinci test imajları şimdi bilimsel emeller için kullanılabilir olmasa da, iki enstrümanın şu anda uzayda harika bir halde çalıştığını gösteriyor.

Bununla birlikte Euclid tarafından yakalanan derin uzay ışığı NISP dedektörüne ulaşmadan evvel birtakım filtrelerden de geçiyor. Ve bu da hayli dengeli sonuçların çıkmasını sağlıyor. Bu filtreler, NISP’nin galaktik uzaklık ölçümlerine yardımcı olan makul bir kızılötesi dalga uzunluğundaki parlaklığı ölçmek üzere şeyler yapabiliyor.

Euclid, dataları NISP’e göndermeden evvel temel olarak kozmik ışığı tam bir dalga uzunluğu spektrumuna ayırabilen “grism” olarak bilinen bir aygıta sahip. Bu süreç sayesinde bilim insanları örneğin belli bir galaksinin ne kadar uzakta olduğunu ve galaksinin kimyasal olarak neyden oluştuğunu belirleyebiliyor.

TELESKOBUN EMELİ NE?

Karanlık güç ve partneri olan karanlık unsur, bugün astronomide var olan en büyük ve en büyüleyici sorulardan kimilerini oluşturuyor. Her iki fenomen de insan gözüyle görülemese de evrenimizi bir ortada tutuyor üzere görünüyor.

Yeni başlayanlar için, uzay durdurulamaz bir balon üzere daima olarak her tarafa hakikat genişliyor. Lakin garip olan şu ki, bu balonlaşma bilim insanlarının evrenimizdeki tüm görünür şeylerle tam olarak açıklayamadığı süratlerde gerçekleşiyor üzere görünüyor. Hasebiyle, kozmik genişlemeyi hızlandırmak için diğer bir şey hareket ediyor olmalı. Bilim insanları bu “şeye” karanlık güç diyor.

Bu ortada, genişleyen cihanın içinde, galaksilerin yerinde tutulmasını sağlayan ve düzenlenme formlarını belirleyen bir cins yapıştırıcı var üzere görünüyor. Örneğin, bilim insanları galaksiler ortası gaz ve yıldızların güya üzerlerinde fazladan bir yerçekimi varmış üzere hareket ettiklerini hesaplıyorlar. Bu görülemeyen “tutkal” da karanlık husus olarak kabul ediliyor.

Bilim dünyası bunlara “madde” yahut “enerji” üzere isimler takıyor olsa da kimse bunların tam olarak neyden oluştuğunu bilmiyor. Bilim insanları bunları yalnızca anlayışımızdaki boşlukları tanımlamak için toplu tabirler olarak kullanıyorlar. Şu anda kesin olarak bildiğimiz tek şey karanlık cihanın var olduğu.

Ancak Euclid’in önümüzdeki altı yıl boyunca cihanı eksiksiz bir biçimde haritalama misyonu sonuç verirse, tahminen de bilim insanları karanlık kozmosun gerçekte ne olduğuna dair kimi ipuçları elde edebilirler. Zira karanlık unsur ve güç uzaydaki şeylerle etkileşime girdikçe, bu şeylerin dağılımını ve evrimini ortaya koymak bize karanlık kainatın öykünün neresinde yer aldığını gösterebilir.

ESA Yöneticisi General Josef Aschbacher yaptığı açıklamada, “Görevin ardındaki takımın, şu anda hakkında çok az şey bildiğimiz kozmosun yüzde 95’i hakkında birçok şeyi ortaya çıkarmak için Euclid’i kullanmayı başaracağına inancım tam” dedi. Euclid büsbütün kalibre edildiğinde gökyüzünün şimdiye kadarki en büyük 3D haritası oluşturulacak.

‘Karanlık evren’ teleskobu Euclid, birinci fotoğrafları gönderdi yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Euclid’in temel emeli, yaklaşık 10 milyar ışık yılı uzaklıkta bulunan milyarlarca galaksiyi tahlil ederek evrenimizin karanlık tarafının haritasını çıkartmak. Bu savlı misyon, alemlerin olgunlaşan bir kozmosla birlikte nasıl geliştiğini göstermek için vakit ögelerini da içeren “3 boyutlu” bir harita oluşturmayı hedefliyor.

İLK İMAJLAR YENİ BİR ÇAĞI AÇIYOR

DonanımHaber’de yer alan ayrıntılara nazaran Institut d’Astrophysique de Paris’te astronom ve Euclid Konsorsiyumu önderi olan Yannick Mellier yaptığı açıklamada, “Euclid’in görünür ve yakın kızılötesi araçları kullanılarak elde edilen inanılmaz birinci imgeler, gözlemsel kozmoloji ve istatistiksel astronomi için yeni bir çağ açıyor. Fotoğraflar karanlık gücün tabiatına yönelik arayışın başlangıcını işaret ediyorlar.”

Euclid, 1 Temmuz tarihinde fırlatıldı ve şu sıralar Dünya’dan yaklaşık 1,6 milyon km uzakta yer alıyor.

28 Temmuz da ise Euclid, ikinci Lagrange noktası olarak bilinen noktada James Webb Uzay Teleskobu’na katıldı. Önümüzdeki birkaç ay boyunca bilim insanları, teleskobu test ederek daha da kalibre edecek.

Yukarıda gördüğünüz imgeler Euclid üzerinde bulunan ve açılımı “Visible Instrument” olan VIS isimli bir araçla çekildi.

İsminden da anlaşılacağı üzere VIS, cihanı elektromanyetik spektrumun insan gözüyle görülebilen kısmından, yani 550 ila 900 nanometre ortasındaki dalga uzunluklarından yakalıyor. Solda VIS’in tam görüş alanını, sağda ise yakınlaştırılmış bir versiyonunu görebilirsiniz. ESA, yakın çekim alanını Dünya’dan görülen dolunayın genişliği ve yüksekliğinin yaklaşık dörtte birine benzetiyor.

VIS’in portrelerinde öne çıkan kimi ögeler ortasında, alanın tam ortasından fırlayan kozmik ışınlar, çok sayıda kaçırılmayacak parıltılı yıldız ve en değerlisi de birkaç bulanık leke yer alıyor. ESA, bu lekelerin Euclid’in evrenimizin, karanlık gücün ve her şeyin son derece detaylı bir haritasını geliştirirken daha fazla araştıracağı galaksiler olduğunu söylüyor.

Sırada, Euclid’in ” Near-Infrared Spectrometer and Photometer” (Yakın Kızılötesi Spektrometresi ve Fotometresi) manasına gelen NISP var. ESA’nın belirttiği üzere, NISP’in iki rolü var. Bunlardan birincisi, galaksileri kızılötesi ışıkta ya da elektromanyetik spektrumda yaklaşık 950 ila 2020 nanometre ortasında kalan ve insan gözüyle görülemeyen ışıkta görüntüleyebiliyor. İkincisi, NISP her galaksinin ne kadar ışık yaydığını tam olarak ölçebilir – bu ikinci kısım bize bu galaksilerin ne kadar uzakta olduğunu söyleyebilir.

Yukarıda gördüğünüz NISP manzaraları VIS setine epeyce benziyor; sol taraf NISP’in tüm alanını içerirken, sağ taraf yakınlaştırılmış bir kısmı gösteriyor. Bu birinci test manzaraları şimdi bilimsel hedefler için kullanılabilir olmasa da, iki enstrümanın şu anda uzayda harika bir formda çalıştığını gösteriyor.

Bununla birlikte Euclid tarafından yakalanan derin uzay ışığı NISP dedektörüne ulaşmadan evvel kimi filtrelerden de geçiyor. Ve bu da epeyce dengeli sonuçların çıkmasını sağlıyor. Bu filtreler, NISP’nin galaktik aralık ölçümlerine yardımcı olan muhakkak bir kızılötesi dalga uzunluğundaki parlaklığı ölçmek üzere şeyler yapabiliyor.

Euclid, bilgileri NISP’e göndermeden evvel temel olarak kozmik ışığı tam bir dalga uzunluğu spektrumuna ayırabilen “grism” olarak bilinen bir aygıta sahip. Bu süreç sayesinde bilim insanları örneğin muhakkak bir galaksinin ne kadar uzakta olduğunu ve galaksinin kimyasal olarak neyden oluştuğunu belirleyebiliyor.

TELESKOBUN HEDEFİ NE?

Karanlık güç ve partneri olan karanlık unsur, bugün astronomide var olan en büyük ve en büyüleyici sorulardan kimilerini oluşturuyor. Her iki fenomen de insan gözüyle görülemese de evrenimizi bir ortada tutuyor üzere görünüyor.

Yeni başlayanlar için, uzay durdurulamaz bir balon üzere daima olarak her tarafa hakikat genişliyor. Fakat garip olan şu ki, bu balonlaşma bilim insanlarının evrenimizdeki tüm görünür şeylerle tam olarak açıklayamadığı süratlerde gerçekleşiyor üzere görünüyor. Münasebetiyle, kozmik genişlemeyi hızlandırmak için diğer bir şey hareket ediyor olmalı. Bilim insanları bu “şeye” karanlık güç diyor.

Bu ortada, genişleyen cihanın içinde, galaksilerin yerinde tutulmasını sağlayan ve düzenlenme hallerini belirleyen bir tıp yapıştırıcı var üzere görünüyor. Örneğin, bilim insanları galaksiler ortası gaz ve yıldızların güya üzerlerinde fazladan bir yerçekimi varmış üzere hareket ettiklerini hesaplıyorlar. Bu görülemeyen “tutkal” da karanlık unsur olarak kabul ediliyor.

Bilim dünyası bunlara “madde” yahut “enerji” üzere isimler takıyor olsa da kimse bunların tam olarak neyden oluştuğunu bilmiyor. Bilim insanları bunları yalnızca anlayışımızdaki boşlukları tanımlamak için toplu tabirler olarak kullanıyorlar. Şu anda kesin olarak bildiğimiz tek şey karanlık kozmosun var olduğu.

Ancak Euclid’in önümüzdeki altı yıl boyunca cihanı harika bir formda haritalama misyonu sonuç verirse, tahminen de bilim insanları karanlık cihanın gerçekte ne olduğuna dair birtakım ipuçları elde edebilirler. Zira karanlık unsur ve güç uzaydaki şeylerle etkileşime girdikçe, bu şeylerin dağılımını ve evrimini ortaya koymak bize karanlık cihanın kıssanın neresinde yer aldığını gösterebilir.

ESA Yöneticisi General Josef Aschbacher yaptığı açıklamada, “Görevin ardındaki grubun, şu anda hakkında çok az şey bildiğimiz cihanın yüzde 95’i hakkında birçok şeyi ortaya çıkarmak için Euclid’i kullanmayı başaracağına itimadım tam” dedi. Euclid büsbütün kalibre edildiğinde gökyüzünün şimdiye kadarki en büyük 3D haritası oluşturulacak.

‘Karanlık evren’ teleskobu Euclid, birinci fotoğrafları gönderdi yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Birbirinin yakın yörüngesinde dönen yıldız çiftine “Herbig-Haro 46/47” ismi verildi.

Herbig-Haro 46/47 çiftinin 1950’lerden beri birçok uzay ve yer tabanlı teleskop tarafından incelenip gözlemlendiği lakin yıldızların etrafındaki gaz ve tozdan oluşan bulutsu nedeniyle net manzara alınamadığı, yeni manzaradaki mavi bulutsunun evvelce siyah renkte göründüğü bilgisi paylaşıldı.

TURUNCU-BEYAZ BİR MERKEZ OLARAK GÖRÜLÜYOR

Webb teleskobunun kızılötesi kameraları ile çekilen imajlarda, 1470 ışık yılı uzaktaki yıldız çifti, yıldız oluşumunu besleyen gaz ve toz bulutunun derinliklerinde, kırmızı ve pembe sivri uçların kesiştiği noktada, turuncu-beyaz bir merkez olarak görülüyor.

Yıldızlardan yayılan iki turuncu bölge, Herbig-Haro 46/47’nin binlerce yıl süren gaz ve toz çekme ve geri püskürtme döngüsü sürecinde boşluğa salınan hususları gösteriyor.

Mavi iplikler üzere görülen yeni püskürmeler, evvelce yayılan hususlarla çarpışarak vakit içinde hal değiştiriyor ve sağ tarafta görülen dalgalı desenler ile soldaki kıvrımlı mavi çizgileri oluşturuyor.

BAŞKA YILDIZ VE GALAKSİLER DE İMGEYE GİRDİ

Webb fotoğrafında, yıldızların etrafındaki bulutsu daha büyük mavi bulut halinde görülürken, bulutsunun etrafında ve gerisinde çok sayıda diğer yıldız ve galaksiler de imaja girdi.

Yıldız çiftinin oluşumunu milyonlarca yılda tamamlanırken, ikili yıldızın ışığı güçlendiğinde, fotoğraftaki parlak renkli manzaralar yoğunluğunu kaybedecek.

Webb’in yıldız çiftinin hayat döngüsünün bu kritik anına yönelik fotoğrafı, astronomların yıldızların nasıl oluştuğu ve değiştiğine dair ayrıntılı bilgi edinmelerini sağlayacak.

Webb teleskobu 1470 ışık yılı uzaktaki yıldız çiftinin fotoğrafını çekti yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Birbirinin yakın yörüngesinde dönen yıldız çiftine “Herbig-Haro 46/47” ismi verildi.

Herbig-Haro 46/47 çiftinin 1950’lerden beri birçok uzay ve yer tabanlı teleskop tarafından incelenip gözlemlendiği fakat yıldızların etrafındaki gaz ve tozdan oluşan bulutsu nedeniyle net imaj alınamadığı, yeni imajdaki mavi bulutsunun evvelden siyah renkte göründüğü bilgisi paylaşıldı.

TURUNCU-BEYAZ BİR MERKEZ OLARAK GÖRÜLÜYOR

Webb teleskobunun kızılötesi kameraları ile çekilen manzaralarda, 1470 ışık yılı uzaktaki yıldız çifti, yıldız oluşumunu besleyen gaz ve toz bulutunun derinliklerinde, kırmızı ve pembe sivri uçların kesiştiği noktada, turuncu-beyaz bir merkez olarak görülüyor.

Yıldızlardan yayılan iki turuncu bölge, Herbig-Haro 46/47’nin binlerce yıl süren gaz ve toz çekme ve geri püskürtme döngüsü sürecinde boşluğa salınan unsurları gösteriyor.

Mavi iplikler üzere görülen yeni püskürmeler, evvelden yayılan unsurlarla çarpışarak vakit içinde biçim değiştiriyor ve sağ tarafta görülen dalgalı desenler ile soldaki kıvrımlı mavi çizgileri oluşturuyor.

BAŞKA YILDIZ VE GALAKSİLER DE İMAJA GİRDİ

Webb fotoğrafında, yıldızların etrafındaki bulutsu daha büyük mavi bulut halinde görülürken, bulutsunun etrafında ve ardında çok sayıda diğer yıldız ve galaksiler de imaja girdi.

Yıldız çiftinin oluşumunu milyonlarca yılda tamamlanırken, ikili yıldızın ışığı güçlendiğinde, fotoğraftaki parlak renkli imgeler yoğunluğunu kaybedecek.

Webb’in yıldız çiftinin ömür döngüsünün bu kritik anına yönelik fotoğrafı, astronomların yıldızların nasıl oluştuğu ve değiştiğine dair ayrıntılı bilgi edinmelerini sağlayacak.

Webb teleskobu 1470 ışık yılı uzaktaki yıldız çiftinin fotoğrafını çekti yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

Üç astrofizikçiden oluşan ve James Webb Uzay Teleskobu’ndan (JWUT) gelen manzaraları tahlil eden bir araştırma ekibi, “karanlık yıldızlar” olabilecek üç parlak cisim keşfetti. Güneş’imizden çok daha büyük ve parlak olan bu kuramsal cisimler, güçlerini karanlık husus parçacıklarının imha olmasından alıyor. Karanlık yıldızlar şayet onaylanırsa, fizik bilimindeki en derin sorunlardan biri olan karanlık unsurun tabiatını ortaya çıkarabilir.

‘MUAZZAM BİR ŞEY’

Populer Science Türkçe’nin aktardığı bilgilerde araştırmacılardan biri olan Weinberg Kuramsal Fizik Enstitüsü ile Austin – Texas Üniversitesi Fizik kürsüsü lideri Katherine Freese, “Yeni bir yıldız çeşidi keşfetmek başlı başına epeyce farklı bir olay” diyor. “Fakat bu yıldızın gücünü karanlık husustan aldığını keşfetmek muazzam bir şey”

Araştırma PNAS bülteninde yayımlandı.

JWUT’nin bu cisimlerin izgeölçümsel özelliklerine (belli frekans bantlarındaki çok ve minimum ışık yoğunlukları da dahil) dönük yürüttüğü takip müşahedeleri, bu aday cisimlerin aslında karanlık yıldız olup olmadığını doğrulamaya yardımcı olabilir.

Karanlık yıldızların var olduğunun doğrulanması, JWUT’nin meydana getirdiği bir sorunun çözülmesine de yardımcı olabilir: JWUT ile yapılan gözlemlerde, cihanın çok erken devirlerinde, standart evrenbilim modelinin iddialarına uymayacak derece fazla ölçüde büyük galaksi var üzere görünüyor.

“Standart model içerisindeki bir şeyin ayarlanması gerekiyor üzere duruyor zira bizim yaptığımızın tersine büsbütün yeni bir şeyin önerilmemesi her vakit daha makul” diyor Freese. “Ancak erken periyot galaksiler üzere görünen bu cisimlerin kimileri nitekim karanlık yıldızlar ise, galaksi oluşum canlandırmaları müşahedeler ile daha yeterli uyuşur.”

Bu karanlık yıldız adayı (JADES-GS-z13-0, JADES-GS-z12-0 ve JADES-GS-z11-0), aslen 2022’nin Aralık ayında JWUT İleri Derin Galaksiler Ortası Müşahedesi (JADES) ile galaksi formunda belirlendi. İzgeölçümsel tahlil kullanan JADES grubu, cisimlerin Büyük Patlama’dan yaklaşık 320 ila 400 milyon yıl sonra değişen vakitlerde gözlemlendiğini doğrulamış. Bu durum ise onları, şimdiye kadar görülen en eski cisimler haline getiriyor.

“James Webb bilgilerine baktığımızda, bu cisimler için iki mümkünlük bulunuyor” diyor Freese. “Olasılıklardan biri bunların milyonlarca sıradan, popülasyon-III yıldızları içermesi. Başkası ise karanlık yıldız olmaları. Ayrıyeten inanın ya da inanmayın, bir karanlık yıldızın bütün bir yıldız galaksisiyle yarışacak kadar ışığı var.”

Karanlık yıldızlar teoride Güneş’imizin birkaç milyon katı kütleye kadar çıkıp, Güneş’in 10 milyar katına kadar ışık saçabilir.

James Webb Teleskobu, birinci karanlık yıldızları kaydetmiş olabilir yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

ESA’ya nazaran başarılı fırlatma, kainatın iki gizemli bileşeninin tabiatını ortaya çıkarmak için savlı bir vazifenin başlangıcını simgeliyor: karanlık husus ve karanlık güç.

Görev, kainatın nelerden oluştuğuna dair temel sorunun yanıtlanmasına yardımcı olacak.

Euclid, üçüncü boyut vakti temsil eden, kainatın en büyük ve en gerçek 3 boyutlu haritasını oluşturmak için 10 milyar ışık yılı uzaklığa kadar olan milyarlarca galaksiyi gözlemleyecek.

ESA’ya nazaran galaksilerin hal, pozisyon ve hareketlerinin detaylı halde yer alacağı harita, hususun sınırsız uzaklara nasıl dağıldığını ve kozmosun genişlemesinin kozmik tarih boyunca nasıl evrildiğini ortaya çıkararak, astronomların karanlık güç ve karanlık unsurun özelliklerini anlamalarını sağlayacak.

NASA’nın Washington’daki Bilim Misyon Müdürlüğü’nün Yönetici Yardımcısı Nicola Fox, “Euclid, evrenimizin karanlık yüzünü inceleyerek yalnızca NASA’nın Roman Uzay Teleskobu’nun önünü açmakla kalmıyor. Bu, evrenimizin tarihini ve yapısını daha evvel mümkün olmayan biçimlerde anlamamıza yardımcı olacak astronomi araştırmaları için yeni bir altın çağı başlatıyor” dedi.

Avrupa Uzay Ajansı’nın Euclid uzay teleskobu “karanlık evreni” keşfetmek için Florida’dan fırlatıldı yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.

NASA’ya nazaran, metil katyon yahut CH3+ olarak isimlendirilen bileşiğin izi, Orion Nebulası’nda Dünya’dan 1 bin 350 ışık yılı uzaklıkta bulunan genç bir yıldız sistemine kadar sürüldü.

CNN’in aktardığına nazaran Karbon bileşikleri, bilim insanları için ilgi cazip olduğu ve tüm ömrün temelini oluşturdukları biliniyor. Metil katyonu, daha karmaşık karbon bazlı moleküllerin oluşmasına yardımcı olan kilit bir bileşen olarak kabul ediliyor.

Tespit edilen molekülün, dünyada hayatın nasıl başladığını ve geliştiğini anlamak, araştırmacıların kozmosun öteki yerlerinde de hayatın mümkün olup olmadığını belirlemelerine yardımcı olabileceği belirtildi.

Evreni insan gözüyle görülemeyen kızılötesi ışıkla görüntüleyen Webb teleskobunun son derece hassas yetenekleri, uzaydaki organik kimya hakkında daha fazla şey ortaya koyuyor.

Uzay gözlemevi, genç bir kırmızı cüce yıldızın etrafında dönen d203-506 isimli bir protoplanetaryum diskinde metil katyonu tespit etti. Büyük ölçüde gaz ve tozdan oluşan bu disklerin, yıldız oluşumundan arta kalan kalıntılar olduğu biliniyor. Gezegenlerin, bu büyük yıldız halelerinde doğduğu ve gezegen sistemlerine yol açtığı kaydedildi.

Keşfi ayrıntılandıran bir çalışma Nature mecmuasında yayınlandı.

James Webb Uzay Teleskobu, uzayda birinci kere değerli bir molekül tespit etti yazısı ilk önce Habernetik - Haberdeki Benzersiz Etik üzerinde ortaya çıktı.